Чароўная царква Пакрова на Нерлі
Расія багатая сваёй гісторыяй, прыгажосцю збудаванняў. Вельмі ўпрыгожваюць абшары нашае радзімы розныя храмы і праваслаўныя царквы. Адным з такіх унікальных месцаў з’яўляецца царква Пакрова на Нерлі.
Гэта неверагоднае і дзіўнае месца. Яно дайшло да нас з глыбіні стагоддзяў і ацалела праз час. Гэта сусветны помнік архітэктуры.
Многія мастакі малявалі гэты цудоўны храм на сваіх несмяротных палотнах.
Сама царква размяшчаецца каля Багалюбава, на беразе ракі Нерль. Прырода вакол яе вельмі маляўнічая. Яна знаходзіцца паміж двума вадаёмамі. З аднаго боку яе знаходзіцца выдатная рэчка. З іншага зараз чароўны возера.
Будынак царквы знаходзіцца на ўзвышшы і сдалека здаецца, што яе купал накіроўваецца ў неба.
Сцены будынка ўпрыгожаны разьбой. Царква вельмі багатая сваёй цікавай, шматвяковай гісторыяй. Яна была пабудавана пасля паходу Андрэя Багалюбскага ў Балгарыю, а таксама ў гонар яго загінулага сына Ізя-слава ў 1165 годзе. У тыя гады побач з касцёла знаходзіць прыстань. Прыплывалі мноства гандляроў і купцоў. І храм Пакрова служыў свайго роду візітнай карткай. Прыезджыя пакідаючы свае караблі, перш за ўсё бачылі гэты храм і прамакаюць рускім духам і ўзьвялічваем.
Для праваслаўны людзей царква Пакрова на Нерлі самая сапраўдная святыня. Пры наведваньні яе людзі адчуваюць неверагодны захапленне і радасць.
Карціна якая перадае пачуцці «Царква Пакрова на Нерлі»
Вялікі мастак Сяргей Васільевіч Герасімаў з’яўляецца Таленавітых пейзажыст і рускім жывапісцам.
Наколькі моцна і ярка ён сваёй карцінай Царква Пакрова на Нерлі выклікае станоўчыя эмоцыі і пачуцці ў гледачоў.
У кожнага ў душы ёсць нейкія святыя каштоўнасці. А гледзячы на царкву ва ўсіх з’яўляецца неапісальная ласку. Гледзячы на велічны храм міжволі задумваешся пра вечныя каштоўнасці. Але на карціне Герасімаў паказаў не толькі хараство царквы, але і веліч рускай прыроды. Прыгажосць прыроды навакольнага храм нібы падкрэслівае яго веліч.
Хоць асаблівую ўвагу і надавалася прыродзе, мы можам назіраць прыгажосць храма. Гледзячы на яго, мы нібы пераносімся ў той час, калі станаўленне хрысціянскай веры толькі набірала абароты.
Пры праглядзе карціны ўзнікаюць светлыя і шчырыя пачуцці. Яна паказана ў светлых танах. На небе ярка свеціць сонейка і ў яго промнях прырода і храм «расцвітаюць», азараюцца і напаўняюцца цяплом.
Складанне па карціне Герасімава «Царква Пакрова на Нерлі»
Царква Пакрова на Нерлі — гэта найвялікшы помнік архітэктуры. Шмат мастакоў малявалі на сваіх карцінах гэты храм, ён з’яўляецца адным з паэтычных помнікаў старажытнарускага архитектуростроения. Царква размешчана ў маляўнічым месцы на беразе ракі Нерль, недалёка ад Багалюбава. Царква пабудавана на ўзвышшы паміж ракой і возерам. Архітэктурны помнік упрыгожаны разьбой. Царква была пабудавана ў 1165 годзе ў гонар Андрэя Багалюбскага.
Гэтую царкву захаваў на карціне таленавіты рускі жывапісец — Сяргей Герасімаў. У асноўным, ён надаваў увагу краявідаў. Карціна «Царква Пакрова на Нерлі» актывізуе ў гледача пазітыўныя эмоцыі. Кожны чалавек па-свойму сьвяты. Гледзячы на храм, задумваешся пра жыццёвыя каштоўнасцях. На карціне царква з’яўляецца цэнтрам невялікі Сусвету. Навакольная прырода пышная, падкрэслівае вытанчанасць і вытанчанасць храма, які быў пабудаваны рукой чалавека.
На карціне царква намаляваная ў летні сонечны дзень. Размяшчэнне храма ў цэнтры абрана не выпадкова — для звароту ўвагі на помнік. Царква пабудавана з белага каменя, мае хупавыя формы. Бязмежныя расійскія прасторы радуюць вока. Храм стаіць на ўзгорку, як царскі вартаўнік, які звярнуў сваю верхнюю частку ў нябёсы з пухнатай-белымі аблокамі. Яны зачароўваюць сваімі формамі і абрысамі. Асвятляе збудаванні вельмі яркае сонца, купал зіхаціць, пераліваючыся адценнямі залатых і сініх кветак.
Царква моцна вылучаецца з навакольнага нас на карціне зеляніны дрэў і сіняга неба. Кут напісання карціны не падыходзіць — адлюстраванне ў вадзе храма слаба прыкметна.
Рака Нерль апярэзвае зямлю з храмам і нясе свае воды, лодка калыхаецца, хоць гэтага заўважыць немагчыма — гэта ўяўляе ўяўленне. На беразе, процілеглым ад храма гуляе жанчына з дзіцем. За помнікам праглядаюцца палі і лугі. Магутныя і пухнатыя дрэвы, якія стаяць каля храма такія ж высокія, як і ён. Так і хочацца залезці на званіцу і паглядзець на родныя рускія прасторы.
Ад карціны Сяргея Герасімава вее спакоем і супакаеннем. Ціхая, але глядзіцца горда, адчуваецца велічнасць, а таксама адначасова прастата і недаступнасць.
Безумоўна, гэтая карціна заслугоўвае ўвагі. Тут выкарыстоўваюцца цёплыя і яркія фарбы. Добрае надвор’е і прыродная цішыня цешыць вока. Для С. В. Герасімава напісанне пейзажаў родных мясцін — гэта праява любові да Радзімы. Ён раскрывае незвычайную прыгажосць тых месцаў, дзе калісьці быў. Я думаю, карціна не каго не пакіне абыякавым.
Складанне па карціне Герасімава Царква Пакрова на Нерлі 8 клас (апісанне)
Царква Пакрова на Нерлі
Якая ж гэта прыгожая карціна! У ёй столькі святла, столькі пяшчотных кветак …
Я вельмі люблю такі час года, калі вясна пераходзіць у лета. Мне здаецца, што на карціне як раз яно. Зеляніна яшчэ зусім свежая. Вельмі ярка вылучаецца белая царква. У яе адзін купал, яна выглядае так строга і ўрачыста.
Вельмі прыгожа намаляваная лукавіна ракі. У вадзе адлюстроўваюцца аблокі, зеляніна — вельмі прыгожа.
На карціне ёсць і героі. На пярэднім фоне жанчына ў бел-ружовым. Яна з маленькім дзіцем. Можа быць, гэта яго першы выхад на шпацыр. Гэта значыць усвядомлены, не калі ён спіць у калысцы і бачыць свет праз фіранку. Вось маляня і гуляе з кветкамі і травой. Для яго гэта цэлы новы велізарны свет.
Справа яшчэ купка людзей. Мне здаецца, што гэта манашкі. Магчыма, яны тут па справах храма — абмен вопытам. Або яны проста мясцовыя манашкі, вось і ідуць з ранішняй службы на шпацыр.
Злева на рацэ нават лодка. У ёй нікога няма. Напэўна, турыст зайшоў у царкву.
Побач з царквой домікі, дрэвы. Домікі яркія і сімпатычныя. Зразумела, што гэта не манастыр, а царква — побач з ёй жывуць людзі. Магчыма, яны звязаны з царквой. Яны могуць прадаваць сувеніры ля ўваходу, прапаноўваць экскурсіі па рацэ. Ці проста гэта тыя людзі, якім падабаецца выдатны выгляд.
Удалечыні бачная яшчэ адна капліца белая з характэрным купалам. Увогуле, гэта такое намыленным месца, дзе шмат помнікаў царкоўных. У сэнсе, проста старажытных цэркваў, якія дзейнічаюць. Вось сюды і едуць паломнікі з усяго свету. Нават дзіўна, што тут пакуль не відаць стаянкі для аўтобусаў. Хоць гэта могуць быць старыя часы.
Падабаецца мне карціна. У першую чаргу кветкамі: асабліва прыемны тут ружовы (у аблоках і ў рацэ). Падабаецца адчуванне спакою і радасці, а яшчэ свежасці. Прыгожая і светлая карціна. Спадзяюся, што на тым месцы ў рэальнасці так жа прыгожа. І няма турыстычных аўтобусаў!
Апісанне разважанне па карціне
Гэты пейзаж ўжо захоплівае думкі і позірк, варта толькі зірнуць на карціну. Царква, як увасабленне спакою і цішыні уносіць у душу непераадольнае жаданне наведаць яе і пабываць на службе. Адчуць тое супакаенне, якое дае не толькі знешні яе фасад, але і тое асяроддзе прыроды, якое ахутвае сьвяты манастыр сваёй незвычайнай прыгажосцю.
Аўтар карціны дзіўным чынам выкарыстаў адценні тонаў, зачароўваць унутраны свет таго, хто ўмее любавацца сапраўднай прыгажосцю. Ручай чыстай празрыстай вады — пацвярджэнне той яснасці, якую нясе царкву. Мастак здолеў адлюстраваць каляровую гаму зеляніны як фон будучага, які нясе зараджэнне жыцця.
Асноўны матыў карціны — царква. Як прыгажуня нявеста ў белым адзенні, якая сядзіць на троне і ахаваная самой прыродай, яна годна ўпрыгожвае пейзаж і нясе глыбокі сэнс у асэнсаванні светабудовы і быцця. Запаветны пагорак, на якім заснавана царква, намаляваны майстрам як спецыяльны подмосток, здольны захаваць гэты помнік ад любой небяспекі.
Гэта ўсенароднае здабытак здольна прыцягнуць любое істота, здольнае пранікнуць у яе таямніцы. Яе знешні выгляд — гэта толькі пачатак таго, што здольна выклікаць пэўныя парывы. Кожны купал царквы нясе сваю інфармацыю. Гэта сапраўдны шэдэўр мастацтва старажытнасці, дзе верхні купал цягнецца да неба і завяршаецца зборам плыўнага купалы, які дае надзею на заступніцтва.
Не толькі асяроддзе царквы, але і прастора над ёй кажа пра каханне стваральніка карціны да свайго твору, куды ён ўклаў свае перажыванні і эмацыйны ўздым. Прыгожыя пералівы небасхілу аб’ёмна раскрываюць сваю глыбіню і паўнату.
Гэтая карціна падтрымлівае вечнасць ў разуменні сучаснага пакалення, адлюстроўваючы мінулае і захоўваючы яго ў памяці. Такое шчодрае спадчына рускага мастака здольна раскрыць самыя лепшыя якасці аматараў мастацтва, якія будуць любавацца жвавасцю яго тварэння. У ім вельмі ярка адлюстравана сумеснае існаванне вечнай прыроды і тварэння чалавека — найсвяцейшага месца, дзе ён можа заставацца самім сабой, раскрываючы ўсе свае таямніцы, мары і жаданні.
Гэтая карціна можа ўвасобіць мары кожнага, хто не можа на свае вочы ўбачыць дзівоснае будынак продкаў. Варта толькі ўбачыць гэты твор на палатне — і мары спраўдзіліся. Нібы чалавек сам апынуўся на лужку, каля царквы і стаў сведкам рэдкага падарунка, пакінутага яму для вялікага асалоды сузіраць цуд.
Складанне апісанне па карціне Царква Пакрова на Нерлі Герасімава
Палатно «Царква Пакрова на Нерлі» быў напісаны мастаком, які па большай частцы пісаў пейзажы. У іх ён выказваў сціплую, аднак, велічную прыгажосць сваёй зямлі. Прыкладам гэтаму служыць палатно «Царква Пакрова на Нерлі». Гледзячы на яе не адзін чалавек не можа застацца абыякавым.
Узведзены Храм быў пры Андрэя Багалюбскага. У наданні сказана, што князь моцна сумаваў пасля гібелі свайго сына. На ўспамін пра яго ён падняў Храм, які пабудаваны на беразе рэчкі і зачароўвае ўсіх сваім бляскам. Ня быў халодны да такога бляску і сам мастак.
На карціне ў цэнтры намаляваная царква ў адзін з сонечных дзён. Ёй мастак адвёў самае галоўнае месца ў цэнтральнай частцы палатна ў абдымках шыкоўнай прыроды, а вакол распасціраюцца неабсяжныя абшары. Сама Царква стаіць на ўзвышшы, нібы велічны белакаменны вартаўнік, які звярнуў сваю залатую галаву ў блакітнае неба з белымі пышнымі аблокамі. Гэтыя аблокі робяць карціну зусім незвычайнай. Узнікае такое адчуванне, што Храм ўзнікае з зямлі сумесна з узвышэннем, на якім стаіць. А водбліск ў вадзе — гэта яго незвычайнае загадкавае працяг. Царква выглядае, як быццам яна зробленая не майстрамі, а створана нябёсамі.
На палатне таксама бачныя — выдатны зялёны луг, за якім раскінула свае воды блакітная рэчка.
Рэчка Нерль ціха пусціла свае воды вакол Царквы, Лодка разгойдваецца на вадзе, нягледзячы на тое, што ўбачыць гэта немагчыма. Гэта з’яўляецца ва ўяўленні гледача. На што насупраць ад Царквы беразе ходзіцца маладая жанчына з дзіцем. Удалечыні бачныя палі і лугі.
Пры поглядзе на гэты палатно ў гледача ўзнікае мноства станоўчых пачуццяў. А гледзячы на саму Царква разважаеш пра адвечныя каштоўнасці. На палатне відаць, што Храм намаляваны не сам па сабе, ён як быццам маленькая Сусвет, якую паказвае мастак на сваім палатне. Раскоша суседняй прыроды толькі вылучае вытанчанасць і элегантнасць Царквы, якую стварылі чалавечыя рукі. Будынак здаецца выразным і натхнёным.
Гэты палатно дае магчымасць выпрабаваць задавальненне ад разгледжвання Храма, нават тады калі ўласна сузіраць яго не ўдалося.
Цікавыя сачыненні па карцінах
Аляксей Гаўрылавіч Венецианов — вялікі рускі мастак-жывапісец. Менавіта ім ў 1825 годзе быў напісаны партрэт «Захарка».
Знакаміты мастак Валянцін Аляксандравіч Сяроў напісаў шмат выдатных карцін. Асаблівае месца ў творчасці Валянціна Аляксандравіча займаюць партрэты дзяцей. Сяроў прызнаны майстрам дзіцячага партрэта. Мастак з дасканалай дакладнасцю перадаваў
Багатая, яскравая і ў той жа час сумная i невясёлы — гэта восеньская пара. Але, нягледзячы на гэта выдатная пара года так і вабіць мастакоў — маляваць яе. Шмат восеньскіх карцін напісаў і рускі мастак — Язэп Бродскі
На гэтай карціне, як у назве, дзеці ад навальніцы бягуць. Відаць, як яны баяцца. Я б таксама баяўся! Я, наогул, навальніцы баюся. І гэтыя дзеці — яны яшчэ менш мяне па ўзросце (асабліва хлопчык), вось спалохаліся.
Сачыненні, байкі, аналіз вершаў, размалёўкі