Дуброўскі — разбойнік або ахвяра?
Раман «Дуброўскі» быў напісаны А. С. Пушкіным у самы разгар класавай барацьбы. Галоўны герой, Уладзімір Андрэевіч, быў чалавекам адважным і перапоўнены пачуццём доўгу. Ён даўно не быў дома, бо праходзіў навучанне і службу ў Пецярбургу. Бацька Ўладзіміра была небагатым памешчыкам, якія валодаюць Кистеневкой і цэлым паселішчам сялян. Па сваёй неабачлівасці ён развязаў варожасць з бліжэйшым суседам, які быў незвычайна багатым і ўплывовым чалавекам.
Кірыла Пятровіч Троекуров, у сілу сваёй жорсткасці, наравістасць і фанабэрыю, не дараваў Дуброўскага непаразуменні, што мільганула паміж імі, і вырашыў пазбавіць яго адзінага, чым той валодаў — радавога маёнтка. Пры гэтым дзейнічаў ён праз суд і паспеў падкупіць некаторых чыноўнікаў. Калі суд завяршыўся на карысць Троекурова і Дуброўскі зразумеў, што ў яго адабралі Кистеневку, з ім здарыўся прыпадак. Пажылы памешчык злёг і больш ніколі не адышоў. Больш за тое, неўзабаве ён памёр, а які прыехаў з Пецярбурга сын ужо нічым не змог дапамагчы.
Менавіта пасля гэтага Дуброўскі-малодшы ператварыўся ў разбойніка. Для пачатку ён загадаў сваім сялянам за ноч спаліць дом бацькоў, каб ён не дастаўся ненавіснаму суседу. Ну, а затым, разам са сваімі людзьмі ён схаваўся ў глухім лесе і час ад часу нападаў на праезных багатыроў, спусташаючы іх кішэні. Пры гэтым дзейнічаў ён выключна, належачы на сваё сумленне, гэта значыць людзей, які былі бедныя ці нейкім чынам не заслужылі такога стаўлення, ён адпускаў. Па гэтай прычыне Уладзіміра Андрэевіча Дуброўскага складана называць разбойнікам у прамым сэнсе гэтага слова. Сваімі дзеяннямі ён спрабаваў аднавіць справядлівасць.
З гэтага пункту гледжання, ён, хутчэй за ахвяра. Магчыма, у яго быў нейкі іншы выхад, але ён выбраў такую помста. Хутка ўсё ў акрузе загаварылі пра банду лясных бандытаў. Ён тым часам пад выглядам настаўніка французскай мовы пранік у дом Троекурова і стаў у ім жаданым госцем. У адной з застольных гутарак ён даведаўся, што судовы працэс, падчас якога пастанавілі аддаць Кистеневку Троекурову, быў справай подкупным. Да таго ж памешчык А. П. Спіцын сам прызнаўся, што даваў ілжывыя паказанні. З гэтага моманту Дуброўскі яшчэ больш загарэўся жаданнем адпомсціць за бацьку, але замінала яму зрабіць толькі адно — якое зарадзілася пачуццё любові да Марыі Троекуровой.
Каханне гэтага героя апынулася узаемнай, але нешчаслівай. У адносіны маладых ўмяшаўся сквапны бацька дзяўчыны. Ён даўно прыкмеціў ёй у жаніхі пажылога, але багатага князя Верейская і ніякіх адгаворак чуць не жадаў. Дзеля дасягнення сваёй мэты, ён нават замкнуў яе ў пакоі і не выпускаў, а пасланне, якое яна адправіла ўпотай Уладзіміру, перахапіў па шляху. Сілком ён выдаў замуж Марыю за Верейская, а Дуброўскага падчас нападу на вясельны картэж сур’ёзна паранілі. Пасля гэтага выпадку герой адступіў і знік з жыцця Троекуровых.
Сачыненне на тэму Забавы і забавы рускага пана ў рамане Дуброўскі, Пушкін чытаць бясплатна
Забавы і забавы рускага пана
У рамане «Дуброўскі» А. С. Пушкіна асаблівая ўвага надаецца ладу жыцця і нораваў памешчыцкага грамадства. Раман апавядае пра жыццё двух дружалюбных і суседскіх сем’яў — Троекуровых і Дуброўскi. Айцы сямейства калісьці служылі разам і цяпер вось пражывалі па суседству. У адрозненне ад Дуброўскага Андрэя Гаўрылавіча, сціплага і небагатага паручніка у адстаўцы, Троекуров Кірыла Пятровіч любіў ладзіць паказныя забавы. Гэта быў чалавек, распешчаны грашыма і шляхетным становішчам.
Калі сачыць за думкай аўтара, то можна заўважыць, што не сам Троекуров вінаваты ў сваёй избалованности і распушчанасці, а грамадства, якое дае дваранам ўсёўладдзе, а прыгонным — прыніжэньня. Быўшы не асабліва разумным чалавекам, Троекуров і паводзіць сябе ў адпаведнасці з уладай, дадзенай яму. Яго асноўнымі забавамі былі паляванне, гульні ў карты, пакліканыя абеды ў яго доме, разнастайныя жарты над гасцямі або падначаленымі.
Паляванне было адным з яго любімых захапленняў. У Троекурова на гэты выпадак мелася зграя паляўнічых сабак і цэлая псярня. За сабакамі быў усталяваны належны догляд. Як заўважыў Дуброўскі, сабакам Троекурова жылося лепш, чым яго слугам. З гэтага заўвагі і пачаўся доўгі канфлікт паміж двума былымі таварышамі па службе. Іншым захапленнем грознага памешчыка былі так званыя «пакліканыя танцы», падчас якіх у яго сядзібе збіраўся рой гасцей. Як правіла, ніхто не адмаўляў Троекурову у сказе прыйсці, бо ўсе баяліся яго гневу.
Нярэдка ён збіраў сяброў для гульняў у карты. Асабліва ён любіў гуляць у «Бостан». І, мабыць, самым любімым заняткам гэтага самадура былі жартачкі над навакольнымі. Так, напрыклад, ён любіў замыкаць нічога не падазравалага госця ў пакоі з галодным мядзведзем. Часцяком гэтыя забавы заканчваліся жаласна, і госці выходзілі пакалечаная. Даволі смела павёў сябе настаўнік Дефоржа, ён жа Уладзімір Дуброўскі. Юнак тут жа дастаў пісталет і стрэліў у раз’юшанага звера. Толькі такі чалавек у вачах Троекурова заслугоўваў павагі.