Пэндзля В.Г. Цыплакова належыць вялікая колькасць карцін, на якіх ён адлюстраваў неброскую, але разам з тым глыбокую і праніклівую прыгажосць рускай прыроды. Палатна яго падобна паэзіі.
Перад намі адна з карцін, таленавітага мастака «Мароз і сонца». На розум адразу прыходзяць словы рускага класіка А.С. Пушкіна. Мароз і сонца: дзень цудоўны …
Словы гэтыя, рвуцца з самай глыбіні душы і ахопліваюць усё існасць. Перад намі паўстае маляўнічае малюнак яркага сонечнага марознага дня вясковай глушы. Дарога так і ружавее ад сонечных, слёгка притушённых і бляклых промняў. Дома ярка асветлены. Святло зімовага сонца ослепителен, на імгненне ён здаецца ня белым, а не інакш як блакітным з адценнямі ружовага.
Дрэвы накінулі на сябе прыбраныя серабрыстыя адзенні. Яны размалёваныя марозам, галінкі іх, пакрытыя белым пухнатым інеем. А ў зааблочнага далі, гэтак жа як і ў творы Пушкіна, «празрысты лес адзін чарнее». Людзі, якія перасоўваюцца на санках, спяшаюцца дадому і падганяюць коней, каб хутчэй вярнуцца ў ўтульны і цёплы дом, каб отогреться, пасля праведзенага шляху па дужаму марозу, які так уласцівы рускай глыбінцы.
Каламутнае сіняе неба, раз за разам, паступова зліваецца з маўклівай зямлёй. Сціраюцца усе грані і здаецца, быццам жывеш ты ў нейкім зачарованым царстве, дзе ўсё засыпана незлічонымі скарбамі, іскрыстымі ў промнях зімовага паўдзённага сонца. Мабыць само паветра уяўляецца крыху ў блакітнае, ад усяго багацця святла, ад суровага марозу.
Аднак на карціне мы так жа бачым бледна-бэжавыя слупы і пушчаныя па іх электрычных дратоў, чорныя як смоль і якія цягнуцца далёка за гарызонт, якія сыходзяць у нікуды. Прадвесце будучай электрыфікацыі, якая зрэшты, няздольная зацямніць сабой усё хараство несмяротнай рускай прыроды, існаваць і квітнець якой, наканавана стагоддзямі.
Менавіта гэта палатно В.Г. Цыплакова, захоплівае як ніякае іншае, ды так, што погляд не па сілах адарваць. Зачаравальна выглядае вар’яцкая гульня святла і цені, плыўныя пералівы ружовага і блакітнага, які незаўважна пераходзіць у сінія тоны і паступова раствараецца, ператвараючыся ў нішто. Прырода цудоўнае і надзвычай прыгожая сама карціна, бо на ёй і намалявана ўсё гэта буянства фарбаў, змешаных пачуццяў самога мастака.
Складанне па карціне Цыплакова «Мароз і сонца»
Апісанне карціны «Мароз і сонца»
Карціна Цыплакова «Мароз і сонца» сапраўдная і нібы жывая. На ёй намаляваны зімовы сонечны дзень у вёсцы. Снег ляжыць ужо не першы дзень, пра што сведчыць добра ўтаптаная дарожка з бруднымі слядамі. Гэтая дарога — своеасаблівы кантраст з белым снегам.
Сонца на карціне толькі сыходзіць ці наадварот — ужо садзіцца, на гэта паказвае доўгі цень. Да такой нагоды, мастак не намаляваў самога сонца, што дастаткова дзіўна. Пра тое, што дзень сонечны, становіцца зразумела з гульні святла і цені. Дзякуючы кантрасце і насычанасці кветак майстар здолеў не толькі адлюстраваць прыветлівасць і сонечнасць адкрыўся перад позіркам пейзажу, але і перадаць адчуванні марозу, здаецца, то яшчэ трошкі і будзе чуваць гэты цудоўны гук — скрып марознага снегу.
На карціне аўтару ўдалося адлюстраваць зімовы, «вясковы» пейзаж. Варта адзначыць, што апісаную карціну, можна ўжыць і да сучаснасці. Гэтаму спрыяюць намаляваныя слупы з правадамі электраэнергіі. А архітэктурнае будова дамоў не змянілася за мінулыя гады.
Маё меркаванне з нагоды карціны «Мароз і сонца»
На маю думку, у мастака атрымаўся жаданы пейзаж. Магчыма, крытыкі могуць зрабіць заўвагу наконт тэхнікі выканання, але для мяне важна іншае — я паверыла майстру. Я нібы адчула гэты водар зімы, а яшчэ сумесь зімовай чысціні з конскім пахам, такім знаёмым мне з дзяцінства і часта ідуць ад дарог.
Гледзячы на карціну, у мяне ўзнікае пачуццё, што там за вуглом, які не трапіў у панараму мастака знаходзіцца нейкі вадаём з тоўстым лёдам, дзе рыбакі ловяць рыбы. Але гэта ўсяго толькі мая здагадка.
Серабрысты снег на карціне надае пейзажу некаторай казачнасці і чараўніцтва.