Вобраз Пугачова ў аповесці Пушкіна «Капітанская дачка» вельмі разнастайны. Гэты чалавек можа быць розным — і мудрым, і выхвалястым, і велікадушным, і злосным, і залежным ад асяроддзя. Вобраз аднаго з галоўных герояў як быццам бы ўпісваецца ў часы екацярынінскай эпохі, Пушкін паказвае яго як вобраз ўсенароднага правадыра.
Галоўны герой і стыхіі прыроды
Упершыню мы сустракаемся з героем падчас снежнай буры. Аўтар апісвае нам гэта стыхійнае бедства прыроды як снежны буран. І менавіта ў ім мы бачым Пугачова, які, як сапраўдны збаўца, дапамагае знайсці дарогу двум заблудным падарожнікам — Грынёва і яго слузе Савельичу. Пугачоў — казак з чорнай барадой з’яўляецца з самай сярэдзіны буры і выводзіць падарожнікаў на цвёрдую сцежку. Напэўна, самым непераўзыдзеным аказалася тое, што завіруха апісваецца ў верасні, што ў прынцыпе не магчыма. Але аўтар паспрабаваў менавіта так звязаць Пугачова і прыроду.
Ўплыў гістарычных падзей на героя
Пушкін малюе Пугачова з пункту гледжання гістарычных падзей. Але гэта апісанне паказвае нам яго не як набліжанага да вялікага гасудару і не як валадара. Падзеі, якія разгортваюцца ў аповесці, адбываюцца ў 1773 годзе, таму мы маем магчымасць ацаніць дзеянні правадыра Пугачова яшчэ да і падчас паўстання.
Народ, які залежыць ад волі аднаго чалавека, не можа захавацца, ды і не заслугоўвае гэтага.
Пацешным падасца і сама знешнасць гэтага саракагадовага мужчыны. Аўтар звярнуў увагу чытачоў на тое, што Пугачоў быў худым, з шырокімі плячыма, трошкі сівой барадой, з прыемным тварам. Пазней мы сустракаемся з расповедам радавога, які апавядае пра тое, што Пугачоў еў парсючкоў, і не аднаго, а двух.
Другая сустрэча з правадыром
У другі раз Пугачоў мілуе Грынёва. У час пакарання ён паблажліва ставіцца да гэтага чалавека і гатовы яго памілаваць. Але гэта проста гульня на паказ, а не праява жаласных пачуццяў. Толькі ў канцы творы, мы маем магчымасць да канца разглядзець гэтага злоснага правадыра.
Як аказалася, ён добры ў душы, але разумее, што гульня яго небяспечная. Хоць з-за гэтага яго мужнасць і бравы дух не падаюць. Ён прымаецца аплаціць рахунак, які яму дае Савельич і вяртае Грынёва кажух.
Падводзячы вынік, можна сказаць, што Пугачоў, як што я чалавек па натуры авантурным, быў яшчэ і велікадушным. У яго была душа, проста, хутчэй за ўсё, гістарычныя абставіны той эпохі не давалі яму магчымасці праяўляць сябе як чалавека. Ён дапамагаў у многіх справах — вызволять нявесту Грынёва, потым прапанаваў яму быць пасаджаным бацькам на іх вяселлі.
У эпохі народнага ўздыму прарокі бываюць правадырамі; у эпохі заняпаду — правадыры становяцца прарокамі.
У гэтым творы Пушкін правёў дакладнае параўнанне паміж Пугачовым і Кацярынай. Царыца гэтак жа выбуховая, як і яе падначалены; яна так жа незаконна атрымала царскі трон, а Пугачоў спрабаваў тым жа метадам падпарадкаваць сабе краіну. Як аказалася, ён не можа дзейнічаць па сваім жаданні, таму што абцяжараны абставінамі часу.
Складанне »Капітанская дачка — Пушкін» складанне на тэму «Вобраз Пугачова (паводле аповесці А.С. Пушкіна« Капітанская дачка »)»
Вобраз Емяльяна Пугачова ў аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка»
У «Капітанскай дачцэ» А. С. Пушкін звяртаецца да падзей сялянскага паўстання 1773-1774 гг. на чале з Емяльянаў Пугачовым. У гэтай аповесці Пушкін здолеў намаляваць яркую карціну стыхійнага сялянскага паўстання, паказаць яго на шырокім нацыянальным і сацыяльным фоне. Пры гэтым ён прытрымліваўся перакананняў, згодна з якімі ў аповесці павінна быць «гістарычная эпоха, развітая ў выдуманым апавяданні».
Правадыр паўстання Емяльян Пугачоў намаляваны Пушкіным ня крыважэрным забойцам, якім паказвалі яго гісторыкі XVIII-XIX стагоддзяў, а таленавітым і смелым народным правадыром. Прыродныя розум, кемнасці, энергічнасць, выбітныя здольнасці гэтага чалавека спрыялі таму, што ён узначаліў сялянскае паўстанне. Да яго пачалі сцякацца людзі з усёй краіны: і Белогорск казакі, і башкіры, і татары, і чувашы, і сяляне з уральскіх заводаў. Яны паважалі Пугачова, давяралі яму ва ўсім.
Пугачоў жорстка распраўляецца з тымі, каго ён лічыць прыгнятальнікамі сялян. Для яго няма добрых памешчыкаў і прадстаўнікоў улады. У асобе дваран, тое бачыцца яму ворагаў. Таму ён так бязлітасны да капітана Міронаву і яго падначаленым, хоць гэта былі добрыя людзі. Але Пугачоў памятае і дабро, якое яму калісьці зрабілі. Ва ўзнагароду за чарку гарэлкі, паднесенага «важатаму» падчас бурану, і за заячы кажушок Грынёў атрымлівае жыццё. Тры разы адчуваў лёс Пётр Грынёў, і тры разы Пугачоў яго мілаваў. «Думка пра яго неразлучны была ўва мне з думкаю аб літасці, — кажа Грынёў, — дадзенай мне ім у адну з жудасных хвілін яго жыцця, і пра збавенне маёй нявесты. «І сапраўды, Пугачоў праяўляе велікадушнасць, калі вызваляе Машу Міронаву з рук Швабрина, нягледзячы на тое, што яна Капітанская дачка, і ад- пускае Грынёва разам з ёй. Пры гэтым ён карае Швабрина, прыгаворваючы: «Пакараць смерцю так караць смерцю, жаловать так жаловать».
Пры знаёмстве з Пугачовым Грынёў пераконваецца ў тым, што гэта зусім не такі чалавек, якім лічылі яго царскія ўлады. Яшчэ пры першай іх сустрэчы, калі Пугачоў выступае ў ролі «важатага», Грынёва дзівіць сябе ў руках гэтага чалавека. Тады Грынёў бачыць «важатага» як простага чалавека, знешнасць якога тым не менш здаецца яму «выдатнай»: «Ён быў гадоў сарака, росту сярэдняга, хударлявы і шыракаплечы. У чорнай барадзе яго падалася проседзь, жывыя вялікія вочы так і бегалі. Твар яго мела выраз даволі прыемнае, але круцельскае «- так апісвае ён знешнасць героя.
Пушкін малюе Емяльяна Пугачова не толькі як правадыра паўстання, але і як простага казака. Гаворка Пугачова напоўнена прыказкамі, прымаўкамі, іншасказанняў, якіх чалавеку з іншага асяроддзя не понять. Ён прымушае называць сябе царом-бацюшкам, таму што ў народзе заўсёды жыла вера ў «добрага цара». У яго адносінах з падначаленымі поўны дэмакратызм, няма ніякага чынашанаванне, кожны можа свабодна аспрэчыць меркаванне свайго «гаспадара». «Вуліца мая цесная; волі мне мала. Хлопцы мае разумнічаюць. Яны злодзеі. Я і павінен трымаць вуха востра: пры першай няўдачы яны сваю шыю выкупяць маёю галавою «, — з горыччу ўсведамляе Пугачоў, якога ўжо не радуе ўладу. Герой разумее, што ён усяго толькі самазванец. Ён адчувае сваю асуджанасць і жыве толькі надзеяй на будучыню.
І ўсё ж галоўнае ў вобразе Емяльяна Пугачова — гэта веліч і гераізм, што знайшло выраз у сімвалічным сэнсе казкі пра арле і вароне. Герой лічыць, што лепш пражыць жыццё кароткую, але годнае, чым жыць трыста гадоў і харчавацца падлай. Ён асацыюе сябе з арлом, які жыве «усяго толькі толькі трыццаць тры гады», але затое п’е «жывую кроў».
Падкрэсліваючы ў Пугачова адвагу і гераізм, розум і кемлівасць, Пушкін паказвае ў гэтым чалавеку лепшыя рысы рускага нацыянальнага характару. Але Пушкін далёкі ад ідэалізацыі Пугачова — правадыра сялянскага паўстання. Аўтар «Капітанскай дачкі» аддае перавагу рэформам перад рэвалюцыяй, ён не прымае кровапраліцця. Менавіта таму мы чытаем у аповесці яго сталыя шырока вядомымі словы: «Не дай Бог бачыць рускі бунт, бессэнсоўны і бязлітасны!» Расцэньваючы Пугачэўскі паўстанне няйначай, як бессэнсоўны бунт, аўтар разам з тым не ставіў сваёй мэтай паказаць у аповесці ліхадзейства пугачевцев. Ён спрабаваў узнавіць гісторыю паўстання і асобу сялянскага важака, і трэба адзначыць, што гэты задума Пушкін майстэрску рэалізаваў.
116580 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
Рэкамендуем эксклюзіўныя работы па гэтай тэме, якія запампоўваюцца па прынцыпе «Адно складанне ў адну школу»:
Вобраз Пугачова ў аповесці А.С.Пушкіна «Капітанская дачка».
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Вобраз Емяльяна Пугачова ў аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка»
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.