У цэнтры ўвагі п’есы А.М. Астроўскага «Беспасажніца» знаходзяцца лёсы людзей ва ўмовах «новага часу» — актыўна развіваецца капіталізму. Драматург паказвае, што новы час дыктуе новыя каштоўнасці, новую мараль, у якой няма месца пачуццяў, перажыванняў, душы. Зараз усе вызначаюць грошы і людзі, у якіх гэтыя грошы ёсьць.
Астроўскі перакананы, што такі «стыль жыцця» разбэшчвае чалавека знутры, робіць яго цынічным і глухім да сапраўднаму, шчыраму. Вобразы дзялкоў новай фармацыі ў поўнай меры пацвярджае гэта. Купцы Кнураў і Вожеватов лічаць, што ўсё можна купіць за грошы, нават нематэрыяльная: каханне, прыхільнасць, павагу. Яны і на іншых людзей глядзяць з гэтага пункту гледжання — з пункту гледжання іх кошту.
Галоўная гераіня п’есы — Ларыса Огудалова — на сабе зведала законы «новага часу». Гэтая прыгожая, але небагатая дзяўчына ( «Беспасажніца») прагне любові, прыгажосці, лёгкай і вясёлай жыцця, поўнай эмоцый. Аднак яе прадаюць і купляюць, як рэч. Спачатку гэта робіць родная матуля гераіні: імкнучыся выгадна выдаць дачку замуж, яна задавальняе ў сваім доме «цыганскі табар», вечныя агледзіны, якія прыніжаюць яе дачка, якія абражаюць яе годнасць.
Далей, увядуць у зман прыгажосцю дзяўчыны, Ларысу жорстка выкарыстоўваюць мужчыны. Сярод іх жанаты купец Кнураў, які прапануе Огудаловой стаць яго палюбоўніца. Гэта і «сябар дзяцінства» Ларысы, Вожеватов, які таксама выкарыстоўвае дзяўчыну ў сваіх карыслівых інтарэсах, ніколькі не цікавячыся яе унутраным светам.
Атрымліваецца, што гераіня аказваецца зусім адна там, дзе ўсё прадаецца і купляецца. Тут кожны толькі імкнецца спажывецку скарыстацца прыгажосцю гераіні, яе маладосцю і хараством, але, па сутнасці, нікому да яе няма справы. Нават «шыкоўны пан» Сяргей Сяргеевіч Паратов, які для Ларысы быў ідэалам мужчыны, яе, як яна думала, любоўю, толькі выкарыстаў дзяўчыну. І, не задумваючыся, прамяняў яе на грошы, заручыцца з багатай купчыхі.
Жаніх Ларысы, варты жалю Карандышев, і той выкарыстоўвае дзяўчыну для свайго самасцвярджэння. Гэты чалавеча хоча даказаць усяму багатаму атачэнню, што і ён чагосьці варты, раз у яго ёсць такая прыгожая жонка.
Ларыса выдатна разумее ўсё гэта. І ад гэтага яшчэ больш пакутуе з-за спажывецкага стаўлення да яе, з-за таго, што яна — «проста рэч», якой можна пакарыстацца і выкінуць.
Пасля здрады Паратова гераіня разумее гэта асабліва выразна. Навошта ёй жыць? Яна больш не бачыць у сваім існаванні ніякага сэнсу. Менавіта таму, на мой погляд, яна дзякуе Карандышева за ягоны страшны ўчынак — стрэл у яе. Сама б Ларыса не адважылася пазбавіць сябе жыцця, таму стрэл Юлій Капитоновича яна ўспрымае як палёгку і вызваленне, як крок у новы свет, дзе ўсё будзе па-іншаму.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Астроўскі А.М. / Беспасажніца / Чаму Ларыса падзякавала Карандышева за стрэл? (Па п’есе А.Н.Астроўскага «Беспасажніца»)
Глядзі таксама па твору «Беспасажніца»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Спажывецкае стаўленне чалавека да прыроды.
Да чаго можа прывесці бяздумнае, спажывецкае стаўленне чалавека да прыроды? Вось пытанне, над якім задумваецца В. М. Пяскоў.
Разважаючы над гэтай праблемай, аўтар апавядае пра любімую рэчцы, каля якой праводзіў нямала часу ў дзяцінстве. З захапленнем ён апісвае «зграйкі невялікіх рыбак», пясчанае дно, «вадзяныя зараслі», чыстую, празрыстую ваду Усманки, дзе не раз здабываў зайздросны ўлоў. Аднак, на вялікі жаль пісьменніка, праз некаторы час рэчка стала моцна Мялецій. Яе, як і многія іншыя ракі, загубіла бяздумнае чалавечае паводзіны: асушэнне балот, высечка лясоў, «узворванне поймы пад зрэз берагоў».
Вызначыць пазіцыю В. М. Пяскова даволі проста: спажывецкае, нядбайнае стаўленне чалавека да прыроды можа прывесці да сур’ёзных наступстваў.
Я цалкам падзяляю пункт гледжання аўтара. Сапраўды, бяздумнага, халатнасць ў адносінах да навакольнага нас свеце можа пацягнуць за сабой мноства экалагічных праблем. Пра гэта сведчу прыклады з літаратуры і жыцця.
Успамінаю раман Ч. Т. Айтматава «Плаха9raquo ;, у якім аўтар паказвае згубнасць нядбайнага, спажывецкага стаўлення да прыроды на прыкладзе гібелі цэлай ваўчынай сям’і з-за гаспадарчай дзейнасці людзей. Становіцца страшна, калі бачыш, што пры параўнанні з чалавекам драпежнікі выглядаюць больш гуманнымі і больш чалавечным, чым «вянок тварэння», з-за якога гінуць бедныя жывёлы. Вось яны, плён нашай бяздумнасці, халатнасці, прагнасці!
Па расказах маёй мамы, мясцовая рэчка Кума, калісьці экалагічна чыстая, паўнаводная, яшчэ некалькі дзесяцігоддзяў назад была гонарам нашага горада. Зараз жа ў рацэ купацца немагчыма: у ёй поўна смецця, трупаў жывёл. Такія наступствы бяздумнага адносіны маіх землякоў да дароў прыроды!
Такім чынам, магу зрабіць выснову, што спажывецкае паводзіны людзей у адносінах да навакольнага свету прыводзіць да несуцяшальных вынікаў.
Тэкст Васіля Міхайлавіча Пяскова: няпоўны
1) У дзяцінстве самым прыцягальным месцам для мяне была наша рэчка —
(2) Мне было шэсць гадоў, калі на кучу старога рыззя я выменяў у старьёвщика рыбалоўныя гаплікі. (З) Атрымаўшы тры жаданых кручка, я адразу ж пачаў ладзіць вуду. (4) Арэхавае вудзільна, лёска з катушку нітак, паплавок з коркі і кручок з «Камарын нагу». (5) Ну вось, вуда гатовая.
Прыклады твораў па напрамках 2017 года
«Вернасць і здрада»: Вернасць слову
«Абыякавасць і спагадлівасць»: «Абыякавасць — гэта параліч душы» (па аповядзе А. П. Чэхава «Палата №6»)
але праўдзіва намаляваць людзям ганебную
або сумна карціну іх жыцця ў цьмяным
хаосе мяшчанскай обыденщины.
«Мэты і сродкі»: Што б дайсці да мэты, трэба перш за ўсё ісці
«Адвага і баязлівасць»: Ратны подзвіг рускага народа ў Айчыннай вайне 1812 года
Азвярэннем народа, Барклай, зіма іль руская бог?
«Чалавек і грамадства»: выкрыцьця заганы грамадства ў апавяданнях А. П. Чэхава