Значнасць любоўнай лірыкі
Любоўная лірыка Лермантава адрозніваецца сваёй непаўторнай прыгажосцю і глыбінёй. Паэт на працягу ўсяго свайго творчага шляху пяшчотна падтрымаў апявае любоўныя пачуцці. Многія творы і вершы, напісаныя паэтам, адрасаваныя рэальных прататыпах прыгажунь, да якіх загарэўся паэт Нязгаслая пачуццём. У сваіх вершах Міхаіл Юр’евіч не толькі адлюстроўваў сваю радасную закаханасць, але і пакуты ад нераздзеленага пачуцці. Таму тэма любоўнай лірыкі была так важная і значная для паэта. Многія напісаныя творы не мелі подпісы, а значыць, іх гераіні гулялі не апошнюю ролю ў жыцці паэта.
Да творчасці М. Ю. Лермантава каханне ў літаратуры мела нейкае т штодзённае становішча. Творчасць у любоўнай сферы, якое ствараў паэт, напаўняла любоўныя перажыванні новымі гукамі і фарбамі. Асабліва шмат твораў паэт напісаў пад прыгнётам пачуцці любоўнага расчаравання і драматызму. І гэта не выпадкова. Калі пазнаёміцца з біяграфічнымі дадзенымі Лермантава, то можна ўбачыць мноства трагічных і горкіх момантаў, што і адбілася ў творчасці.
Любоўныя творы Лермантава адносяць чалавека ў іншы свет, напоўнены адчуваннямі вольнага кахання. У многіх рамантычных творах аўтар апісвае праявы ўзаемнага шчасця, так не хапае яму самому ў суровай рэальнасці. У сваіх лірычных творах паэт апісвае не толькі непаўторнае адчуванне гармоніі з навакольным светам, але і супярэчнасці, якія ўзнікаюць у яго душы супраць несправядлівасці грамадства і існуючага дзяржаўнага ладу.
Непадзеленае каханне ў творчасці Лермантава
На працягу ўсяго жыцця аўтар не раз сутыкаўся з праявамі непадзеленага любоўных пачуццяў, мучыцца і ўціскаюць душу маладога паэта. Асабліва моцную боль паэту нанесла любоў да В. А. Лапухіна. На фоне такіх перажыванняў аўтар стварае некалькі твораў, якія насычаны трагізмам і расчараваннем. Хоць у пару праявы закаханасці да дадзенай малады асобе, сам паэт быў яго вельмі юны, яго вершы насычаны глыбокім сэнсам дарослага чалавека. Непадзеленае каханне Лермантава адлюстроўваецца ў вершах, сэнс якіх крычыць аб немагчымасці існавання ўзаемнага шчасця паміж мужчынам і жанчынай. Пасля перанесеных перажыванняў аўтар піша, што каханне — гэта не заўсёды радасныя пачуцці, а наадварот, Асуджаная чалавека на пакутніцтва. Сваё расчараванне закаханы аўтар выяўляе так: «Душа мая павінна пражыць у зямной няволі».
Нягледзячы на гэта, любоўная мелодыя гуляе ў душы маладога аўтара як вечнае і высокае мастацтва. На працягу ўсяго жыццёвага шляху паэтам спасцігаецца прыгажосць і гармонію любоўных адносін, так яму i не падуладная. Спазнаная ім пакуты і расчараванні ў адносінах да Варачцы Лапухіна праносяцца праз усю творчасць паэта.
Любоў і творчасць паэта
Каханне ў лірыцы Лермантава насычана некалькі іншымі фарбамі, рознымі ад простага праявы чалавечых адчуванняў. Людскае праяўленне гарачага кахання і горкіх пакут аўтар лічыць даволі прызямлёнымі парывамі. У яго адчуванне любоўная тэма набывае лёсавызначальныя рысы, адлюстраваныя ім у яго радках: «Мяне ратавала натхненне, Ад дробязных марнасьць, Але ад сваёй душы паратунку і ў самым шчасце няма». Гэтымі радкамі паэт спрабуе данесці да чытача ўсю сілу натхнення, якая значна больш магутны любоўных сіл. Яго творчасць з’яўляецца для яго самога выратавальным караблём ў моры бушуюць любоўных жарсцяў і перажыванняў.
Тэма кахання ў творчасці Лермантава прадстаўлена як глыбока непадзеленага пачуццё. Прычт горыч і любоўныя пакуты выпадаюць на долю паэта па віне жанчыны, да якой ён загарэўся гэтым пачуццём. Жанчыны ў жыцці паэта ў большасці выпадкаў не падзялялі яго высокіх парываў і светлых пачуццяў. Увесь трагізм перажытага разрыву з каханай становіцца прычынай супярэчлівай барацьбы мары і рэальнасці, якія ўзнікаюць у душы паэта. Такое ўспрыманне лірычнага рамантызму і даносіць да нас аўтар. Якая ўзнікае гарката не отвеченных ўзаемнасцю пачуццяў, забівае агонь любові Лермантава і пакідае ў ўспаміне пра яго горкі асадак.
Усё часцей паэта мучаць філасофскія пытанні пра сэнс жыцця і значэнні смерці. Будучы досыць маладым, аўтар адчувае набліжэнне смерці. Яго мучыць думка пра хуткаплыннай жыцця і ці ўсё ён паспеў здзейсніць за адведзенае яму час. У лірычным творчасці паэта дадзеныя перажыванні таксама знаходзяць сваё адлюстраванне. Творы паэта напоўнены сумнымі і горкімі матывамі ад душэўных крыўдаў. Унутраны свет Міхаіла Юр’евіча шукае гармоніі і выразы. Але існуючы жыццёвы ўклад адкідвае закаханыя мары маладога аўтара, разбіваючы іх і суровасць рэальным жыцці.
Любоўныя творы Лермантава
Перажытыя парывы кахання і страсці аўтар выказваў ў сваіх тварэннях. Матывы любоўнай лірыкі Лермантава справаздачна чутныя ў яго вершах. Так, чытаючы верш пра каханне, напісанае паэтам і названае «Санет» міжволі задумваешся пра тое, што такое каханне. Аўтар так умела супрацьпастаўляе ў дадзеным творы свае мары і надзеі існуючай жорсткай рэальнасці, што выразна праводзіцца грань сучаснасці і ўзнёслага. У радках: «Я памяццю жыву з завялай марамі, бачання ранейшых гадоў тоўпяцца перада мной …» Лермантаў нагадвае пра свае неспасцігальнага, але завялыя пачуцці, часам якія нагадваюць і шчымлівым душу паэта.
Іншым лірычным творам паэта з’яўляецца верш «Валерык». Каханне паэта ў дадзеным творы мае трагізм і ня спасцігнуць ім ідэал. Ён піша: «Вар’яцка чакаць любові завочнай?»
Горыч і крыўда перанесеных пакут надоўга стварае перад аўтарам вобраз няслушнай любові. Без астатку юны Лермантаў ныраў у бездань любоўных пачуццяў і часта пакутаваў ад гэтага моцнага агню, успыхвае ў яго душы, бо не разгараўся такі ж агонь у душы яго выбранніц. Любоўныя творы Лермантава дыхаюць пачуццямі непадзеленага ў каханні і спасцігаюць яго адзіноты. Тэма кахання ў творчасці Лермантава цесна звязаная з адчуваннем нязгаснай болі ў яго душы.
- Жаночыя вобразы ў рамане «Абломаў» Ганчарова
- Чацкі і фамусовское грамадства
- Характарыстыка Феклуши у п’есе «Навальніца»
- Проціпастаўленне Обломова і Штольц ў рамане Ганчарова
- Лад жыцця Обломова і Штольц ў рамане Ганчарова «Абломаў»
- Аналіз «Навальніцы» Астроўскага
- Сюжэт рамана «Абломаў»
- Вобраз Молчалина ў камедыі «Гора ад розуму»
- Фамусов і Молчалин ў камедыі Грыбаедава «Гора ад розуму»
- Жанр «Навальніцы» Астроўскага
Спадабалася складанне? Дапамажы праекту — цісні на кнопку, раскажы сябрам:
Не спадабалася? — Напішы ў каментарах чаго не хапае.
Па шматлікіх просьбах цяпер можна: захоўваць усе свае вынікі, атрымліваць балы і ўдзельнічаць у агульным рэйтынгу.
- 1. Аляксандра Люханчикова 953
- 2. Міла Салбиева 907
- 3. Кацярына Красновид 277
- 4. El El 215
- 5. Ekaterina Kolesnikova 108
- 6. Алег Якавенка 98
- 7. Лія Козашвили 87
- 8. Алеся Сергомазова 77
- 9. Галія Курбаниязова 62
- 10. Ганна Матвеева 59
- 1. Ramzan Ramzan 5,125
- 2. Iren Guseva 4,925
- 3. Мухамад Амон 2,739
- 4. Гузель Миннуллина 2,310
- 5. admin 2,081
- 6. Алёна Кошкаровская 1,886
- 7. Лізавета Пякина 1,772
- 8. Вікторыя Нойманн 1,738
- 9. Алёна Хубаева 1,718
- 10. Bulat Sadykov 1,667
Самыя актыўныя ўдзельнікі тыдня:
- 1. Вікторыя Нойманн — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
- 2. Bulat Sadykov — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
- 3. Дар’я Волкава — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
Тры шчасліўчыка, якія прайшлі хоць бы 1 тэст:
- 1. Наталля Старасціна — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
- 2. Мікалай З — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
- 3. Міхаіл Варонін — падарункавая карта кнігарні на 500 рублёў.
Карты электронныя (код), яны будуць адпраўленыя ў бліжэйшыя дні паведамленнем Вконтакте або электронным лістом.
лірыка Лермантава
Пісаць вершы Лермантаў пачаў яшчэ ў дзяцінстве. Не спыняў ён літаратурных заняткаў ні ў Шляхетным пансіёне, ні ў юнкерское перыяд. Адзін з першых твораў, якія з’явіліся ў друку, была паэма «Хаджы Абрек», апублікаваная без ведама аўтара ў 1835 годзе. Па ўспамінах аднаго з мемуарыст, Пушкін, прачытаўшы паэму, высока ацаніў яе і прадказваў паэту вялікая будучыня. Шырокім чытацкім колам імя Лермантава стала вядома пасля разыйшэлага ў шматлікіх спісах яго верша «Смерць Паэта».
Упаў, абгавораны гаворкай,
З свінцом у грудзях і смагай помсты,
Поникнув ганарлівай галавой.
Тэматыка вершаў Лермантава незвычайна шырокая. За сваё кароткае жыццё ён стварыў велізарную колькасць філасофскіх, рамантычных, патрыятычных вершаў, пра каханне і сяброўства, пра прыроду, пра пошуках сэнсу жыцця. Вар’яцкае захапленне юным Лермонтовым паэзіяй вялікага ангельскага рамантыка Байрана вызначыла яго прыналежнасць да літаратурнай кірунку, якое носіць назву бунтарскага, байранаўскага рамантызму.
Душа і асобу цікавяць Лермантава як галоўныя рэальнасці быцця. Таямніца жыцця і смерці ўспрымаецца ім у рамках вечнага жыцця духу. Такім чынам, мы знаходзім ключавыя словы да светаразумення паэта: яно будуецца на паняццях «асоба» і «лёс». Лермантаў даследуе складаны духоўны свет чалавека, чыя думка вечна не спіць у імкненні спазнаць ісціну і дасягнуць абсалютнага дасканаласці. Гэтая цяга да ідэалу пры ўсведамленні недасканаласці свету і чалавека ёсць дзіўная, чыста Лермантаўска трактоўка асноўнага рамантычнага канфлікту паміж недасканаласцю свету наогул і ідэальнымі памкненнямі асобы. У гэты знешні канфлікт рамантызму Лермантаў прыўнёс найглыбейшы ўнутраны канфлікт асобы, пастаяннае проціборства разнонаправленных сіл — сіл дабра і зла — у душы чалавека.
Даследуючы вытокі дабра і зла, Лермантаў прыходзіць да разумення найважнага жыццёвага закона: і дабро, і зло знаходзяцца не па-за чалавекам, але ў ім нешта такое ў яго душы.
Да ранняга перыяду творчасці паэта ставяцца творы, створаныя не без уплыву вялікіх майстроў слова. Таму не выпадковым здаецца нам яго супастаўленне сябе з Байранам:
Яшчэ невядомы выбраннік.
Як ён, гнаны светам вандроўнік.
Але толькі з рускімі душой.
Тэма паэта і паэзіі наогул займае значнае месца ў лірыцы Лермантава. Асоба трэба адзначыць вышэйзгаданае верш «Смерць Паэта», створанае ў стане афекту, якое выклікала смерць Пушкіна. У гэтым творы Лермантаў гнеўна выкрывае грамадства, ня якое здолела зберагчы Светач рускай паэзіі. Апошнія радкі наўпрост накіраваныя супраць кіруючага рэжыму, які аўтар лічыць таксама вінаватым у гібелі Пушкіна:
Свабоды, Генія і Славы палачи1.
Таитесь вы пад ценем закона,
Прад вамі суд і праўда — усё маўчы.
Яго будучыню — іль пуста, іль цёмна.
Нічым не ахвяруючы ні злосці, ні кахання.
Над светам мы пройдзем без шуму і следу,
Не кінулі стагоддзям ні думкі пладавітай,
Ні геніем пачатага працы.
І не шкада мне мінулага ані.
Спіць зямля ў ззянне блакітным,
Што ж мне так балюча і так цяжка.
У вершы «Жабрак» мы чытаем:
З слязьмі горкімі, з тугою;
Так пачуцці лепшыя мае
Ашуканы навек табою!
Ні твой прывітанне, ні твой дакор
Не ўладныя над маёй душою.
Ведай: мы чужыя з гэтых пор.
Ты забылася: я свабоды
Для зман не аддам.
Рука байцоў калоць стамілася,
І ядрам пралятаць замінала
Гара крывавых тэл.
І клятву вернасці стрымалі
Мы ў Барадзінскі бой.
Магутнае, хвацкае племя:
Волаты — не вы.
Дрэнная ім дасталася доля:
Нешматлікія вярнуліся з поля,
Калі б на то не божая воля,
Не аддалі б Масквы!
Яе стэпаў халоднае маўчанне,
Яе лясоў бязмежны захваляваліся,
Разлівы рэк яе, падобныя морах.
Лірычныя творы Лермантава адлюстроўваюць глыбіню ўспрымання ім навакольнага жыцця, душэўныя перажыванні паэта і багацце яго ўнутранага свету.
Паэзія Лермантава -: споведзь незалежнага і свабоднага духам чалавека, аддадзенага ва ўладу дэспатызму. У яго творчасці заключаны гарачы заклік да паўстання, да подзвігу. Яго «жалезны верш, абліты горыччу і злосцю» у вядомай ступені падрыхтаваў паэзію Някрасава, стаўшы як бы мастком паміж Пушкіным і вялікім спеваком «помсты і смутку».
Л. Н. Талстой знаходзіў у Лермантава незвычайную глыбіню маральнага пачуцця, дух пошуку ісціны.
36686 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
Рэкамендуем эксклюзіўныя работы па гэтай тэме, якія запампоўваюцца па прынцыпе «Адно складанне ў адну школу»:
Асноўныя матывы лірыкі М.Ю. Лермантава
/ Складанні / Лермантаў М.Ю. / Рознае / Лірыка Лермантава
Глядзіце таксама па розных творах Лермантава:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.