Складанне м горкі на дне

Гісторыя стварэння п’есы «На дне».

Максім Горкі напісаў знакамітую п’есу «На дне» у пачатку 1902 года. Назва п’есы «На дне» прыйшло да аўтара не адразу. Першапачатковыя назвы п’есы — «ночлежка», «Дно», «На дне жыцця», «Без сонца». П’еса ў той час, была забароненая да пастаноўкі. Адзіны тэатр, які адважыўся паставіць п’есу, быў МХАТ. Прайшла п’еса ў 1902 годзе 18 снежня. Пастаноўка адразу атрымала аглушальны поспех.

Аўтар адлюстраваў у п’есе рэаліі жыцця таго часу. Усё тое, што атачала чалавека той эпохі. Сваім мастацкім майстэрствам Максім Горкі з дакладнасцю апісаў жудасныя ўмовы жыцця. Любы чалавек, які трапіў у такія ўмовы, з велізарнай хуткасцю коціцца ў прорву бездапаможнага існавання, губляючы чалавечае аблічча, растоптваючы ўсе рамкі прыстойнасьці. У чым жа прычына такой дэградацыі? Шмат у чым нашы героі самі вінаватыя ў тым, што з імі адбываецца. Некаторым не хапіла цвёрдасці змагацца за лепшую долю. Іншым проста напляваць на сябе, яны жывуць адным днём і не глядзяць у будучыню.

Існуе толькі чалавек, усё ж астатняе — справа яго рук і яго мозгу!

Але не толькі нашы героі вінаватыя ў сваім лёсе. Велізарны адбітак накладваюць сацыяльныя ўмовы, у якіх знаходзяцца нашы героі. Перад намі ўзнікае брудная, галодная жыццё. Хваробы і злосць робяць сваю справу. Жыццё, якая ідзе ў ночлежке у якой адбываюцца ўсе падзеі, дзівіць. Такое жыццё і жыццём назваць нельга. Сацыяльная несправядлівасць!

Усё мяняецца ў атмасферы з парафій у начлежку несамавітага дзядка. Жыхары ночлежке не маглі і падумаць, што з яго прыходам іх звыклы ўклад парушыцца. Дзядка клікалі Лука. З «кіем» у руцэ і кацялком за спіной. Але нешта адрознівала яго ад іншых насельнікаў. Па ходзе п’есы Лука наладжвае адносіны з іншымі насельнікамі. Дзівіць яго зносіны, як ён звяртаецца да людзей — «мілая», «дзякуй», «добрага здароўя». Але пры гэтым ён прымае любы ўклад жыцця.

Чаго хоча чалавек, не каму не патрэбны і бяздольны? Без надзеі на будучыню. Хоча крыху спагады, добрага погляду, ласкавага слова.

Лука дае людзям надзею на лепшае. І тым цяжэй насельнікам ночлежке становіцца жыць з сыходам несамавітага дзядка. Лука «распавёў» аб лепшым жыцці, даў надзею, але шлях да лепшага жыцця не пазначыў.

Растаптаны мары Кляшча, які спадзяваўся, што ўсё наладзіцца і яго чакае лепшая доля. Пасля ён паўстае перад чытачом заняпалых вельмі нізка. І нам станавіцца не па сабе. Мы разумеем, што ён ніколі не выберацца са дна уласнага жыцця.

Складанне м горкі на дне

сачыненні і рэфераты

Складанне М. Горкі На дне

П’еса М.Горкага На дне закранае і раскрывае перад чытачамі некалькі праблем: хлусні і праўды, міласэрнага падману і горкай праўды. Героі п’есы — жыхары ночлежке, воляй выпадку знаходзяцца на дне. Хто яны? Гэта Міхаіл Іванавіч Кастылёў — гаспадар начлежкі, яго жонка — Васіліса Карпаўна, яе сястра Наташа; малады хлопец Васька Попел, Андрэй Мітрыч Клешч, яго жонка Ганна, гандлярка дзяжы, дзяўчына Насця, Бубноў, Барон, Сацін, Акцёр, вандроўнік Лука.

П’еса складаецца з чатырох актаў. Першы акт характарызуе звычайны дзень у начлежцы. Хто — то з кім — то лаецца, вялікая Ганна просіць не пярэчыць, але яе ніхто не слухае. Бубнаў успамінае, што калі-то быў заможным кушняроў, і таму, што часта фарбаваў скуркі, у яго былі жоўтыя ад фарбы рукі; але — як ён лічыць, колькі сябе не размалёўваюць, усе сатрэцца, бо цяпер гэтыя рукі проста чорныя ад бруду. Затым Клешч пачынае ўслых марыць пра той час, калі памрэ яго жонка і ён, можа быць, вырвецца з гэтай начлежкі. Хтосьці кажа, што лягчэй за ўсё жывецца злодзеям, так як Ім грошы лёгка дастаюцца. У гэты час на сцэне з’яўляецца вандроўнік Лука, якога прыводзіць Наташа. Стары згаджаецца з усім, што яму кажуць, хоць мае і сваё меркаванне, акрамя таго, ён — прыхільнік міласэрнай хлусні. Першы акт сканчаецца сваркай паміж Васілісы і Наталляй з-за Ваські Попелу, які з’яўляецца яе палюбоўнікам, але сам закаханы ў Наталлю.

Акт другі таксама апісвае жыццё насельнікаў начлежкі. Ганна скардзіцца на збіццё мужа. Між тым новы жыхар ночлежке, Лука, супакойвае вакол ўсіх — Акцёру ён адкрывае, што ад п’янства можна выгаіцца ў нейкім горадзе, але для гэтага трэба папярэдне ня піць; Ганне кажа, што за яе пакуты ў гэтым жыцці яе пасля смерці чакае рай. Ваську попелам Лука раіць пайсці з начлежкі і з’ехаць у Сібір, ўзяць з сабой Наташу. Попел разважае ўслых: Ці магчыма гэта? З самага дзяцінства Попелу называлі злодзеем, і яго шлях быў падзелены загадзя. Акрамя таго, Попел пачынае злавацца на старога, за тое, што той ўсім і заўсёды хлусіць. Лука адказвае, што праўда мала каму падабаецца, так як яна можа ўдарыць абухом па галаве. Васіліса просіць Попелу забіць мужа — толькі ў такім выпадку яна адступіцца ад яго і аддае яму Наташу. Гэтая гутарка чуе Лука і раіць попелам бабу гэтую прэч, мужа яна і сама са свету страціце.

Акт сканчаецца словамі Акцёра пра тое, што ён нарэшце-то здолеў кінуць піць і цяпер сыходзіць лячыцца ў горад. У той жа час памірае Ганна, але на яе смерць ніхто не звяртае ўвагі, а ўсяго толькі прапануюць вынесці яе цела ў сенцы, каб у начлежцы стала вальней.

Акт чацвёрты адлюстроўвае жыхароў ночлежке, якія сядзяць на пустцы. Насця дзеліцца з усімі прыдуманай ёю гісторыяй пра каханне да яе нейкага студэнта, шлюб з якім не адбыўся з-за нязгоды яго бацькоў. Барон смяецца над яе расказам, заяўляе, што гэта ўсяго толькі пераказ кнігі, якую часта чытае Насця. Насця плача ад крыўды, ёй хочацца, каб усе верылі ў яе выдумка. З’яўляецца Лука і пачынае лаяць Барона, Насця ад удзячнасці кажа Луку: Добры ты, дзядуля … На гэта ёй Лука адказвае, што: Шкадаваць людзей трэба, Хрыстос-то ўсіх шкадаваў і нам загадаў. Нечакана Клешч ускоквае і крычыць, што ненавідзіць праўду, а затым ўцякае. На гэта Лука распавядае гісторыю пра чалавека, які жыў і пакутаваў, верачы, што недзе ёсць праведная зямля, дзе ўсе людзі адзін аднаго паважаюць, і калі — небудзь ён знойдзе гэтую зямлю. Але неўзабаве ён сустракае навукоўца, які кажа, што на картах няма ніякай праведнай зямлі, чалавек, пачуўшы гэта, вешаецца.

У гэтым жа акне Васька Попел просіць Наташу сысці з ім з ночлежке, гэта чуе Васіліса, і, зноў прыраўнавала сястру, збівае яе і аблівае кіпенем. Васіль, убачыўшы гэта, б’е Кастылёва і Кастылёў памірае. У выніку Васілісу і Попелу адводзяць у турму.

Чацвёрты, заключны акт пачынаецца з размовы Кляшча, Барона, сацін аб Луке. Высвятляецца, што Лука кудысьці знік падчас мітусні. Сацін называе Луку мякіш для бяззубых і дадае, што Лука хлусіў з жалю, і хлусня яго была ўсяго толькі суцяшэннем для тых, хто слабы душой. Усё гэта чуе Акцёр. Ён ўстае і сыходзіць на пустку, каб павесіцца. На гэтым сканчаецца п’еса М.Горкага на дне.

Любое распаўсюджванне аўтарскіх тэкстаў у зоне інтэрнэт або

выкарыстанне іх для здабывання камерцыйнай выгады забаронена.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: