Чалавек — частка прыроды, і калі гэта пачуццё ў ім жыве, яго жыццё гарманічная і натуральная. Тады чалавек гатовы ставіцца да навакольных з разуменнем, адчуваючы ў іх роднасць паходжання, прыналежнасць да аднаго супольнасці. У літаратуры мы бачым пацверджанне гэтаму.
Усе жыхары закінутай вёскі ў аповесці В. Распуціна «Развітанне з Маці» ставяцца адзін да аднаго з беражлівасцю і спагадай. Гэта адбываецца таму, што яны разумею, як цяжка іх суседзям развітвацца з роднымі месцамі — вёска павінна быць затоплена і стаць дном будучага вадасховішча, ім жа ўсім прыйдзецца пакінуць родныя мясціны. Да прыроды вакол яны ставяцца, як да роднага чалавека, якому наканавана памерці — з болем і любоўю. Гэта значыць, стаўленне да людзей цалкам адпавядае адносінах да яе часткі — чалавеку. Усе людзі ў гэтай вёсцы здаюцца роднымі. Гэта пачуццё ўзнікае дзякуючы таленту пісьменніка Валянціна Распуціна, уоторый здолеў данесці да чытача думку: толькі ў адзінстве з прыродай можа быць адзінства паміж людзьмі.
Прыналежнасць людзей прыродзе асабліва добра апісана ў аповесці «Слова пра паход Ігараў». У старажытнасці гэта пачуццё яднання з роднымі стэпамі, ракой, небам над галавой было асабліва трывалым. Прырода ў старажытнарускай аповесці заўсёды размаўляе з людзьмі, а чалавек чуе яе гаворка. Аўтар распавядае, што рака — памочніца князю ў яго ўцёкі, а неба хварэе за сваіх неразумных дзяцей, папярэджваючы іх навальніцай і ўсім сваім грозным і змрочным выглядам пра будучую трагедыі. Яраслаўна хоча стаць зязюляй, каб паляцець да свайго любімаму, сагрэць яго сваёй любоўю. Прырода, як асобнае з’ява, у гэтым творы не апісваецца зусім — яна частка свету людзей і ўспрымаецца менавіта ў такім кантэксце.
Прырода актыўна ўдзельнічае ў жыцці людзей і ў аповядзе сучаснага аўтара В. Шукшына «зарыва дождж». Тут яна выступае, як ачышчальнае ад усіх крыўд і непрыязнасці, якія назапасіліся ў душы чалавека, пачатак. Яна з’яўляецца ў выглядзе зарывам дажджу ў канцы творы і гэтым сімвалізуе прабачэнне людзям за ўсё, здзейсненае імі, зло. Два галоўных героя ўсё жыццё змагаліся адзін з адным, адзін — агрэсіўна, другі быў пакрыўджанай бокам. Але са смерцю крыўдзіцеля сышло і зло. Як зарастае месца былых баёў малады зарасьнікам дрэў, як руйнуюцца пад адкрытым небам бомбы і снарады мінулай вайны.
Прырода ўсё дрэннае, што робіць па сваёй дурасці чалавек, выпраўляе, прыводзіць у гармонію. Яна станавіцца мудрым настаўнікам для таго, хто разумее яе мову, бачыць яе прыгажосць і прызнае яе ўлада ў свеце.
Сёння такая цесная сувязь з прыродай у людзей страчана. Але ўмець бачыць хараство роднай зямлі, адпавядаць тэзісам «чалавек — частка прыроды», адчуваць сябе натуральнай яе часткай працягваюць вучыць лепшыя ўзоры літаратуры.
Мы ў Фэйсбуку
"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.
Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.
Сачыненне на тэму прырода
чалавек і прырода цесна звязаны адзін з адным. Прырода стварае ўсе ўмовы для жыцця чалавека, таму так важна жыць з ёй у гармоніі.
Прыгожыя пейзажы прыроды напаўняюць душу чалавека захапленнем, толькі гэтая прыгажосць паводле ісьціны зачароўвае. Цікавасць чалавека да прыроды бязмежны; колькі таямніц і загадак нясуць у сабе лесу, мора. Вельмі многае мы яшчэ не ведаем пра прыроду.
Каб атрымліваць асалоду ад прыгажосцю прыроды не трэба ехаць далёка, дастаткова схадзіць у парк ці лес. Асабліва прыгожая прырода восенню, калі хочацца сядзець на невялікай краме і ўбіраць у сябе ўсю яе прыгажосць, атрымліваць асалоду ад ёю. Менавіта тады адчуваеш, як твая душу напаўняецца новымі фарбамі, як яна насычаецца прыгажосцю навакольнага свету. У гэтыя моманты ўсведамляеш, як цесна звязаны людзі з прыродай.