Я заўсёды працую над тым, што Мяне гэта кранула, што я люблю.
Хачу напісаць пра гэта ясна, выразна, проста.
Мастака заўсёды прыцягвала паэзія «жалеза і бетону» — высокія будынкі, вялікія масты, чыгункі, самалёты, караблі, створаныя рукамі чалавека. Ва ўсім гэтым Ніскі бачыў моц і сілу сучаснай яму эпохі, тыя вялізныя магчымасці, якія адкрываюцца перад чалавекам у пару тэхнічных заваёў. Гэтым рамантычным пафасам прасякнуты практычна ўсе карціны мастака, у тым ліку і адно з яго самых вядомых палотнаў — «Вясёлка» (1950).
Ужо назва карціны кажа аб яе «галоўным герою» — вясёлцы, якая з’явілася над ракой пасля дажджу. Гэта самае яркае пляма на палатне, адразу кідаецца ў вочы. Для яе выявы мастак выкарыстоўвае чырвоны, жоўты, сіні, бэзавы колер. Атрымліваецца вялікая каляровая дуга, якая сыходзіць у неба і ў моры. Яна асвятляе і расквечваецца ўсё палатно, увесь астатні пейзаж.
Мы разумеем, што толькі што прайшла моцная навальніца — пра гэта сьведчыць неба, усё яшчэ абкладзеныя велізарнымі свінцовымі хмарамі. Але дождж пайшоў, і неба паступова чысціцца — верхні правы кут карціны ўжо асветлены сонцам. І на гэтым сутыкненні двух кантрасных кветак — блакітнага і свінцовага — утварылася яркая вясёлка, якая як бы асвятляе шлях усім тым, хто знаходзіцца ўнізе, пад ёй.
А гэта, у першую чаргу, чыгуналіцейны цёмныя воды ракі (на пярэднім плане карціны). Па колеры яны практычна зліваюцца з навальнічным небам, з’яўляюцца яго працягам. Аднак нам зусім не страшна, як не страшна і светламу цеплаходу, весела бяжыць па хвалях. Яго механізм як бы распоратага свінцовыя воды і выпускае на паверхню белыя баранчыкі вады, такія ж вясёлыя, як і сам цеплаход.
Цікава, што мачта на гэтым судне падобная на крыж — вясёлы параходзік здзяйсняе сваё падарожжа, абароненае і благаслаўленне нейкімі вышэйшымі сіламі. І вясёлка ў гэтым сэнсе — таксама праява чагосьці добрага і светлага, закліканага дапамагаць людзям. Нездарма адзін канец яе дугі як бы выходзіць з парахода, з’яўляецца яго працягам.
Наогул, Ніскі зрабіў вясёлку часткай вялікай кампазіцыі, якая складаецца з цеплахода і моста з ажурнымі фермамі. Вясёлка — не толькі працяг карабля, але і частка моста — самая вялікая і яркая яе ферма. Атрымліваецца, што гэта яшчэ адна дарога, па якой можа перамяшчацца чалавек, — дарога ў неба, у мару, у нязведанае і прыгожае.
На заднім плане карціны, акрамя цеплахода, мы бачым невялікую палоску берага з пабудовамі на ім. Для іх выявы мастак выкарыстаў пясчана-чырвоныя і зялёныя тоны. Гэтая паласа ажыўляе пейзаж, разводзячы свінцовы масіў карціны. Разам з суднам і часткай моста яна складае светлае пляма, на якое накіраваны сонечны слуп з прасвету на небе. І гэты яркае святло, паступова рассейваліся па большай частцы карціны, стварае радасны настрой, чаканне чагосьці святочнага, якое вось-вось наступіць.
Карціна Г. Ніскага «Вясёлка» вырабляе ўражанне, перш за ўсё, сваім каляровым рашэннем. Яркія, насычаныя фарбы, часта кантрасныя, дазваляюць мастаку выклікаць моцныя эмоцыі ў гледача, стварыць радасна-напружаны настрой. Сваёй карцінай жывапісец прапануе не толькі ўбачыць і захапіцца прыгажосцю індустрыяльнага пейзажу, але і знайсці магчымасць ўвасобіць сваю мару ці хаця б наблізіцца да яе. Сам вялікі рамантык, Ніскі заклікае гледача да вялікіх здзяйсненняў, дзёрзкім учынкаў, смелым ідэям. Я думаю, гэты пасыл савецкага мастак будзе актуальны ва ўсе часы.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Рознае / Карціны / Сачыненне-апісанне па карціне Г.Г. Ніскага «Вясёлка»
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Складанне па карціне Г.Г. Ніскага «Вясёлка»
Апяваючы сучасны гарадскі пейзаж, Георгій Рыгоравіч напісаў дастаткова шмат карцін. Гэты мастак-жывапісец з яркім талентам тварыў свае шэдэўры ў савецкі час. Мастака вабіла суадносіны бетону і жалеза, таму ў яго карцінах часта гэтыя два паняцці зліваліся ў адзіныя збудаванні — шматпавярховыя дамы, велізарныя масты, чыгуначныя шляхі, караблі і самалёты — усё тое, што стваралася рукой чалавека. Ён быццам захапляўся гэтымі рукотворным творамі, быццам перадаваў нізкі паклон чалавечаму творчасці і размаху чалавечай ідэі.
Такім вось захапленнем прасякнута і карціна «Вясёлка», напісаная ў 1950 годзе. Ужо па назве можна зразумець, хто ў галоўнай ролі і пра каго палатно. На фоне велікагрузных і масіўных збудаванняў гэта маляўнічае пляма маментальна кідаецца ў вочы гледачу. Вясёлка быццам не мае межаў: пачынаецца ў небе і заканчваецца ў моры. Дзякуючы гэтаму кавалачку святла і фарбаў ўся карціна напаўняецца жыццём, пейзаж набывае нейкі рамантычны ўхіл.
Гледачу досыць ясна, што перад з’яўленнем вясёлкі, у небе панавала «вайна»: навальніца моцным парывам абмываў вуліцы і дамы дажджом, цяжкія, шэрыя, магутныя хмары быццам прыціскаюцца да верхавін дамоў, каб шквалам ветра не паляцець у нябыт. Але ўсё прайшло, і відаць у правым куце карціны, што прарываецца сонечны прамень, які дае жыццё вясёлцы.
Вясёлка як быццам асвятляе дарогу ўсім, што знаходзіцца пад ёй: гэта і цёмна-сінія воды ракі, якая знаходзіцца на пярэднім плане карціны. Як ні дзіўна, рака зліваецца з грузным цёмным небам, быццам сыходзячы ў бясконцасць. Аднак, гэта не палохае бялюткі цеплаход, які ўпарта варта сваім маршруце.
Мастак намаляваў вясёлку такім чынам, каб здавалася, быццам яна пачынаецца ва ўсім, што намалявана на палатне. Гэтым аўтар паказвае гледачу, што жыццё цячэ ў кожным і ўсё, што нас акружае, дае нам гэтае жыццё.