«Лютаўская блакіт» — гэта, бадай, самая вядомая карціна І. Э. Грабара. На ёй вельмі дакладна і ў той жа час вельмі эмацыйна намаляваны ціхі пагодлівы дзень у канцы зімы. Узлесак бярозавай гаі ўся працятая сонечным святлом. Бель ствалоў і снегу, асляпляльна сіняе чыстае неба, глыбокія блакітныя з бэзавым адлівам цені, што падалі ад дрэў — усё гэта надае карціне дзіўную пяшчота, прыгажосць і радасны настрой.
Адчуваецца, што яшчэ марозна, але прамяні сонейка ўжо добра прыгравала. Вясна зусім недалёка, яна вось-вось наступіць! Ад такіх думак становіцца весела, але ў той жа час і крыху шкада якая сыходзіць зімы. Хочацца паспець ўдосталь наглядзецца на яе прыгажосць, надыхацца марознай чысцінёй і свежасцю, пабадзяцца па гэтай выдатнай зімовай гаі.
Наперадзе ўсіх іншых дрэў аўтар карціны адлюстраваў старую бярозу. Яна высокая, магутная, а яе тоўсты ствол трохі выгнуты. Відаць, што гэта дрэва пражыў нямала гадоў, пабачыць і завірухі, і ўраганы, і вось цяпер яно сустракае новую вясну. Галінкі ў гэтай бярозы моцныя і разгалістыя. Яны здаюцца асабліва беласнежнымі на фоне яркага неба. На самым версе засталося шмат леташніх рудой лістоты. Пройдзе не так ужо шмат часу, і яны зменяцца новымі, зялёнымі і маладымі лісточкамі.
Крыху ззаду мы заўважаем мноства тонкіх юных бярозак, якія спляліся галінамі, утвараючы мудрагелістыя ўзоры. Гэта крыху нагадвае зімовыя ўзоры на шыбах. Скрозь ствалы і галіны добра відаць ціхамірнае блакітнае неба. Уверсе карціны яго сінь яркая, насычаная, а за гарызонт колер неба святлее, становячыся амаль белым. Малюнак нябеснай глыбіні і бяздонныя асабліва добра атрымалася аўтару гэтага палатна. Пейзаж здаецца жывым. Як быццам бы мы самі стаім на ўскрайку гэтай ціхай, якая заснула да пары бярозавай гайкі і любуемся яе прыгажосцю.
Зімовая карціна напоўнена чаканнем хуткага цяпла і радаснага, светлага абуджэння прыроды.
Складанне па карціне Грабара Лютаўская блакіт 5 клас
Шукайце сінонімы на sinonim.org, каб сачыненне не супадала з тым, што ў інтэрнэце. Націсніце 2 разы на любое слова ў тэксце.
Мы сабралі некалькі твораў, так што кожны можа выбраць складанне па густу! Хоць лепш выкарыстоўваць іх для напісання свайго складання.
1. Сачыненне па карціне Грабара Лютаўская блакіт за 5 клас
Ігар Грабар вядомы пейзажных карцін, на якіх намаляваны віды рускай прыроды. Мастак маляваў прыроду па-асабліваму, бо яе бачыць ён.
На карціне мастака Ігара Грабара «Лютаўская блакіт» намаляваны зімовы пейзаж. На пярэднім плане карціны намаляваная бяроза. Мастак глядзіць на яе як бы знізу, лежачы на зямлі. Ад гэтага форма бярозы, яе галінкі выглядае неяк нерэальна, фантастычна.
Дзівяць колеру на карціне. Хоць намаляваны лютаўскі дзень, але на карціне мала белага колеру — колеру снегу. Больш яркіх вясновых кветак. Мастак гэтым перадае, што хутка скончыцца зіма і на змену ёй прыйдзе вясна. Блакітны колер на карціне мае шмат адценняў. Мастак прымяняе і светла-зялёны, амаль блакітны колер і ультрамарынавага, для афарбоўвання зімовага неба. Ўражанне, што колеры пераклікаюцца паміж сабой, злучаюцца ў фантастычную музыку. Бэзавы снег, Лазорева неба, жамчужная бяроза — усё фантастычныя адценні блакітнага колеру зліваюцца і пераходзяць адна ў адну, ствараюць нейкі святочны настрой.
На заднім плане карціны намаляваны лес, які намаляваны такімі ж чароўнымі кветкамі.
Карціна спадабалася сваёй таямнічасцю. Погляд прыцягвае форма дрэва. Бяроза на карціне адрозніваецца тым, што на яе глядзіш ад самай зямлі. Незвычайны погляд на дрэва, яго велізарныя разгалістыя галінкі вылучаюцца на фоне блакітнага неба. Ўражанне, што бяроза нахілілася над табой, хоча атуліць цябе сваёй кронай.
Калі доўга разглядаеш карціну, падымаецца настрой. Хочацца апынуцца каля гэтай фантастычнай бярозы, абняць яе, пагладзіць грудкаватую кару дрэва. Нездарма мастака Ігара Грабара называлі «паэтам рускай зімы».
2. Другое складанне па карціне Грабара Лютаўская блакіт
Люты — дзіўны месяц, які становіцца завяршальным акордам злоснай і ненасытнай зімы. У адны дні зіма запалохвае мінакоў маразамі, завіруха, а ў іншыя дні зіма песціць сонечным надвор’ем і прыгожымі краявідамі.
Дзіўную карціну нам перадаў Грабар на сваім палатне, якое носіць паэтычнае назва — «Лютаўская блакіт». На пярэдні план вынесена бяроза, якая пакрыта тонкім пластом шаці. Ён пераліваецца, блішчыць, таму падаецца, што дрэва займела бурштынавымі каралямі. Ззаду мы бачым бярозкі, якія ні ў чым не саступаюць сваёй сяброўцы, якая выслізнула наперад. Яны паказваюць, што яны таксама вартыя ўвагі, бо іх ўборы не менш раскошныя. Усе бярозы намаляваныя на фоне белага покрыва, якое выткана самой старой-зімой. Яна не спяшаецца яго прыбіраць, нібы жадаючы крыху затрымацца.
Зверху, над бярозавым гаем, раскінулася чыстае неба, вабнае і добрае. Ад яго вее халадок і чысцінёй, таму можна адчуць подых ветрыка і свежы водар вясны.
Ад гэтага палатна вее свежасцю і чысцінёй, якая здаецца узрушаючай на фоне сучаснага тэлебачання. Хочацца наяве ўдыхнуць свежасць марознага сонечнага дня, палюбавацца снежнымі ўборамі бяроз, а пакуль застаецца толькі захапляцца майстэрствам мастака.
У лютым бываюць дні, калі паветра і ўсё вакол напоўнена нейкім блакітным ззяннем. Блакітнае неба, блакітны снег — усё афарбавана ў гэты дзіўны па прыгажосці колер. Менавіта такі дзень адлюстраваў на сваёй карціне «Лютаўская блакіт» Ігар Эммануилович Грабар — адзін з самых вядомых рускіх мастакоў-пейзажыстаў 20 стагоддзя. Яго пейзажы ўражваюць сваёй прыгажосцю, свежасцю і яркасцю фарбаў.
Але такога спалучэння колераў, як на карціне «Лютаўская блакіт», мабыць, няма ні на адным яго палатне. Сам мастак успамінае, што ў адзін з лютаўскіх дзён ён любаваўся бярозамі. Выпадкова выпусціўшы сумку, І.Э. Грабар нахіліўся, каб падняць яе. Ён знізу зірнуў на неба і быў захоплены яго колерам. Ігар Эммануилович адразу ж прыступіў да працы, і праз два тыдні карціна была гатовая.
На яе першым плане прыгажуня бяроза. Яе ствол злёгку выгнуты, як быццам бяроза падстаўляе ласкаваму сонейку свае бакі. Ледзь наводдаль ад яе размясціліся яе сяброўкі. Іх галіны свецяцца яркім белым колерам у сонечных промнях. Мастаку ўдалося стварыць на карціне менавіта свеціцца белы колер. Галінкі бяроз ўтвараюць мудрагелісты ўзор, скрозь які праступае дзіўнае па прыгажосці блакітнае неба. Уверсе яно здаецца такім глыбокім. На фоне блакітнага неба леташняя лістота, ацалелая на верхавінкі бяроз, здаецца вогненна-залаты.
Бліжэй да гарызонту неба святлее. У самай зямлі яно зліваецца з такім жа блакітным, толькі трохі бялейшы неба, снегам. Калі б не лес, які віднеецца ўдалечыні, на гарызонце, то неба і зямля зліліся б у адно, не падзеленае нічым прастору. Ад яркага сонечнага святла снег таксама ззяе блакітнымі фарбамі. Там, дзе кладуцца цені ад дрэў, снег здаецца цёмна-сінім. Яго адценні гармануюць з сінню неба, якая на гарызонце здаецца нейкай яркай выбліскам.
І столькі на карціне святла, што слепіць вочы, як быццам глядзіш ня на карціну, а на іскрысты снег, зіхатлівы ясным лютаўскім раніцай.
4. Сачыненне-мініяцюра
Мастак-пейзажыст Ігар Грабар уносіць у карціну сваё стаўленне да прыроды, прымушае нас засяродзіцца на прыгажосці навакольнага свету, ўзбагачае нашы пачуцці. Вядомы рускі мастак падарыў нам свята зімы.
… Свежа. Снег іскрыцца, пераліваецца пад сонцам. Цені яркія, каляровыя. Мы бачым свята блакітнага неба і жамчужных бяроз. Дрэвы працятыя сонцам. І здаецца, што яны кружацца ў карагодзе. Пейзаж дзівосны. Карціна доўга не адпускае нас. Яна стварае радасны настрой.
Усё для вучобы »Складанні» Сачыненне па карціне Грабара Лютаўская блакіт 5 клас
Калі старонка дапамагла, захавайце яе і падзяліцеся спасылкай з сябрамі:
Група з кучай карыснай інфармацыі (падпішыцеся, калі трэба будзе ЕГЭ або ОГЭ):