П’еса «Гроза9raquo; была дапушчана драматычнай цэнзурай да прадстаўленні ў 1859 годзе. Цэнзар І. Нордстрым, добра ставіўся да А. Н. Астроўскага, па просьбе сяброў драматурга прадставіў «Грозу9raquo; як любоўную, а не сацыяльна-выкрывальны, сатырычную і ў сваім рапарце не згадаў ні пра Кабанихе, ні пра Дзікім. Але любоўны канфлікт выліваецца ў грамадскі і аб’ядноўвае ўсе астатнія: сямейны, сацыяльны. Да канфлікту Кацярыны і Барыса з навакольнымі далучаюцца канфлікты Кулигина з Дзікім і Кабанихой, Кудрашоў з Дзікім, Барыса з Дзікім, Барбары з Кабанихой, Ціхана з Кабанихой.
Два мужчынскія ладу дапамагаюць нам зразумець характар Кацярыны. Спакойны, неўзаемны Ціхан, муж Кацярыны, які любіць яе, але не ўмее абараніць, і Барыс, пляменнік Дзікага, які прыехаў у Калінаў з Масквы.
Барыс нехаця прыехаў у Калінаў: «Выхоўвалі нас бацькі ў Маскве добра, нічога для нас не шкадавалі. Мяне аддалі ў Камерцыйную акадэмію, а сястру ў пансіён, ды абодва раптам і памерлі ў халеру; мы з сястрой сіротамі і засталіся. Потым мы чуем, што і бабуля тут памерла і пакінула завяшчанне, каб дзядзька нам заплаціў частка, якую варта, калі мы прыйдзем у паўналецце, толькі з умовай». Барысу няўтульна ў горадзе, ён не можа прывыкнуць да мясцовых парадкаў: «Эх, Кулигин, балюча цяжка мне тут без звычкі-то! Усё на мяне неяк дзіка глядзяць, дакладна я тут лішні, дакладна перашкаджаю ім. Звычаяў я тутэйшых не ведаю. Я разумею, што ўсё гэта наш рускі, роднае, а ўсё ж такі не прывыкну ніяк.»
Аб’ядноўвае абодвух герояў залежнасць, залежнасць: Ціхана — ад роднай маці, Барыса — ад Дзікага. Ціхан з маленства знаходзіцца ва ўладзе дэспатычнай маці, ва ўсім з ёй згаджаецца, не смее пярэчыць. Яна настолькі падавіла яго волю, што, нават ажаніўшыся на Кацярыне, Ціхан працягвае жыць па матчынай ўказцы:
Кабанава: Калі ты хочаш маці паслухаць, дык ты як прыедзеш туды, зрабі так, як я табе загадвала.
Кабаноў: Так як жа я магу, матуля, вас не паслухацца!
Н. А. Дабралюбаў, разглядаючы лад Ціхана, прыкмячае, што ён «сам па сабе любіў жонку і гатовы б для яе ўсё зрабіць; але гне, пад якім ён вырас, так яго знявечыў, што ў ім няма моцнага пачуцця. ».
Ціхан не ведае, як дагадзіць маці ( «. толькі я не ведаю, што я за няшчасны такі чалавек на свет народжаны, што не магу вам дагадзіць нічым»), І нават зрываецца на ні ў чым не вінаватую Кацярыну («Вось бачыш ты, вось заўсёды мне за цябе дастаецца ад матуля! Вось жыццё ж мая какая!»). І мае рацыю быў Кулигин, калі казаў пра тое, што за зачыненымі варотамі ў сем’ях «распусьце цёмнага ды п’янства!» Ціхан п’е ад безвыходнасці, спрабуючы гэтым палепшыць жыццё. Ён чакае паездкі, каб хоць на час вырвацца з-пад матчынай тыраніі. Варвара добра разумее сапраўдныя жаданні брата:
Варвара: З матуля сядзяць, замкнуўшыся. Точыць яна яго цяпер, як ржа жалеза.
Варвара: Ні за што, так, розуму-розуму вучыць. Два тыдні ў дарозе будзе, далёкая справа! Сама памяркуй! У яе сэрца ўсё изноет, што ён на сваёй волі гуляе. Вось яна яму цяпер і надае загадаў, адзін іншага больш грозна, ды потым да выявы павядзе, пабажыцца прымусіць, што ўсё так дакладна ён і зробіць, як загадана.
Кацярына: І на волі-то ён нібы звязаны.
Варвара: Так, як жа, звязаны! Ён як выедзе, так зап’е. Ён цяпер слухае, а сам думае, як бы вырвацца-то чым хутчэй.
Ціхан не можа, ды гэта проста-проста і не прыходзіць яму ў галаву, супярэчыць маці, не можа абараніць ад нападак Кацярыну, хоць і шкадуе яе. У сцэне развітання мы бачым, як Ціхан мучыцца, разумеючы, што крыўдзіць жонку, даючы наказы пад націскам маці:
Кабанава: Што ж ты стаіш, хіба парадку не ведаеш? Загадвай жонцы-то, як жыць без цябе.
Кабаноў: Так яна, чай, сама ведае.
Кабанава: Размаўляй яшчэ! Ну, ну, загадвае! Каб я чула, што ты ёй загадваеш! А потым прыедзеш, спытаеш, ці так усё выканала.
Кабаноў: Слухайся матуля, Каця!
Кабанава: Скажы, каб не грубіла свякрухі.
Кабанава: Каб пачытала свякроў, як родную маці!
Кабаноў: Шануй, Каця, матуля, як родную маці!
Кабанава: Каб склаўшы ручкі не сядзела, як пані!
Кабаноў: Працуй што-небудзь без мяне! І г.д.
Ціхан аддае перавагу «непротивление9raquo ;, па-свойму прыстасоўваючыся да хатняй тыраніі. Ён суцяшае Кацярыну, спрабуючы загладзіць сваю віну: «Ўсё да сэрца-то прымаць, так у сухоты хутка трапіш. Што яе слухаць-то! Ёй бо што-небудзь трэба ж казаць! Ну і няхай сабе яна кажа, а ты міма вушэй пропущай. »
Барыс таксама знаходзіцца ў залежным становішчы, бо галоўнай умовай для атрымання спадчыны з’яўляецца праява пашаны да дзядзькі, дзікаму. Ён прызнаецца, што кінуў бы «ўсё хай з’ехаў. А то сястру шкада».
Барыс — новая асоба ў горадзе, але таксама прагінаецца пад дзеяннем «жорсткіх нораваў» Калінава. Чым жа ён заслужыў любоў Кацярыны? Магчыма, Кацярына звяртае ўвагу на Барыса таму, што ён прыезджы, не з мясцовых; або, як пісаў М. Дабралюбаў, «да Барыса яе цягне не адно тое, што ён ёй падабаецца, што ён з выгляду і па гаворкам не падобны на астатніх. ; да яго яе цягне яе і патрэба любові, не што знайшла сабе адклікання ў мужу, і параненая пачуццё жонкі і жанчыны, і смяротная туга яе аднастайнай жыцця, і жаданне волі, прасторы, гарачай, беззапретной свободы9raquo ;.
Кацярына сцвярджае, што любіць свайго мужа, падмяняючы паняцце «любовь9raquo; на жаль. Як сцвярджае Варвара, «калі шкада, так не любіш. Ды і няма за што, трэба праўду сказаць! »
Я лічу, што і Барыса кахаць таксама не за што. Ён ведаў, што гэтая забароненая, грахоўная сувязь можа мець вельмі цяжкія наступствы і для яго, і асабліва для Кацярыны. І Кудрашоў папярэджвае: «Толькі вы глядзіце, сабе клопатаў не нарабіць, ды і яе ў бяду ня увядзіце! Але няхай будзе, хоць у яе муж і дурань, ды свякроў-то балюча лютая». Але Барыс нават не спрабуе пярэчыць свайму пачуццю або абразуміць Кацярыну. Але не гэта самае страшнае. Дзівіць паводзіны Барыса пасля таго, як Кацярына прызналася ў здрадзе свякрухі і мужу. Барыс таксама не ў стане абараніць Кацярыну. А бо яна прапануе выйсце з гэтай сітуацыі — просіць забраць яе ў Сібір, гатовая ехаць з каханым хоць на край свету. Але Барыс маладушна адказвае: «Нельга мне, Каця. Не па сваёй я волі еду: дзядзька пасылае, ужо і коні гатовыя. ». Барыс не гатовы на адкрыты бунт, а менавіта так расцанілі б каліноўцы ўчынак, на які герой так і не наважыўся. Атрымліваецца, што спадчыну яму ўсё ж даражэй. Ён гатовы толькі паплакаць разам з Кацярынай над сваёй і яе няшчаснымі долямі. І бо ён разумее, што пакідае каханую жанчыну гінуць ( «Толькі аднаго і трэба у бога прасіць, каб яна памерла хутчэй, каб ёй не мучыцца доўга!»). Нельга не пагадзіцца з пунктам гледжання Н. А. Дабралюбава, што «Барыс — не герой, ён далёка не варта Кацярыны, яна і пакахала-то яго больш на бязлюддзе. Ён уяўляе адно з абставінаў, якія робяць неабходным фатальны канец. »П’есы.
А вось Ціхан, наадварот, апынуўся чалавечней, вышэй і мацней Барыса! Нягледзячы на тое, што Кацярына змяніла і зганьбіла яго, ён апынуўся здольны на спачуванне да яе і да свайму суперніку: «Кідаецца таксама; плача. Накінуліся мы надоечы на яго з дзядзькам, ужо лаялі, лаялі — маўчыць. Дакладна дзікі якой зрабіўся. Са мной, кажа, што хочаце рабіце, толькі яе ня мучце! І ён да яе таксама жаль мае».
Каханне Ціхана да Кацярыне ў поўнай меры выяўляецца пасля яе смерці:
«Матуля, пусціце, смерць мая! Я яе выцягну, а то так і сам. Што мне без яе!»І вось у гэты момант Ціхан апынуўся здольны сказаць маці праўду, абвінаваціўшы яе ў смерці жонкі:«Матуля, вы яе загубілі! Вы, вы, вы. »
Вось гэтыя словы і кажуць пра тое, што надышлі новыя часы, дзе не месца дэспатыі, самадурству, ўціскам.
One more step
Please complete the security check to access znanija.com
Why do I have to complete a CAPTCHA?
Completing the CAPTCHA proves you are a human and gives you temporary access to the web property.
What can I do to prevent this in the future?
If you are on a personal connection, like at home, you can run an anti-virus scan on your device to make sure it is not infected with malware.
If you are at an office or shared network, you can ask the network administrator to run a scan across the network looking for misconfigured or infected devices.
Cloudflare Ray ID: 3befa47ef304970c • Your IP: 5.189.137.82 • Performance & security by Cloudflare