В. А. Жукоўскі яркі прадстаўнік стылістычнага напрамку «рамантызм». Яго любімым жанрам, перш за ўсё, былі баляды. Ён змог пераняць трагічную і мяцежнікі душу рускага народа. І не проста ўзяў некаторую змрочнасць народных балад, а падарыў ім асаблівыя цеплыню і святло. Баладамі ён і запомніўся рускаму чытачу. Гэты жанр, як ліра-эпічнае твор, спалучае ў сабе і гістарычнае, і гераічнае. Адна з самых вядомых балад Жукоўскага — «Святлана». Яна адразу палюбілася народу і аказала велізарны ўплыў на рускую літаратуру. Літаратуразнаўцы лічаць, што шмат у чым гэты вобраз паўплываў на Таццяну Ларыну Пушкіна.
Сюжэт не з’яўляецца арыгінальным. Аўтар узяў за аснову баладу «Ленор» Готфрыда Бюргера. Да яе ён ужо звяртаўся ў сваёй баладзе «Людміла». Падобныя выпадкі не так ужо рэдкія ў літаратуры. Аўтар бярэ ўжо існуючую ідэю, але настолькі тонка і па-іншаму прадстаўляе падзеі, што атрымліваецца ўнікальны твор. Так і Жукоўскі, ён настолькі спатоліў твор сваім, што атрымалася адна з лепшых балад рускай літаратуры. Балада ўвабрала ў сябе народныя паданні, песні. Яе музычнасць нагадвае народныя быліны. Напісана яна народным мовай з выкарыстаннем гутарковых слоў: «плат», «Злата і нов вянок», «песенькі падблюдныя».
Галоўным новаўвядзеннем Жукоўскага стаў добры фінал.
Цёмная ноч і містыка апынуліся благім сном.
Светлая душа гераіні атрымлівае ўзнагароджанне. І раніцу яе сустракае ня горам, а радаснай весткай.
Вобраз Святланы — гэта ідэальны вобраз простай рускай дзяўчыны. Яна светлая і спакойнае. Сімвалічна і яе імя — Святлана. Яно як нельга лепш падабрана аўтарам для гэтага персанажа. Святлана цалкам адпавядае яму. Яна прымае ўсе выпрабаванні лёсу і ні на секунду не аддаецца адчай. Дзяўчына не просіць вышэйшыя сілы прыйсці і выправіць сітуацыю. Ні на імгненне яе вера не знікае. Таму цёмныя сілы і не могуць заваюе яе.
Яе дух мацней цемры. Бо святло заўсёды мацней.
За гэта дзяўчына і была ўзнагароджана.
Рысы рамантызму ў баладзе
1) ктивное выкарыстанне фальклору і цікавасць да гісторыі (апісанне абраду, фальклорныя вобразы, народная лексіка);
2) цікавасць да пачуццяў і перажыванняў простага чалавека;
3) гераіня рамана — асоба з суцэльным характарам. Яе душы чужыя кіданні і нявызначанасць. Гэта моцны і непарушны характар.
4) выкарыстанне балады, як аднаго з характэрных рамантычных
5) цікавасць да звышнатуральнаму і фантастычнага.
6) культ прастаты, прыродныя і натуральнага чалавека.
Складанне »Жукоўскі» складанне на тэму «Аналіз балады В.А. Жукоўскага «Святлана» »
Аналіз балады «Святлана»
Жукоўскі — родапачынальнік рамантызму ў рускай літаратуры. Яго рамантызм прынята называць рамантычным або элегічна. Героем шматлікіх твораў Жукоўскага з’яўляецца летуценнік, усе намеры якога былі скіраваныя на ідэальны свет. Адсюль узнікае проціпастаўленне «тут» — і «там» -быць ( «Там не будзе вечна тут»). Часта ў Жукоўскага, як і іншых рамантыкаў, мы сустракаем матыў сну. І гэта заканамерна, таму што з ім звязана двоемирие (верш «шчасця ў сне»).
Гэтыя асаблівасці рамантызму Жукоўскага можна разгледзець на прыкладзе элегіі «Мора» і балады «Святлана». Гэтыя жанры, балада і элегія, характэрныя для яго як для рамантыка. Элегія — песня сумнага зместу, якая адлюстроўвае разважанні аб тленнасці ўсяго зямнога, хуткаплынных жыцця, аб няшчасным каханні. Гэты жанр адпавядаў стане душы рамантыка, незадаволенай рэальнасцю. А балада адлюстроўвае іншую частку рамантычнага мыслення — цікавасць да містыкі, да фантастычнага.
У элегіі «Мора» выказана і такая асаблівасць твораў рамантыкаў, як схільнасць да сімволікі, іншы сэнс. У гэтым вершы вылучаюцца тры асноўных сімвалічных ладу: мора, неба, бура. Ўзаемадзеянне паміж імі вызначае і асаблівасць кампазіцыі верша. У якім можна вылучыць тры часткі. У першай частцы творы мы бачым гармонію неба і мора, пры гэтым першае выказвае душу рамантыка, адкрытую ўсяму выдатнаму, у другое, гэта значыць неба, выказвае ідэальны свет. Душа рамантыка не можа існаваць па-за сувязі з гэтым светам. Нават эпітэты ў гэтым вершы адлюстроўваюць гэтую сувязь: мора названа блакітным, паколькі яно адлюстроўвае блакіт неба:
Ты чыста ў прысутнасці чыстым яго …
Ты льеш яго светлазарную блакітам
Анафары, у дадзеным выпадку гэта паўтор займеннікі «ты» ў пачатку радка, таксама выказвае гэтую сувязь. Менавіта дзякуючы гэтай сувязі мора названа спакойным. Ўражанне гармоніі, спакою перадае і сам рытм верша. Абраны Жукоўскім вершаваны памер (чарырохстопны амфібрахій) перадае гэта мернае рух хваль:
Маўклівае мора, блакітнае мора
Стаю зачараваны над безданню тваёй.
Вобраз мора ствараецца і з дапамогай асанансаў і алітэрацыя. Паўтор галосных «о» і «е» і сонарных зычных «м» і «л» стварае ўражанне спакойнага руху. Мы як быццам чуем гук накатваюцца хвалі. У другой частцы верша з’яўляецца новы сімвалічны вобраз — бура. І адразу рэзка мяняецца настрой, яно становіцца трывожным, бо неба зачыняецца хмарамі, парушаецца яго сувязь з морам, парушаецца гармонія. Бура сімвалізуе смуту рэальным жыцці, адлучаўся паэта ад ідэальнага свету, якая замінае дасягненню гармоніі. У сувязі са зменай настрою змяняецца і характар алітэрацыя. Цяпер паўтараюцца ня сонарных зычныя, а рыкаць «р», якое перадае драматызм таго, што адбываецца:
Ты рвешь і мучыш варожую імглу …
У трэцяй частцы верша мора атрымлівае перамогу над бурай. Але вяртання першапачатковай гармоніі не адбываецца, таму што ўсе працята страхам перад тым, што бура можа паўтарыцца. Гэтая ўнутраная трывога перадаецца праз спалучэнне супрацьлеглых паняццяў:
Ты ў бездані памерлай хаваеш смуты,
Ты, небам любуючыся, дрыжыш за яго …
Праз сімвалічныя вобразы ў гэтым вершы аўтар паказвае недаўгавечнасць гармоніі. Рэальнае жыццё заўсёды будзе замінаць дасягненню ідэалу, але гэта не азначае, што да яго не трэба імкнуцца.
А цяпер звернемся да баладзе «Святлана» і паглядзім, як у ёй праяўляецца рамантычнае двоемирие.
Само загаловак знамянальна, яно нясе ў сабе святло, стварае пэўны настрой. Зусім не змрочнае. З самага пачатку аўтар апускае нас у казачны свет варожб, варажнечы, і сам рытм верша адпавядаюць зададзенай тэме.
Раз у вадохрышчанскі адвячорак
Але пасля апісання вясёлых варожб у тэксце з’яўляюцца сумныя ноткі:
Цьмяна свеціцца месяц
У прыцемках туману —
Маўклівая і грустна
Далей узнікае містычны сюжэт сну. Жукоўскі выкарыстоўвае характэрны для балад ход — сустрэча з светам мёртвых. Святлана чакала свайго жаніха, а ў сне яна сустракае яго, але ў вельмі дзіўным выглядзе. Потым яна зразумее, што гэта была сустрэча з мёртвым жаніхом. Аднак высветліцца гэта не адразу. Паступова аўтар нагнятае атмасферу страху. Мы яшчэ не разумеем, што адбываецца, разам са Святланай нам нешта здаецца, мы бачым кагосьці з «яркімі вачамі» і гэты «нехта» кліча дзяўчыну ў шлях. Жукоўскі падрабязна апісвае сцэну скокі з мёртвым жаніхом, увесь час пагаршаючы адчуванне трывогі, страху. Гэтаму спрыяе і пэўны шэраг вобразаў: «Раптам завіруха вакол …», «чорны вран», якія крычаць «смутак!», «Цёмная даль».
Потым жаніх Святланы кудысьці раптам знікае, яна застаецца адна ў страшных месцах, бачыць хатку, адкрывае дзверы і перад ёй труну. Але, у рэшце рэшт, Святлану ратуе яе малітва.
Для Жукоўскага тэма веры вельмі важная, яна гучыць не толькі ў гэтай баладзе. «Верай быў важаты мой» гаворыцца ў «падарожнік». І менавіта яна паказвае шлях шматлікім героям паэта. Так адбываецца і баладзе «Святлана».
Сон аказваецца толькі адлюстраваннем страхаў Святланы. За ім варта абуджэнне, і ўсё адразу мяняецца. Свет зноў заліты святлом, дзяўчына сустракаецца са сваім жаніхом, які вяртаецца да яе жывым і здаровым.
У заключэнне можна сказаць, што свет Жукоўскага ў цэлым светлы і добры. Паэт можа пагрузіць чытача ў атмасферу страху, але потым усё ж такі дае надзею і дазваляе вярнуцца да чаго-то светламу.
114137 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Жукоўскі В.А. / Святлана / Аналіз балады «Святлана»
Глядзі таксама па твору «Святлана»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.