Як гістарычна праўдзівы і рамантычна прыгожы невялікі раман А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»!
Гэты твор знаёміць нас з гэтым рускім дваранінам і нашчадкавым афіцэрам Пятром Андрэевічам Грынёва, якія паказалі прыклад праўдзівага высакароднасці і патрыятызму.
Калі Пётр пасталеў, бацька вырашае вызначыць яго ў гвардыю, каб сын паслужыў у арміі «як сапраўдны салдат.
Прыезд Грынёва ў Белогорск крэпасць, куды ён быў накіраваны для праходжання службы, быў вельмі будзённай і сумным. Замест ўяўных «грозных бастыёнаў, вежаў і вала», ён бачыць маленькую вёсачку, акружаную з бярвення плотам.
Усе насельнікі крэпасці сустрэлі Грынёва па-сяброўску, а сям’я каменданта крэпасці капітана Міронава, і зусім, апынулася вельмі ветлівай і ветлай і «абышлася з ім, як быццам век была знаёмая».
На наступны дзень пасля прыезду, Пётр Андрэевіч Грынёў знаёміцца з іншым маладым афіцэрам — Аляксеем Іванавічам Швабриным, «выпісаным сюды з гвардыі за барацьбу». Яны хутка знаёмяцца і збліжаюцца. Швабрин распавядае Грынёва аб усіх насельніках крэпасці, аб тутэйшых парадках і звычаі.
Неўзабаве адбываецца сустрэча Грынёва з Машай — дачкой капітана Міронава.
Праз некалькі тыдняў пасля прыезду ў Белогорск крэпасць, служба стала для Пятра Андрэевіча «не толькі ніштаваты, але нават і прыемна: у доме каменданта ён быў прыняты як родны, Маша перастала яго ужо баяцца, у яго абудзілася паляванне да літаратуры …»
Аднойчы Грынёў «напісаў песеньку», якая яму самому вельмі спадабалася, і панёс паказаць яе Швабрину. А той стаў «здзекавацца над ім самым колкім чынам», і, акрамя таго, ашальмаваў Машу Міронаву. Паміж афіцэрамі адбылася сварка, якая скончылася выклікам на дуэль.
Гэтая сварка як нішто іншае, раскрывае чалавечую сутнасць кожнага ўдзельніка: для Швабрина нічога не варта абразіць дзяўчыну, зганьбаваць яе; Грынёў жа, як высакародны і сумленны чалавек, не выносіць паклёпу і гатовы абараняць гонар невінаватага.
Нягледзячы на ўсе намаганні комендантши Васілісы Ягораўны знерваваць паядынак і памірыць праціўнікаў, дуэль паміж афіцэрамі ўсё-ткі адбылася.
Знайшоўшы момант, калі Грынёў азірнуўся на крык свайго слугі Савельича, Швабрин наносіць яму удар у плячо, цяжка параніўшы. Толькі ганебны чалавек мог зрабіць падобным чынам, скарыстаўшыся уразлівасцю суперніка.
Раненне апынулася такім сур’ёзным, што Грынёў праляжаў без прытомнасці пяць сутак, і ўся сям’я каменданта выходжвала яго.
Пасля выздараўлення, ён прызнаецца Машы Міронавай ў «сваёй сардэчнай схільнасці», паведамляе аб гэтым у лісце да бацькоў і з нецярпеннем чакае адказу ад іх.
На жаль, бацька Пятра Андрэевіча не здагадаўся пра яго пачуццяў, а мае намер быў дабрацца да сына «так правучыць яго за праказы, як хлапчука», маючы на ўвазе якая адбылася дуэль.
Грынёў, як чалавек паслухмяны бацькоўскай волі, сумленна распавядае Машы пра «перашкодзе іх кахання» з боку яго бацькоў.
Далейшае знаходжанне Пятра Андрэевіча ў Белогорск крэпасці становіцца амаль невыносным: ён ўпадае ў змрочную задуменнасць, адзінота і бяздзейнасць, дух яго зусім зламаны.
Але далейшая развязка падзей усё ж такі злучае лёсу Машы Міронавай і Пятра Грынёва.
Чытаеш радкі рамана пра час службы Грынёва ў Белогорск крэпасці і як быццам бачыш яе агеньчыкі скрозь завейную непагадзь, дзе жыццё цячэ спакойна і мерна, дзе чакаюць нас простыя і добрыя людзі, дзе гасцінна сустракаюць усіх клапатлівыя старыя Міронава.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Служба ў Белогорск крэпасці
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Белогорск крэпасць у жыцці Пятра Гринёва (паводле рамана А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»)
Белогорск крэпасць у жыцці Пятра Гринёва (паводле рамана А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»)
Але Белогорск крэпасць адыграла вялікую ролю не толькі ў лёсе Пугачова і яго войскі. Важнай яна стала і для Пятра Грынёва, ад асобы якога вядзецца апавяданне ў рамане.
Менавіта ў гэтую крэпасць трапляе малады герой, адправіўшыся на ваенную службу. Ён разлічваў на бліскучую і лёгкую службу ў Пецярбургу, але яго бацька распарадзіўся па-іншаму: «Не, няхай паслужыць ён у арміі, ды пацягне лямку, ды панюхаць пораху, хай будзе салдат, а не шаматон».
Перад ад’ездам бацюшка блаславіў Пятра словамі: «… памятай прыказку: беражы сукенку зноў, а гонар ззамаладу». Менавіта яны дапамаглі герою з гонарам прайсці ўсе выпрабаванні, якія выпалі на яго долю.
У Белогорск крэпасці Грынёў сустрэў сваю любоў і нажыў сабе крэўнага ворага. Пётр ўсёй душой палюбіў дачка капітана крэпасці — Машу Міронаву. Сціплая і ціхая дзяўчына адказала яму тым жа. Але гэта не спадабалася Аляксею Швабрину, прыяцелю Грынёва па крэпасці. Бо ён таксама аказваў Машы знакі ўвагі, але атрымаў рашучую адмову.
Зайздросны і подлы Швабрин пачаў помсціць дзяўчыне самымі нізкімі спосабамі і рабіў усё, каб шлюб маладых людзей не адбыўся. На нейкі час гэта яму ўдалося. Швабрин напісаў ліст бацьку Грынёва, у якім распавядаў пра рану яго сына, якую той атрымаў на двубоі з-за Машы. Гэтая вестка вельмі раззлавала сям’ю Пятра і бацька забараніў Грынёва ажаніцца на Машы.
Аднак каханне працягвала жыць у сэрцах маладых людзей. Яна ўзмацнілася яшчэ больш, калі ў іх жыцці адбылося страшная падзея — Белогорск крэпасць была захоплена бунтаўнікамі на чале з Пугачовым. Бацькоў Машы забілі на яе вачах, а Пятру мелася прысягаць на вернасць самазванцу: «Чарга была за мною. Я глядзеў смела на Пугачова, рыхтуючыся паўтарыць адказ шляхотных маіх таварышаў ».
У самы апошні момант бунтаўшчыкі даведаўся дзядзьку Грынёва і ўспомніў яго самога — па дарозе ў крэпасць Пётр падарыў Пугачову свой заячы кажух: «Пугачоў даў знак, і мяне адразу развязалі і пакінулі. «Бацюшка наш цябе даруе», — казалі мне ».
Лёс зводзіла Грынёва з самазванцам яшчэ не адзін раз. Менавіта гэтаму герою Пугачоў адкрыўся найбольш поўна. У ім Пётр убачыў авантурыста, гатовага ісці да канца: «А хіба няма поспехі выдалены? Хіба ў даўніну Грышка Атрэп’еў не цараваў? Думай пра мяне што хочаш … »
Самазванец прапануе Пятру парушыць прысягу і перайсці на яго бок. Але Грынёў цьвёрды ў сваім рашэнні: «Не, — адказваў я з твердостию.- Я прыродны дваранін; я прысягаў гаспадарыні імператрыцы: табе служыць не магу ».
Такая смеласць і шчырасць выклікаюць павагу ў Пугачовай. Адпусціўшы Грынёва з крэпасці, ён праяўляе сябе як чалавек шырокай душы, здольны ацаніць высакародны ўчынак.
Але на гэтым сувязь героя з Белогорск крэпасцю ня разрываецца. Ён яшчэ раз вяртаецца сюды, у логава бунтаўнікоў, каб выратаваць Машу.
Пётр пазнае, што яго каханую трымае ў палоне падлюга Швабрин. Пераадольваючы мноства перашкод, Грынёў прабіраецца ў крэпасць і просіць справядлівасці ў самога Пугачова: «Я ехаў у Белогорск крэпасць пазбавіць сірату, якую там крыўдзяць.
І Пугачоў адклікаецца на просьбу свайго старога знаёмага: «Вочы ў Пугачова зазіхацелі. «Хто з маіх людзей смее крыўдзіць сірату?»
Пятру атрымоўваецца выручыць Машу з палону Швабрина і павезці з Белогорск крэпасці. А зусім хутка і Маша «аддзячыць» Грынёва за сваё выратаванне — яна будзе прасіць літасці для яе каханага ля самай Кацярыны Другой.
У фінале рамана героі нарэшце-то будуць шчаслівыя і будуць разам. З поўнай упэўненасцю мы можам сказаць, што менавіта Белогорск крэпасць адыграла велізарную ролю ў лёсе гэтых герояў.
Пятру Грынёва яна падарыла любоў, але і прынесла велізарныя выпрабаванні, вялікі жыццёвы вопыт, якімі герой дзеліцца на старонках рамана. А выстаяць і захаваць годнасць Грынёва дапамагла прыказка, сказаная калісьці яго бацькам: «Беражы сукенку зноў, а гонар ззамаладу».
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Белогорск крэпасць у жыцці Пятра Гринёва (паводле рамана А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»)
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.