Раніцай стаяла выдатная гадовая надвор’е. Я і брат мой Мішка пайшлі ўдваіх на рэчку. Купацца мы любілі ў глухім бязлюдным месцы ў цені дрэў. Прыйшлі, а там дзяўчынкі плаваюць. Я ўзрадаваўся, а Мішка сумеўся.
Мы знялі адзенне і ў плаўках залезлі ў ваду. На мне былі чорныя плаўкі, а на Мішку — сінія. Я павітаўся з дзяўчынкамі, спытаў, як іх клічуць, прадставіў ім Мішку. Паміж намі завязалася размова.
Выкупаўшыся, мы з братам вылезлі на бераг, ўзялі свае джынсы і пайшлі ў зараснікі дрэў пераапранацца. Зняўшы плаўкі, мы развесілі іх на галінках, дзе ўжо весялі мокрыя купальнікі дзяўчынак. Затым прынялі ўдзел у дзявоцкім пікніку.
Да гадзіны дня нашы сяброўкі зазбіраўся дадому, а мы з Мішкай вырашылі яшчэ трохі пазагараць. Дзяўчынкі сабралі свае пакеты з-пад бутэрбродаў, знялі высахлыя купальнікі з галінак і сышлі.
Пад гарачым летнім сонцам Мішку размарыла, і ён вырашыў яшчэ раз выкупацца, каб асвяжыцца. Я бачыў, як ён пайшоў да дрэва, каб зняць свае плаўкі, але замест гэтага пачаў здзіўлена іх разглядаць, потым асцярожна зняў і пакруціў у руках.
— Гэта не мае, — сказаў Мішка.
Аказалася, Светка, дзяўчынка ў сінім купальніку, пераблытала свае трусы з Мишкиными плаўкамі. Вось яна здзівіцца дома! А можа і не заўважыць, пойдзе на рэчку, стане пераапранацца … Мы з Мішкай доўга смяяліся і прыдумлялі разнастайныя гісторыі пра Святла і яе купальнік, то ёсць Мишкины плаўкі.
Тэлефоны мы ў дзяўчат не ўзялі, але нешта мне падказвала, што мы іх яшчэ ўбачым …
Складанне »Гумар» складанне на тэму: «Гумарыстычны аповяд са свайго жыцця»
Складанне «Гумарыстычны выпадак з жыцця»
Гумар — адна з неад’емных частак нашага жыцця. З яго дапамогай мы не толькі працягваем сабе жыццё, але таксама абараняемся ад розных негатыўных падзей. Акрамя гэтага, наяўнасць (і, наадварот, адсутнасць) у чалавека пачуцця гумару кажа аб яго асобасна-сацыяльным развіцці і ўзроўні адукаванасці. Бо відавочна, што правільная рэакцыя на смешныя сітуацыі збліжае людзей, дапамагае згладзіць непрыемную або нязручную сітуацыю, а часам нават ратуе ад небяспекі.
Да маёй вялікай радасці, небяспечных сітуацый у жыцці ў мяне не было, а вось досыць пацешны выпадак адбыўся не так даўно. Мы з сябрамі дамаўляліся аб сустрэчы: усё ніяк не маглі вызначыцца з месцам нашага правядзення часу. Частка рабят была за шпацыр у парку, а другая частка — за каток. Трэба сказаць, што каток таксама знаходзіўся на тэрыторыі парка, але на іншым канцы горада. Паспрачаўшыся хвілін сорак аб усіх перавагах-недахопах прапанаваных варыянтаў, усе разышліся па дамах, каб сустрэцца ў прызначаны час.
Я, як што я чалавек не заўсёды пунктуальныя, прыхапкам выбягаю на прыпынак, так як спазняюся ўжо на 15 хвілін і не гледзячы, саджуся ў аўтобус, на паўшляху разумеючы, што еду не ў той бок. Лаючы сябе за няўважлівасць, з дзвюма перасадкамі прыбываю да месца прызначэння ў парк. Да свайго здзіўлення выяўляю, што нікога няма.
Пасля некалькіх званкоў на мабільны тэлефон сябрам, мне становіцца і смешна, і сумна адначасова. Я ж прымудрылася пераблытаць не толькі аўтобусы, але і месца сустрэчы таксама. Уся кампанія з дружным рогатам сустракала мяне праз гадзіну на катку. На маё пытанне: «Чаму мне не тэлефанавалі?», Яны адказалі, што ўжо прывыклі да маіх спазненнем.
З тых часоў, перад кожнай намячаюцца сустрэчай, сябры, па-добраму подтрунивая, па некалькі разоў нагадваюць мне час і месца. А я зрабіла для сябе некалькі важных высноў і цяпер стараюся ніколі не спазняцца і быць больш пільнымі.
Чытайце подібні дзей
Інформація на сайті охороняється Законам України пра авторські права. Копіювання Матеріалів заборонено