Раман Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна «Дуброўскі» з’яўляецца выкрывальным супрацьпастаўленьнем гонару падману, памешчыцкай улады прыгоннаму бяспраўю, разгульнай прапальванне жыцця бедняка існавання.
Пушкін ўвасобіў у вобраз Троекурова ўсе заганы дваранскай шляхты. Подлы падман лічыўся нормай сярод такіх багатыроў. Кіравацца высокімі маральнымі прынцыпамі лічылася ніжэйшых заняткам, доляй слабых свету гэтага.
Троекуров быў некіравальным ў сваіх дэспатычных схільнасцях і бясконцых здзеках не толькі над сваімі сялянамі, але і над гасцямі, роўнымі яму па саслоўя і рангу. Улада грошай зачыняла раты ўсім незадаволеным.
Такая з’ява звыкла для ходу гісторыі многіх дзяржаў. Не нова яно і для Расіі. Аўтар апісвае сітуацыю, якая склалася, ужываючы такія словы, абароты, параўнанні і выбіраючы сюжэты так, што чытачу становіцца ясна: пісьменнік з вялікім спачуваннем ставіцца да зняважанай бясчынствам баку. Выразна прасочваецца пушкінская іронія з нагоды бязмежжа, учыняць Троекуровым, то бок панскай шляхтай наогул.
Майстэрску параўноўвае аўтар жыццё сялян з сабачай доляй. У той час, калі людзі галадаюць і бядуюць з-за прагнасці і подласці памешчыка, яго сабакі атрымліваюць найсмачную ежу, медыцынскую дапамогу, догляд, не ведаюць што такое холад і тулянні.
Прататыпам Троекурова выступае Дуброўскі-старэйшы. Ён разважлівы, сумленны, прыстойны і справядлівы. Але адданасць высокім ідэалам аказваецца слабым звону манет і Троекуров незаконна атрымлівае маёнтак Дуброўскага ў свае ўладанні. Несправядлівасьць і падман зноў перамагаюць.
Сяляне не хочуць страшнай долі, але баяцца выказаць услых свае пратэсты. Мора людскіх жыццяў становіцца ўсё меней спакойным, прадракаючы будучую буру. Самай вялікай хваляй, набегла на памешчыцкія берага, стаў ашуканы спадчыннік Уладзімір Дуброўскі. Усе народнае абурэньне выплюхнулася ў яго помсты Троекурову.
Аўтар уклаў у вобраз Уладзіміра рамантычныя рысы і высокамаральныя прынцыпы. Аўтар ідэалізуе Дуброўскага, праводзячы нябачную паралель паміж яго чынам і надзеяй на светлую будучыню, на лепшую долю рускага народа.
Пушкін падводзіць апавяданне да перамогі дабра над злом, весялосці справядлівасці і росквіту сумленнасці сярод адносін у грамадстве. Ён пакідае шчыліну для вяртання змагароў справядлівасці, даўшы магчымасць Дуброўскі і таварышам знікнуць, пазбегнуўшы пакарання.
Пра што нас прымушае задумацца аповесць А.С. Пушкіна «Дуброўскі»?
Аповесць «Дуброўскі» (1832) — адно з лепшых твораў А.С. Пушкіна. Героі гэтага твора — Уладзімір Дуброўскі, Маша Троекурова, Кірыла Пятровіч Троекуров — моцныя і выдатныя асобы. Але розніца паміж імі ў тым, што Дуброўскі і Маша — натуры высакародныя і чыстыя. Троекуров ж — самадур, у якім да мяжы развіта пачуццё перавагі і ўсёдазволенасці.
Я думаю, аповесць «Дуброўскі», перш за ўсё, прымушае нас задумацца пра праблему чалавечай годнасці. Усе героі твора сутыкаюцца з пытаннем абароны чалавечай гонару. Перш за ўсё, гэта тычыцца сям’і Дуброўскi. Яе Троекуров не толькі пазбавіў радавога маёнтка, але і паквапіўся на дваранскую гонар, годнасць сваіх суседзяў.
Мы бачым, што Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі не вытрымаў такога прыніжэньня і памёр, крыху не дажыўшы да поўнай страты Кистеневки. Таму адстойваць чалавечую і фамільную гонар прыйшлося Дуброўскага-малодшаму. Не знойдучы абароны закона, які быў набыты Троекуровым, Уладзіміру давялося стаць «высакародным разбойнікам». Разам з адданымі прыгоннымі ён сышоў у лясы «чыніць свой суд».
Але чыстая і шчырая натура гэтага героя не дазволіла яму стаць сапраўдным галаварэзаў — жорсткім і бязлітасным. Ва ўсёй акрузе стала вядома, што верхавод разбойніцкай банды справядлівы і часта бывае міласэрны. Акрамя таго, ён не кранае валодання самага багатага памешчыка ў акрузе — Троекурова.
Як аказалася, Дуброўскі палюбіў дачка Кірылы Пятровіча, Машу, і дараваў дзеля яе свайго крэўнага ворага. Маша таксама палюбіла Уладзіміра. Але гэтыя героі не змаглі быць разам — Кірыла Пятровіч сілком выдаў сваю дачку замуж за старога графа Верейская. Дуброўскі ж не паспеў выратаваць сваю каханую ад шлюбу з нялюбым чалавекам.
Такім фіналам, як мне здаецца, Пушкін прымушае нас задумацца аб тым, што чалавек у Расіі безабаронны перад злом і несправядлівасцю. Яго не можа абараніць ні закон, ні грамадства. Ён можа разлічваць толькі на свае ўласныя сілы.
Аднак заўсёды, у любой сітуацыі, трэба памятаць пра свой гонар, аб законах маральнасці, якія вышэй за ўсё. Толькі вынікаючы ім, можна выйсці пераможцам з самага страшнага выпрабаванні. Менавіта гэтаму і вучыць нас аповесць Пушкіна «Дуброўскі».
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Дуброўскі / Пра што нас прымушае задумацца аповесць А.С. Пушкіна «Дуброўскі»?
Глядзі таксама па твору «Дуброўскі»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.