Пра тэму: Чалавек і прырода заўсёды былі разам, але з часоў пачатку індустрыялізацыі, росту тэхнічнага прагрэсу і пераходу на нанатэхналогіі, чалавек забыўся сваё месца ў прыродзе, пасадзіўшы сябе ў бетонныя клеткі, нашпігаваны мікракліматам кандыцыянераў. Складанне — разважанне на тэму яднання чалавека з прыродай.
Сучасны свет жалеза і бетону мала чым нагадвае існаванне чалавека ў мінулым. Яшчэ нейкіх сто гадоў назад у нашых гарадах было больш дрэў, мы імкнуліся хоць неяк напоўніць жыццё зелянінай, не раздзіраючы сувязяў з прыродай.
Сёння чалавек акружаны толькі карыснымі і патрэбнымі рэчамі: аўтамабілі і разнастайныя электронныя прылады, цагляныя дамы, металічныя канструкцыі, асфальт, бетон. Няўжо прырода не ўпісваецца ў гэты пералік рацыянальных элементаў жыцця? Прагрэс дае чалавеку мноства эфектыўных вынаходак, але ўсё больш аддаляе яго ад жывой прыроды. Тым не менш, чалавек не павінен забываць пра свае карані. Усе мы з’яўляемся часткай жывой сістэмы на планеце Зямля, нашы продкі жылі практычна пад адкрытым небам і датыкаліся з навакольным светам кожны дзень. Мы ж адгарадзіліся ад гэтага свету пластыкам, сталлю і бетонам, і гэтая штучная ізаляцыя прыгнятае нас, адмоўна ўплывае на наша здароўе і псіхіку.
Далёка не ў кожнага сучаснага абывацеля маецца магчымасць акунуцца ў свет раслін і жывёл, адчуць яднанне з прыродай. Мы часта не заўважаем, як цягнемся да гэтых згубленым каранёў, імкнучыся час ад часу прагуляцца ў парку, выбрацца на адпачынак у лес або, нават, купіць сабе невялікі домік за горадам. Чалавеку цяжка змагацца з натуральным жаданнем бачыць вакол сябе сапраўдную, а не сінтэтычную жыццё. Ды і навошта гэта рабіць?
Так, рытм нашага жыцця паскорыўся, і руціна штодзённых абавязкаў паглынае нас, прымушае забываць аб простых радасцях і жаданнях. Тым не менш, не варта абмяжоўваць сябе ў зносінах з прыродай, хай нават гэта будуць элементарныя ўчынкі і падзеі. Варта іншымі вачыма зірнуць на асяроддзе, лішні раз парадавацца вясновай зеляніны ў парку ці лесе, пакарміць галубоў, выбрацца на святочны пікнік да ракі ці адправіцца ўсёй сям’ёй за грыбамі. Нават традыцыйны адпачынак можна арганізаваць інакш — забыцца на час пра камфортных гатэлях і курортах, выбраўшы больш дзікія турыстычныя маршруты.
Некранутых куткоў на нашай планеце застаецца з кожным годам усё менш, і мы не аддаем сабе справаздачу ў тым, што паступова прывыкаем да адсутнасці жывой прыроды вакол. І калі нам яшчэ ёсць што ўспомніць, то, магчыма, нашы дзеці стануць прымаць такі жалезабетонны свет за норму. Варта часцей атрымліваць асалоду ад натуральнай прыгажосцю Зямлі, пакуль у нас ёсць такая магчымасць.
Мы ў Фэйсбуку
"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.
Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.
«Прырода не храм, а майстэрня, і чалавек у ёй работнік» (Школьныя складання)
Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.
Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.
Дзякуй за ўвагу.
«Прырода не храм, а майстэрня, і чалавек у ёй работнік». З рамана «Бацькі і дзеці» (1862) І. С. Тургенева (1818-1883). Словы Базарава.
З развіццём грамадства пашыраецца панаванне чалавека над прыродай, ідзе пастаяннае павелічэнне дысгармоніі паміж гэтымі элементамі. Аўтар уздымае праблему ўзаемадзеяння грамадства і прыроды, якая з’яўляецца актуальнай ва ўмовах абвастрэння глабальных праблем сучаснасці.
Думка аўтара складаецца ў тым, што чалавек успрымае прыроду не як прыгожае, нерукатворны тварэнне, а як «майстэрню», паказваючы тым самым сваё спажывецкае стаўленне да яе.
Намой погляд, аўтар цалкам дакладна адлюстраваў у сваім выказванні якая склалася ў грамадстве сітуацыю. Але пагадзіцца з яго меркаваннем я не магу, таму што стаўленне да прыроды павінна грунтавацца на ўвазе і асцярожным стаўленні да прыродных рэсурсаў. Людзі перасталі з павагай і любоўю адносіцца да прыроды; востра стаіць пытанне аб канфліктнай ўзаемасувязі чалавека і прыроды.
Разгледзім выказванне з пункту гледжання грамадазнаўчай тэрміналогіі. Грамадства ў шырокім сэнсе слова — гэта адасобіць ад прыроды, але цесна з ёй звязаная частка матэрыяльнага свету. Прырода ў шырокім сэнсе слова — гэта аб’ектыўная рэальнасць, навакольнае чалавека. З прычыны гэтага толькі гарманічная ўзаемасувязь з прыродай дазволіць грамадству прагрэсіўна развівацца, не наносячы пры гэтым шкоду навакольнага асяроддзі. Гэты выраз закранае і маральны аспект, паказваючы чалавечы экалагічны эгацэнтрызм.
Чалавецтва даўно спрабуе «прыручыць» прыроду. Усё далей сыходзячы ад «першапачатковага задумы». Гэтыя дзеянні толькі абвастрылі экалагічную праблему. Выбітны навуковец У.І. Вярнадскі казаў, што ўздзеянне чалавека на прыроду ўжо сувымерна з геалагічнымі працэсамі. Забруджванне атмасферы і вады, скарачэнне прыродных рэсурсаў, вынішчэньне флоры і фауны — вось да чаго прывяло пераўтварэнне чалавекам прыроды.
Цесная сувязь чалавека і прыроды (эмацыйная сувязь) прасочваецца ў аповесці М. Ю. Лермантава «Герой нашага часу». Прырода ў ёй не толькі дапамагае перадаць пачуцці герояў, але і з’яўляецца адным з дзеючых асоб. Падобнай алегорыяй аўтар паказвае непарыўную сувязь чалавека і прыроды, закладзеную на эмацыйным узроўні.
Менавіта глыбокае адзінства прыроды і чалавека ляжыць у аснове збалансаваных адносін грамадства і біясферы. У гэтай ўзаемасувязі і заключаецца аснова адзінства свету.
Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.