Князь Верейская — другарадны персанаж у рамане А. С. Пушкіна «Дуброўскі», пяцідзесяцігадовы стары, сябар Кірыла Пятровіча Троекурова. Нягледзячы на тое, што князю было каля 50 гадоў, ён здаваўся нашмат старэй. Яго здароўе было змардуй усякага роду празмернасцямі. Аднак знешнасць ў яго была прыемная, асабліва для жанчын, з якімі ён быў так ласкавы ў святле. Па натуры гэта быў чалавек рассеяны і нудны. З з’яўленнем Верейская ў вёсцы Троекуров ажывіўся. Ён быў рады такой дружбе і з задавальненнем прымаў яго ў сваёй сядзібе.
Кірыла Андреич зазвычай вадзіў госця на агляд сваіх устаноў, і, вядома ж, у Патрэбны догляд. Там князю асабліва не спадабалася. Прыкрываючы нос прыпахненая духамі хусткай, ён выбег адтуль, задыхаючыся ад сабачай атмасферы. Верейская трохі накульгваў. Калі, стаміўшыся ад прагулак, ён з Троекуровым вярнуўся ў дом, то ўбачыў там дзяўчыну незвычайнай прыгажосці. Гэта была Маша Троекурова. Яна падалася князю больш чым чароўнай і вытанчанай. Пасля гэтай сустрэчы ён усяляк заляцаўся за ёй і спрабаваў прыцягнуць яе ўвагу цікаўнымі апавяданнямі.
Неўзабаве ён зрабіў Машы прапанову. Троекуров ахвотна даў згоду на гэты шлюб, бо ведаў, што Верейская багаты. Яго не бянтэжылі ні пратэсты дачкі, ні ўзрост кандыдата. У роспачы Маша напісала князю ліст з просьбай адмовіцца ад яе, бо яна любіла Уладзіміра Дуброўскага. Аднак Верейская не толькі не думаў адмаўляцца ад яе, але і паказаў ліст Троекурову. У выніку Маша трапіла пад хатні арышт, а прыгатавання да вяселля паскорыліся.
Троекуров
Троекуров Кірыла Пятровіч — багаты дваранін-самадур, бацька Машы.
Т. — чалавек распешчаны і распушчаны, ап’янелы свядомасцю сваёй сілы. Багацце, род, сувязі — усё забяспечвае яму прывольнае жыццё. Т. праводзіць час у абжорстве, п’янстве, сластолюбии. Прыніжэньне слабых, накшталт ганення пачаўся пазяхаць госця мядзведзем, — вось яго задавальнення.
Пры ўсім гэтым Т. — ня прыроджаны злыдзень. Ён вельмі доўга сябраваў з бацькам Дуброўскага. Пасварыўшыся з ім на Псарня, Т. помсціць сябру з усёй сілай свайго самадурства. Ён з дапамогай хабараў адсудзіў у Дуброўскай маёнтак, давёў былога сябра да вар’яцтва і смерці. Але самадур Т. адчувае, што зайшоў занадта далёка. Адразу пасьля суду ён едзе мірыцца з адным. Але спазняецца: бацька Дуброўскі пры смерці, а сын праганяе яго прэч. Чынам Т. Пушкін паказвае, што бяда не ў самым памешчыкаў, а ў сацыяльным прыладзе рускага жыцця (прыгоннае права, ўсёўладдзе дваран). Яно развівае ў неасвечанымі двараніна веру ў сваю беспакаранасць і бязмежныя магчымасці ( «У тым-та і сіла, каб без усякага правы адабраць маёнтак»). Нават любоў да дзяцей скажаецца ў Т. да мяжы. Ён любіць сваю Машу, але робіць яе няшчаснай, выдаўшы за багатага, але нялюбага ёю старога. Самадурства Т. адбіваецца і на яго прыгонных. Яны таксама пыхатыя, як і іх гаспадар. Траекураўскі псароў грубіяніць Дуброўскага-старэйшаму — і тым самым сварыцца старых сяброў.
/ Характарыстыкі герояў / Пушкін А.С. / Дуброўскі / Троекуров
Глядзі таксама па твору «Дуброўскі»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.