Маша Міронава — маладая дзяўчына, дачка каменданта Белогорск крэпасці. Менавіта яе меў на ўвазе аўтар, даючы назву сваёй аповесці.
Гэты вобраз ўвасабляе сабой высокую маральнасць і душэўную чысціню. Цікавая такая дэталь: у аповесці прыводзіцца вельмі мала размоў, наогул слоў Машы. Гэта невыпадкова, бо сіла гэтай гераіні не ў словах, а ў тым, што словы яе і ўчынкі заўсёды беспамылковыя. Усё гэта сведчыць аб незвычайнай цэльнасці Машы Міронавай. З прастатой Маша злучае высокае маральнае пачуццё. Яна адразу дакладна ацаніла чалавечыя якасці Швабрина і Грынёва. І ў дні выпрабаванняў, якіх нямала выпала на яе долю (захоп крэпасці Пугачовым, смерць абодвух бацькоў, палон у Швабрина), Маша захоўвае непахісную стойкасць і прысутнасць духу, вернасць сваім прынцыпам. Нарэшце, у фінале аповесці, ратуючы каханага Грынёва, Маша як роўная з роўнай гутарыць з непазнанай ёю імператрыцай і нават супярэчыць ёй. У выніку гераіня атрымлівае перамогу, выслабаніць Грынёва з турмы. Такім чынам, Капітанская дачка Маша Міронава з’яўляецца носьбітам лепшых рыс рускага нацыянальнага характару.
/ Характарыстыкі герояў / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Маша Міронава
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Жаночы вобраз Машы ў аповесці «Капітанская Дачка» А. С. Пушкіна.
«Капітанская дачка» — адно з мастацкіх твораў на гістарычную тэму Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна. У гэтым рамане гісторыя кахання двух сэрцаў цесна звязаная з Емяльянаў Пугачовым, чалавекам, які выдаваў сябе за цара Пятра трэцяга. Адным з персанажаў гэтай аповесці з’яўляецца Маша Міронава — дачка капітана Міронава. Спачатку, здаецца, што гэта не галоўная гераіня і назва аповесці выклікае здзіўленне, але гэта не так. Маша — не толькі галоўная прычына большасці якія адбываюцца ў аповесці падзей, яна праўдзівая гераіня. Яе вобраз можна цалкам дакладна ўявіць, дзякуючы апісанню Пушкіна. Кожны ўчынак, кожнае слова, усё дапамагае чытачу зразумець характар любога героя. Больш за ўсіх мне запомнілася Маша, яна змагалася за сваё права быць з каханым чалавекам, а гэта значыць, што яна была дакладнай і здольнай да шчырай любові.
Першая сустрэча Машы і Гринёва адбылася ў доме каменданта. Звычайная руская дзяўчына васемнаццаці гадоў — «круглатвары, румяная, з светла-русымі валасамі, гладка зачэсаны за вушы». Бедная, нясмелая, адчувальная «дзеўка на выданне», яна баялася нават стрэлу з стрэльбы. Бацька — капітан, сачыў за крэпасцю. Маці — Васіліса Ягораўна «на справы службы глядзела, як на свае гаспадарскія, і кіравала моцаю так дакладна, як і сваім домком». Жанчын у крэпасці было мала, а дзяўчат і зусім не было. Яна жыла даволі замкнёна і самотна, што і паўплывала на станаўленне яе характару. Першае ўражанне пра яе ў Пятра было не самае лепшае з-за паклёпу Швабрина. Калі Пётр пазнаёміўся з Машай, то зразумеў, што яна «разважліва і адчувальная дзяўчына», а неўзабаве пакахаў яе. Швабрин працягваў паклёпнічаць на Марью Іванаўну, але Гринёв ўжо не падзяляў думкі свайго сябра. Неўзабаве гэта зайшло занадта далёка, і сябры пасварыліся, вырашыўшы змагацца на дуэлі. У размове з Мар’яй Іванаўнай, Пётр даведаўся прычыну нападак Швабрина на яе, і тое, што яна надзвычай турбавалася з-за маючай адбыцца дуэлі. А прычына нападак была адмова Машы на сватанне Аляксея Iванавiча. Не гледзячы на тое, што яна «дзеўка на выданне» без пасагу, як сказала Васіліса Ягораўна: «а какое у ёй пасаг? часты грэбень, ды венік, ды Алтын грошай. з чым у лазню схадзіць. Добра, калі знойдзецца добры чалавек; а то сядзі сабе ў дзеўках векавечнай нявестаю », Маша ўсё ж адмаўляе Швабрину. Хоць ён «вядома, чалавек разумны, і добрай прозвішчы, і мае стан; але як падумаю, што трэба будзе пад вянком пры ўсіх з ім пацалавацца. Ні за што! ні за якія дабрабыту! ». Чыстая, адкрытая душа яе не можа прыняць замужжа з нялюбым чалавекам. На якая адбылася двубоі Пётр Андрэевіч атрымаў сур’ёзнае раненне. Маша, даглядала за каханым і не адыходзіла ад яго ложка. На прапанову аб жаніцьбе яна дала згоду. Маша ўжо не хавала сваіх пачуццяў і «без усялякага манернасці прызналася мне ў сардэчнай схільнасці і сказала, што яе бацькі, вядома, рады будуць яе шчасцю». Аднак яна ні за што не пагаджаецца выходзіць замуж без блаславення бацькоў жаніха. Даведаўшыся аб адмове айца Пятра на дабраславеньне, Маша не змяніла свайго рашэння і вырашыла змерала са сваім лёсам, усяляк пазбягаючы каханага. На гэтым горкі лёс Машы не сканчаецца — па прыйсця Пугачёва ў іх крэпасць, яна становіцца сіратой і вымушаная хавацца ў доме пападдзі. Але Швабрин, паспеўшы перабегчы на бок ворага, забірае дзяўчыну і саджае пад замак, рыхтуючыся да вяселля з ёй. Маша ж аддала перавагу смерць, чым жаніцьбу з Аляксеем. Вызваліў дзяўчыну са зняволення Пётр Андрэевіч і Пугачоў. Убачыўшы, забойцу яе бацькоў, дзяўчына «закрыла твар рукамі і ўпала без пачуццяў». Пугачоў адпусціў закаханых, і яны адправіліся да бацькоў жаніха. Па шляху абставіны вымусілі Гринёва застацца ў гарнізоне, а Маша працягнула шлях. Мар’я Іванаўна была прынятая бацькамі Пятра з «шчырым гасціннасцю». «Неўзабаве яны да яе шчыра прывязаліся.» Даведаўшыся пра арышт «Мар’я Іванаўна моцна была устрывожаная, але маўчала, бо ў вышэйшай ступені была адорана сціпласцю і асцярожнасцю». Пасля атрымання ліста, у якім гаварылася, што імператрыца пазбаўляе Пятра ад пакарання з павагі да бацькі. Маша пачынае мучыцца больш за ўсіх, лічачы сябе вінаватай, бо ведала сапраўдную прычыну арышту. Гэта становіцца пераломным момантам, і мы пачынаем даведвацца іншы бок яе характару. «Яна хавала ад усіх свае слёзы і пакуты і між тым няспынна думала пра сродкі, выратавання каханага». Сказаўшы бацькам Грынёва, што «ўся будучая лёс яе залежыць ад гэтага падарожжа, што яна едзе шукаць заступніцтва і дапамогі ў моцных людзей, як дачка чалавека, які пацярпеў за сваю вернасць», Маша адпраўляецца ў Пецярбург. Яна гатовая змагацца за сваю любоў, за вызваленне Пятра всёми магчымымі спосабамі. Ранняй раніцай, шпацыруючы па садзе, Маша сустрэла даму, у якой «усё мімаволі прыцягвала сэрца і выклікала ў давер». Дзяўчына адкрыта распавядае ёй сваю гісторыю і кажа, што Гринёв «для адной мяне падвяргаўся ўсім, што спасьцігла яго. І калі ён не апраўдаўся перад судом, то хіба таму толькі, што не хацеў заблытаць мяне ». Затым дама пакінула нашу гераіню. Менавіта падчас гэтай сустрэчы раскрываецца іншы бок Машы — дзяўчаты, якая перажыўшы смерць сваіх бацькоў, зняволенне, арышт жаніха знайшла ў сабе сілы і рашучасць, каб даказаць невінаватасць каханага і зноў пабачыцца з ім. Неўзабаве яе выклікала да сябе імператрыца, ёй апынулася тая дама, з якой Мар’я Іванаўна размаўляла раніцай. Кацярына другая абвясціла аб вызваленні Пятра Андрэевіча.
Мар’я Іванаўна Міронава праўдзівая гераіня. На працягу ўсяго рамана, можна ўбачыць, як меня¬ется яе характар. З нясмелай, адчувальнай, баязлівай дзяўчыны яна вырастае ў смелую і рашучую герои¬ню, здольную абараніць сваё права на шчасце. Менавіта па-гэтаму раман названы ў гонар яе — «Капітанская дачка».
10226 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Жаночы вобраз Машы ў аповесці «Капітанская Дачка» А. С. Пушкіна.
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.