Шмат каму знаёма творчасць мастака Валянціна Аляксандравіча Сярова. Дарэчы, гэты вядомы жывапісец — сын кампазітара А. Сярова. Настаўнікам Валянціна Аляксандравіча быў вялікі рускі мастак Ілля Рэпін. Адной з самых папулярных і вядомых карцін Сярова з’яўляецца палатно пад назвай «Міка Марозаў».
На карціне мы бачым хлопчыка, якому на выгляд каля пяці гадоў. Маляня сядзіць на крэсле, пазіруючы мастаку. Гэта і ёсць герой карціны, якога завуць Міка Марозаў. Мне здаецца, што яму надакучыла нерухома сядзець нас крэсле, а хочацца хутчэй уцячы на вуліцу, каб пагуляць там. Разглядаючы вобраз хлопчыка, можна меркаваць, што ён толькі нядаўна прачнуўся. Яго яшчэ не паспелі пераапрануць, ён сядзіць у начной кашулі. Яго твар соннае, начная заслона яшчэ не сышла з яго. Паколькі Сяроў маляваў Міку Марозава з блізкай адлегласці, мы можам дэталёва разгледзець партрэт хлопчыка. На яго пухлых шчоках прыкметны румянец, ружовыя вусны трохі прыадчыненыя. А ў цёмных вачах хлопчыка чытаецца жаданне хутчэй уцячы, яго погляд скіраваны кудысьці ўдалячынь.
У дзіцячым партрэце прысутнічае наіўнасць, пакорліва і непасрэднасць. Міка Марозаў намаляваны на цёмным фоне сцяны. Менавіта таму яго светлы вобраз з кудзеркамі нагадвае мне маленькага ангелочка, ад якога iдзе непадробная ласка і дабрыня.
Сярову атрымалася, намаляваўшы партрэт маленькага хлопчыка, перадаць настрой малога. У карціне ўсё натуральна: і выраз твару малога, і яго пастава, і пакой, у якой ён знаходзіцца. Карціна «Міка Марозаў» мне вельмі падабаецца, бо мастак змог данесці да гледачоў дзіцячую натуральнасць. Разглядаючы палатно Сярова, міжволі пачынаеш успамінаць сваё дзяцінства. Магчыма, многія ўбачаць у вобразе хлопчыка Мікі Марозава сябе ва ўзросце чатырох-пяці гадоў. Карціна атрымалася лёгкай і жывы, марнасьць і перажыванні адразу забываюцца, хочацца думаць толькі пра добрае.
Складанне »Сяроў» складанне па карціне В.А. Сярова «Міка Марозаў»
Складанне па карціне В.А. Сярова «Міка Марозаў»
Валянцін Сяроў напісаў мноства карцін у самых розных жанрах. Але ён стаў таксама знакамітым дзякуючы дзіцячым партрэтам, на якіх ён не толькі таленавіта змалёўваць знешнасць рабят, але і мог адлюстраваць там рысы іх характару. Менавіта таму дзеці на палатне Валянціна Аляксандравіча выглядаюць, так жыва і непасрэдна.
Адным з самых лепшых партрэтаў мастака па праве лічыцца карціна «Міка Марозаў», на якой намаляваны чатырохгадовы сыночак аднаго з расійскіх мецэнатаў. На гэтым партрэце дзіця сядзіць на вялікім крэсле, трымаецца за парэнчы і ўважліва сочыць за тым, што робіць мастак. Паводле яго беласнежнай начной кашулі зразумела, што хлопчык толькі што прачнуўся, ён яшчэ сонны, але дзіўныя дзеянні незнаёмага мужчыны бударажаць Міку і прыцягваюць да сябе яго узнёслы і здзіўлены погляд.
Павойныя рудыя валасы хлопчыка ўзлахмачаныя і нагадваюць невялікі вогнішча — жывы, энергічны, які дае цяпло і ўтульнасць ўсім, хто знаходзіцца побач з ім. Шчочкі Мікі разрумяніўся ад задавальнення, яму падабаецца, што за ім так пільна назіраюць. Але жывы характар хлопчыка не дае яму сядзець спакойна, а ў гэтым крэсле ён нагадвае маленькую жар-птушку заменчаную ў клетку, якая хоча выпырхнуць з яе і паляцець па сваіх справах. Менавіта таму і рот дзіцяці ледзь прыадчынены, ён як быццам хоча спытацца ў мастака, што ж ён робіць і колькі яму яшчэ трэба вось так сядзець насупраць.
Увесь партрэт Мікі Марозава выкананы на кантрасце. Галава хлопчыка здаецца вельмі вялікі ў параўнанні з худзенькім цельцам, а белы ўбор хлопца моцна кантрастуе з цёмным фонам сцен і крэслы. Усё гэта дазволіла мастаку ярка адцяніць нявіннасць, юнацтва і дзіцячую прыгажосць хлопчыка, а таксама дадаць карціне натуральнасці і жвавасці, якія так замілоўваюць і захапляюць гледачоў.