Раман Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна «Дуброўскі» з’яўляецца выкрывальным супрацьпастаўленьнем гонару падману, памешчыцкай улады прыгоннаму бяспраўю, разгульнай прапальванне жыцця бедняка існавання.
Пушкін ўвасобіў у вобраз Троекурова ўсе заганы дваранскай шляхты. Подлы падман лічыўся нормай сярод такіх багатыроў. Кіравацца высокімі маральнымі прынцыпамі лічылася ніжэйшых заняткам, доляй слабых свету гэтага.
Троекуров быў некіравальным ў сваіх дэспатычных схільнасцях і бясконцых здзеках не толькі над сваімі сялянамі, але і над гасцямі, роўнымі яму па саслоўя і рангу. Улада грошай зачыняла раты ўсім незадаволеным.
Такая з’ява звыкла для ходу гісторыі многіх дзяржаў. Не нова яно і для Расіі. Аўтар апісвае сітуацыю, якая склалася, ужываючы такія словы, абароты, параўнанні і выбіраючы сюжэты так, што чытачу становіцца ясна: пісьменнік з вялікім спачуваннем ставіцца да зняважанай бясчынствам баку. Выразна прасочваецца пушкінская іронія з нагоды бязмежжа, учыняць Троекуровым, то бок панскай шляхтай наогул.
Майстэрску параўноўвае аўтар жыццё сялян з сабачай доляй. У той час, калі людзі галадаюць і бядуюць з-за прагнасці і подласці памешчыка, яго сабакі атрымліваюць найсмачную ежу, медыцынскую дапамогу, догляд, не ведаюць што такое холад і тулянні.
Прататыпам Троекурова выступае Дуброўскі-старэйшы. Ён разважлівы, сумленны, прыстойны і справядлівы. Але адданасць высокім ідэалам аказваецца слабым звону манет і Троекуров незаконна атрымлівае маёнтак Дуброўскага ў свае ўладанні. Несправядлівасьць і падман зноў перамагаюць.
Сяляне не хочуць страшнай долі, але баяцца выказаць услых свае пратэсты. Мора людскіх жыццяў становіцца ўсё меней спакойным, прадракаючы будучую буру. Самай вялікай хваляй, набегла на памешчыцкія берага, стаў ашуканы спадчыннік Уладзімір Дуброўскі. Усе народнае абурэньне выплюхнулася ў яго помсты Троекурову.
Аўтар уклаў у вобраз Уладзіміра рамантычныя рысы і высокамаральныя прынцыпы. Аўтар ідэалізуе Дуброўскага, праводзячы нябачную паралель паміж яго чынам і надзеяй на светлую будучыню, на лепшую долю рускага народа.
Пушкін падводзіць апавяданне да перамогі дабра над злом, весялосці справядлівасці і росквіту сумленнасці сярод адносін у грамадстве. Ён пакідае шчыліну для вяртання змагароў справядлівасці, даўшы магчымасць Дуброўскі і таварышам знікнуць, пазбегнуўшы пакарання.
Высакародны разбойнік (паводле аповесці А.С. Пушкіна «Дуброўскі»)
Сярэдняя адзнака: 4.4
За сваё кароткае, але яркую творчую жыццё А.С Пушкін прадставіў нам шмат вобразаў высакародных рамантычных герояў. Адзін з іх — Уладзімір Дуброўскі, персанаж аднайменнай аповесці, апублікаванай у 1841 г.
Уладзімір — малады патомны дваранін, адзінай сын Андрэя Гаўрылавіча Дуброўскага, вядомага сваёй добрапрыстойныя, сумленнасцю і непадкупным характарам. Воляю аўтара, Уладзіміру даводзіцца перанесці дзве цяжкія страты: смерць каханага бацькі і страту радавога маёнтка. Даведаўшыся, што вінаватым ва ўсіх бед з’яўляецца памешчык Кірыла Пятровіч Троекуров, малады Дуброўскі вырашае любым коштам адпомсціць яму. Першае, што ён робіць — адводзіць сваіх прыгонных, якія па прадажнай суду перайшлі да Троекурову, у лес і становіцца правадыром хеўры разбойнікаў.
Першае ўражанне пра Дуброўскім можа здацца не занадта прывабным: «ён дазваляў сабе раскошныя капрызе, гуляў у карты і ўваходзіў у даўгі, не клапоцячыся пра будучыню і прадбачачы сабе рана ці позна багатую нявесту, мару беднай маладосці». Яму было ўласціва паводзіны, характэрнае для большасці маладых людзей яго ўзросту і саслоўя. Аднак, па меры развіцця сюжэту, аўтар раскрывае такія рысы характару Дуброўскага, якія дазваляюць казаць пра яго высакароднасці, прыстойнасці, адказнасці і гонару.
Упершыню Дуброўскі праяўляе гэтыя якасці, пад’язджаючы да бацькоўскага дому: «ён глядзеў каля сябе з хваляваннем неапісаны». Глыбіня пачуццяў Уладзіміра праяўляецца ў апісанні сустрэчы Уладзіміра з бацькам і няняй Ягораўна. Даведаўшыся пра прычыну хваробы бацькі і подласьці Троекурова, малады Дуброўскі вырашае адпомсьціць крыўдзіцелю. Але крыўда ня асляпіла Уладзіміра: узначаліўшы атрад разбойнікаў, ён рабуе толькі тых людзей, якія, на яго думку, з-за грошай і ўлады згубілі чалавечыя якасці. У сваю чаргу, Дуброўскі сваімі ўчынкамі пастаянна пацвярджае, што для яго паняцці гонару, годнасьці, высакароднасці — не пусты гук. Злавіўшы на дарозе прыказчыка з грашыма для гвардзейскага афіцэра, ён не адабраў гэтыя фінансы, а вярнуў іх назад. Пазней, пры сустрэчы з маці гэтага афіцэра, ён скажа: «. Дуброўскі сам быў гвардзейскім афіцэрам, ён не захоча пакрыўдзіць таварыша ».
Аб станоўчых якасцях маладога Дуброўскага кажа і той факт, што ўсе прыгонныя бацькі гатовыя былі скласці за яго свае галавы. Але, адчуваючы адказнасць за лёсы даручана Яму людзей і разумеючы асуджанасць свайго становішча, Дуброўскі ў канцы аповесці загадвае сялянам разысціся і змірыцца. У дадзеных абставінах наўрад ці існавала лепшае рашэнне, якое ён мог прапанаваць сваім людзям.
Ва ўсіх учынках Дуброўскага бачныя сіла, смеласць і бясстрашнасць. І толькі пры сустрэчах з каханай дзяўчынай, Машай Троекуровой, грозны разбойнік становіцца нясмелым і стрыманым. Каханне для яго — пачуццё чыстае, узвышанае. Тое, што падман і любоў для Дуброўскага рэчы несумяшчальныя яшчэ раз пацвярджае яго высакароднасць. Каб дазволіць гэта супярэчнасць, Уладзімір прызнаецца Машы, хто ён на самай справе, пакідаючы за дзяўчынай права выбару. Больш за тое, у сваім імкненні зрабіць дзяўчыну шчаслівай, ня азмрочваць яе жыцця стратай родных, Уладзімір гатовы адмовіцца ад свайго першапачатковага намеру.
І хоць аўтар оставлет чытачам магчымасць самім «дапісаць» далейшы лёс Уладзіміра, вобраз «высакароднага разбойніка» Дуброўскага можна ставіць у адзін шэраг з такімі выдуманымі і рэальнымі людзьмі, як Робін Гуд, Зорро, Олекса Довбуша і Емяльян Пугачоў.
Разам з складаннем «Высакародны разбойнік (паводле аповесці А.С. Пушкіна« Дуброўскі »)» часта шукаюць
Папулярнасць тэмы: 105774 | ацэнка: 4.4 | каментары: 3 | закладкі:
Сачыненні па рускай і замежнай літаратуры ў 6 класе. Усе прадстаўленыя тэмы для напісання школьных твораў для 6 класа па творах класічнай і сучаснай літаратуры даступныя для выкарыстання ў якасці прыкладу. Не лянуйцеся — выкарыстоўвайце 3-4 сачыненні, блізкіх да вашай тэме, для напісання уласнага варыянту сачынення і добрая адзнака вам забяспечана!