Павел Апанасавіч Фамусов — адзін з галоўных герояў камедыі. Калі з латыні перавесці прозвішча Фамусов, то гэта будзе азначаць «вядомы, які карыстаецца славай». Фамусов жыве ў маёнтку, але мяркуючы па яго шматлікім сябрам, ён вельмі вядомы чалавек у сваім коле. Любіць выхваляцца, што належыць да знакамітых дваранам. Фамусов гасцінны, камунікатыўны, аматар жыць на шырокую нагу. Ён вельмі баіцца асуджэння і сплепен ў свой бок. Фамусов ў сваім жыцці лічыць, што трэба своечасова дагадзіць патрэбным людзям і выслужыцца. Іх меркаванне яму вельмі дорага. Ён імкнецца пераймаць свайму ідэалу — дзядзьку Максіму Пятровічу.
Фамусов удавец, і хоць выхваляецца сваёй добрапрыстойныя, паводзіць сябе бесцырымонна: заігрывае са служанкай і складаецца ў цесных стасунках з доктарка.
Павел Апанасавіч вельмі любіць сваю дачку Соф’ю. Пры любым зручным выпадку нагадвае, што ўклаў у яе шмат сіл. Хоча забяспечыць яе будучыню, выдаўшы замуж за багатага жаніха.
Праца яму патрэбна толькі для атрымання грошай, узнагарод і чарговых чыноў. За яго ўсё робіць сакратар, а сам ён толькі падпісвае паперы.
Фамусов тыповы маскоўскі пан для 20 гадоў ХIХ стагоддзя, прыхільнік прыгонных парадкаў.
Вобраз і характар характарыстыка Фамусова па камедыі Гора ад Розуму (Грыбаедаў А. С.)
Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.
Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.
Дзякуй за ўвагу.
А.С. Грыбаедаў не выпадкова падбірае Фамусову яго прозвішча. На латыні «Фама» гучыць як «пагалоска», а «фамосус» на латыні значыць «знакаміты». Ведаючы гэта, кожны чытач ужо з першых радкоў творы разумее, што гаворка ідзе пра важную персону, якая займае высокае становішча ў грамадстве. Тытулаваны памешчык, багаты пан, які складаецца ў сваяцтве з знакамітым вяльможам Максімам Пятровічам, Павел Апанасавіч Фамусов круціцца сярод важных, шаноўных маскоўскіх персон і буйных чыноўнікаў, часта прымаючы іх у сябе ў хаце.
Фамусов — чалавек, для якога меркаванні гаворкі і грамадства важней ўласнага меркавання. У фінале п’есы Фамусов не спяшаецца падтрымаць сваю расчараваную ў каханні дачка. Паўла Апанасавіча больш за ўсё на свеце хвалюе меркаванне княгіні Мар’і Алексевны пра падзеі ў яго ўласным доме.
Вобраз Фамусова досыць рэалістычны і красамоўны. Перад чытачом Павел Афанасьевіч паўстае і клапатлівым строгім бацькам, і важным чыноўнікам, і панам, свята чтящим векавыя традыцыі. Ён лагоднасцю, дасціпны, заўсёды гасцінна прымае сваіх гасцей, апякуецца сваім сваякам і знаёмым. Як і ўсякі чалавек, бывае запальчывы і бурклівы. Нішто чалавечае яму не чужое, ні дабрачыннасці, ні заганы. Ён усяляк паддобрываецца перад тымі, хто вышэй яго рангам, ліслівіць тым, ад каго залежым. Як недарэчна і смешна выглядае Фамусов, аказваючы у сябе дома празмерную ўвагу тупому солдафоном Скалазуб, нахапаліся з дапамогай ліслівасці узнагарод і адрозненняў! Зусім іншым тонам Павел Афанасьевіч звяртаецца да слуг, называючы іх асламі і не цырымоніцца з выбарам слоў і выразаў. Размаўляючы з Молчалиным, ён ні на хвіліну не дае таго забыцца, што прытуліў яго ў сябе ў доме, адабрадзеіць яго службай. Фамусов пастаянна звяртаецца да Молчалину на «ты», дэманструючы паблажліва-заступніцкі тон начальніка-дабрадзея. Улічваючы высакародным паходжанне Чацкого, Фамусов мае зносіны з ім на роўных. З дачкой Соф’яй Павел Афанасьевіч мае зносіны як кожны, хто любіць бацька, то паўшчуваў яе, то прылашчыць, то дасць ўрок неспрактыкаванай дзяўчыне.
Гаворка Фамусова — яркае выраз яго своеасаблівай натуры. Павел Апанасавіч мае зносіны з навакольнымі як тыповы маскоўскі пан. Ён часта выкарыстоўвае словы, уласцівыя просты люд: мачы няма, замарыць, няўжо, прозябли, отдушничек, біць лынды, няўзнак. Такая спрадвечна руская гаворка Паўла Апанасавіча сведчыць пра тое, што ён — рускі пан і добра ведае традыцыі свайго народа. У сваёй прамове Фамусов часам выкарыстоўвае і словы замежнага паходжання, называючы Чацкого карбанарыяў. Распавядаючы Чацкого пра царскую прыёме, ён выкарыстоўвае замежнае слова куртаг, якое пазначае прыёмны дзень у царскім двары. Нягледзячы на адносна багаты слоўнікавы запас, Фамусов не выкарыстоўвае навуковых тэрмінаў, што сведчыць пра яго абмежаванасці. У яго лексіконе адсутнічаюць і словы, якія перадаюць глыбокія душэўныя перажыванні, так як Павел Афанасьевіч па вялікім рахунку — абывацель, якога не вельмі хвалююць жыццёвыя праблемы. Ён задаволены тым, што мае і пазбаўлены высокіх імкненняў і памкненняў. Яго абмежаванасць асабліва ярка выяўляецца, калі яго госці разважаюць пра шкоду вучэнні і кніг. Фамусов падтрымлівае іх і прапануе спаліць усе кнігі, ад якіх, на яго думку, зыходзіць усё зло. Фамусов знаходзіцца ў глыбокай ўпэўненасці ў тым, што прыгоннае права непахісна і адзіна правільнае. Ён захапляецца былымі часам і старымі парадкамі, люта адпрэчваючы ўсё новае і незразумелае.
У вядомым творы «Гора ад розуму» А.С. Грыбаедаў ярка і рэалістычна паказаў Фамусова як тыповага прадстаўніка рускага дваранства пачатку XIX стагоддзя і лютага абаронцы рэакцыйнага самадзяржаўнай ладу, які ўвасабляе косную і адсталую Расею таго перыяду.
Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.