У нашы дні вельмі сур’ёзна стаіць пытанне аб абароне навакольнага асяроддзя. Бяздумная дзейнасць чалавека на працягу стагоддзяў разбурыла асяроддзе пражывання, але дваццатае стагоддзе зьявіўся часам экалагічных катастроф. І пісьменнікі не могуць застацца ў баку ад вырашэння гэтай надзённай праблемы. Мне хочацца спыніцца на двух яркіх імёнах: Валянцін Распуцін і Чынгіза Айтматава. Яны вельмі таленавітыя, удумлівыя, самабытныя асобы. На працягу ўжо многіх гадоў у сваіх мастацкіх і публіцыстычных творах гэтыя пісьменнікі «б’юць набат» — спрабуюць звярнуць увагу грамадства і ўлады якія ўтрымліваюць на экалагічную абстаноўку ў краіне. Калі аб пагражальнай чалавецтву бядзе сталі пісаць у .прессе толькі ў апошнія дзесяць-пятнаццаць гадоў, то Ч. Айтматаў яшчэ ў 70-я гады ў сваёй аповесці «Пасля казкі» ( «Белы параход») загаварыў пра гэтую праблему. Ён паказаў згубнасць, безвыходнасць шляху, калі чалавек губіць прыроду. Яна помсціць зводам, бездухоўнасцю. Гэтую ж тэму працягвае пісьменнік і ў наступных сваіх творах: «І даўжэй стагоддзя доўжыцца дзень» ( «Буранны паўстанак»), «Плаха», «Таўрыя Касандры».
Асабліва моцнае ўражанне вырабляе раман «Плаха». На прыкладзе ваўчынай сям’і аўтар паказаў гібель дзікай прыроды ад гаспадарчай дзейнасці чалавека. І як страшна становіцца, калі бачыш, што пры параўнанні з чалавекам драпежнікі выглядаюць больш гуманнымі і «чалавечным», чым «вянок тварэння». Так дзеля нейкага дабра ў будучыні чалавек прыносіць на плаху сваіх дзяцей?
Гэтае пытанне ўзнікае і пры чытанні твораў Валянціна Распуціна «Развітанне з маці» і «Пажар». Гэта выслоўі, якія закліканы спыніць драпежніцкія разрабаваньне багаццяў Расіі. Пісьменнік таленавіта паказвае «пажар», які спальвае душы людзей, занятых толькі нажывай, якія мараць любой цаной разбагацець, а там. Але не атрымліваецца застацца «чысценькім», чалавек перастае быць стваральнікам, творцам. Спачатку ён губіць навакольнае асяроддзе, пакідаючы ад лясоў адны пні, затапляючы старадаўнія вёскі, могілак продкаў, урадлівыя землі, а потым унутраны «пажар» спальвае яго. Такія розныя мастакі, але як сугучныя іх думкі, аднолькавыя вынікі, да якіх прыходзяць іх героі.
Чалавек не цар прыроды, а складовая яе частку. Калі гіне нейкае звяно гэтым ланцугу, то пагроза навісае над усімі. Калі мы зразумеем гэта ?! Пара спыніцца, спыніць самавынішчэньня. Трэба жыць у гармоніі з прыродай. Тады свет наступіць і ў душы кожнага. Я веру ў гэта.
12990 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 11 клас / Экалогія (прырода і чалавек)
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Сачыненне-разважанне на тэму: "Экалогія і чалавек"
Пра тэму: Прырода заўсёды давала чалавеку прыгажосць, гармонію і благадатныя ўмовы для жыцця. А што дае чалавек прыродзе? Сачыненне на тэму разважанне аб безразважныя і нядбалае стаўленне чалавека да рэсурсаў прыроды.
Азірніцеся вакол сябе. Прама зараз, уважліва паглядзіце ў акно. Што бачыце Вы? Блакітнае блакітнае неба над галавой, яркае сонца, якое свеціць нам кожны дзень, белы іскрысты снег …
Калі прыгледзецца ў прыроду, тое, што нас акружае, створана ідэальна і гарманічна, вакол сапраўдная прыгажосць, якую мы часам за заслонай шэрых будняў нават не заўважаем. Усё здаецца для нас абсалютна звычайным і банальным. Мы жывем у ідэальных і прасвядных прыродных умовах, і клапоціцца пра гэта матушка — прырода. Падумайце вось пра што, бо яна нам дала ўсё, абсалютна ўсё, што неабходна для жыцця: паветра якім мы дыхаем, ваду якую мы п’ём, сонца якое дае ўсяму жыцьцё, вага, што нас акружае, тыя ж дамы, адзенне і ежа — гэта ўсё дзякуючы ёй. Яна ўвесь час дае, дае, дае нам, клапоціцца пра чалавецтва як сапраўдная кахаючая маці, якая ўсё гатова аддаць каханым дзецям. Варта задумацца, а што ж мы робім у адказ? Чым мы адказваем на яе клопат?
Давайце думках перанясемся далёка назад, калі не было заводаў, фабрык, машын, кампутараў, вышынных будынкаў і ўсяго таго, без чаго наша жыццё цяпер здаецца проста немагчымай. Тады, людзі не ведалі пра тое, як здабываць нафту, вугаль і іншыя карысныя выкапні, якія цяпер бязлітасна выкачвае з Зямлі з няўяўнай хуткасцю. Менавіта тады чалавек з удзячнасцю ставіўся да прыроды, да раслін і жывёлам якія яго атачалі. Ён клапаціўся і з удзячнасцю прымаў яе дары. А цяпер, што мы назіраем у нашым 21 стагоддзі ?.
Дзень за днём Зямля ўсё больш і больш спусташаецца, аддаючы чалавецтву свае багацці. Кожны дзень выпампоўваецца мільёны тон нафты, прыроднага газу, вугалю, торфу і іншых карысных выкапняў. Чалавек проста бязлітасна пажырае іх, а бо яны не вечныя! Кожны, кожны дзень будуюцца заводы і фабрыкі, якія атручваюць атмасферу, выпускаючы ў паветра мільёны тон забруджвальных рэчываў, не задумваючыся пры гэтым, што тым самым мы роем сабе яму. Забруджваецца не толькі паветра. Колькі рэк, азёр, вадаёмаў і мораў стала ахвярай выкідаў атрутных адходаў. Узяць, напрыклад, возера Байкал. Гэта самае актуальнае прыклад чалавечай халатнасці.
Навошта? Навошта забіваць то жывое што знаходзіцца побач з намі? Уявіце сабе, што Вы аднойчы прачнецеся, а на вуліцы не будзе сьвяціць яркае сонца, неба будзе зацягнута хмарамі, зеляніны не будзе ніколі, усё вакол будзе шэрым і страшным, няма куды будзе паехаць адпачыць у адпачынак, проста не будзе ўсёй той прыгажосці, якой мы можам атрымліваць асалоду ад. Не ўражвае, праўда ж? Дык навошта сваімі рукамі знішчаць свой родны дом? Падумайце аб далейшым будучым, пра наступных пакаленнях. Адразу і ў адно імгненне немагчыма змяніць мысленне мільярдаў людзей. Але калі кожны будзе задумвацца пра тое, чым мы дзякуем нашу карміцельку, маці — прыроду, мяняць сваё стаўленне да навакольнага нас прыгажосці, магчыма нешта і зменіцца. Нельга думаць: «Мне гэта не трэба, няхай эколагі клапоцяцца пра гэта», гэта не так. Іх мала, і яны не могуць цалкам прадухіліць ўвесь шкоду, нанесеную прыродзе. Трэба каб кожны пачаў з сябе, сёння, зараз!
Мы ў Фэйсбуку
"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.
Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.