«Мокры» эфект у карціне Герасімава «Пасля дажджу».
Давайце разам паглядзім на карціну Аляксандра Герасімава «Пасля дажджу». Што гэта? Жанравая сцэна без людзей? Нацюрморт? Пейзаж? Гэтая карціна ўключае ў сябе элементы розных жанраў і тым цікавая. Мы бачым тэрасу, на якой, можа, толькі гадзіну назад сядзелі людзі — пілі чай, чыталі газеты, хтосьці, напэўна, вышываў на цяпер ужо пусты лаўцы. Гэта магла б быць жанравая сцэна. Мастак мог бы намаляваць, як людзі ўцякаюць з тэрасы з-за раптоўна стараючыся стаць мацней дажджу. Мы можам толькі здагадвацца пра гэта, але абстаноўка тыповая для добрай жанравай сцэны. Мы бачым стол, на якім размешчаны ваза з кветкамі і перавернуты шклянку (мабыць, яго перавярнуў парыў ветру) — тыповы нацюрморт. На заднім плане перад намі чысты прыгожы краявід — гадовы сад, амыты дажджом.
Мы ў Фэйсбуку
"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.
Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.
Складанне па карціне А.М. Герасімава «Пасля дажджу»
Аляксандр Міхайлавіч Герасімаў нарадзіўся і вырас у старым купецкім мястэчку Казлова Тамбоўскай вобласці. Яму заўсёды падабалася маляваць прадметы пасля дажджу і гэтая карціна, можна сказаць, завяршальны вынік яго эцюдаў. Менавіта там ён стварыў выдатны пейзаж «Пасля дажджу». Асноўная тэма мастацкага палатна — свежасць і ачышчэнне прыроды пасля летняга ліўня.
На карціне намаляваная веранда пасля дажджу і куток саду. Дождж толькі скончыўся, і кроплі яшчэ ляжаць на лаве, стале, перилахи на лісці ў садзе. З-за хмар ў прасвятлелым небе выглянулі першыя сонечныя прамяні, і мастаку майстэрску атрымалася перадаць гульню фарбаў і святла ў звычайным прыроднай з’яве. На падлозе веранды гуляюць водбліскі зеляніны, на стале ружовымі і блакітнымі фарбамі адлюстроўваецца букет садовых кветак у шкляной вазе. Пры стварэнні карціны Герасімаў выкарыстаў прыём, калі на адзін пласт фарбы наносіцца напаўпразрысты іншы і ствараецца ўражанне, што ўсё на палатне адлівае срэбрам.
У левай часткі карціны знаходзіцца круглы столік з разьбянымі ножкамі, які таксама пакідае след у лужынах. На ім — у шкляны вазе пышны букет з кветак, сабраных, напэўна, у гэтым жа садзе. Побач забыты шклянку, які ўпаў набок пад парывам ветру. Кветкі няяркія і далікатныя, у пастэльных танах. Здаецца, што можна пачуць іх ледзь улоўны водар, змяшаны з пахам вымыты дажджом сцягі з саду. Пах мокрай тэрасы і зямлі пасля дажджу ўплятае ў карціну свае ноты і здаецца, што іх можна адчуць фізічна.
Тэраса выходзіць у сад, густа парослы бэзам. Яна схіляе свае галіны над лавай, губляючы на падлогу кроплі вады і мокрыя лісце.
Карціна вельмі натуральная, здаецца, што яна была створана ў адзіным парыве і на адным дыханні. Малюнак выклікае светлыя і радасныя пачуцці і, гледзячы на яе, вельмі хочацца патрапіць на гэтую веранду, удыхнуць пах пасля дажджу і падставіць далоні пад цёплыя летнія кроплі.