Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.

Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.

Дзякуй за ўвагу.

У цэнтры нашай увагі тэкст Віктара Пятровіча Астаф’ева, выбітнага савецкага і расійскага пісьменніка, у якім апісана праблема раскаяння.

Разважаючы над гэтай праблемай, аўтар распавядае нам гісторыю пра мужчыну, які ўсё сваё жыццё шкадаваў аб адным бессаромную ўчынак, якія адбыліся з ім у дзяцінстве. Гэта здарылася ў дзіцячым доме, нечакана з рэпрадуктара пачуўся голас, непадобны ні на адзін іншы, і гэта раззлавала героя. Ён вырваў апарат з разеткі, але дзеці спачувальна паставіліся да гэтага. Шмат гадоў прайшло з таго часу, ужо стала дарослай герой атрымліваў асалоду ад сімфанічным канцэртам у летнім садзе, але астатнім не спадабалася музыка, яны ўскоквалі і пляскалі вечкамі крэслаў, гучна лаяліся, паказваючы тым самым поўную непавагу да музыкаў.

І, слухаючы, як надрываліся музыканты, каб заглушыць шум, герой ўсвядоміў, што ў дзяцінстве паставіўся так жа непаважліва да той спявачцы, якая з часам стала самай любімай для яго. Мужчына ў думках пашкадаваў музыкаў і аддаў ім сваю пашану.

Пазіцыя аўтара ясная: чалавек, які раскаяўся ў ганебных учынках, больш не здзяйсняе іх.

Я цалкам згодная з меркаваннем аўтара. Сапраўды, прызнанне ўласных памылак — вельмі мужны ўчынак, на які здольны не кожны. Але калі чалавек спявай мет, што здзейсніў нешта дрэннае, ён ніколі гэта не паўторыць.

Так у творы Васіля Быкава «Сотнікаў» распавядаецца пра тое, як партызан Рыбак выдае немцам Сотнікава, свайго таварыша, і ў час пакарання выбівае ў яго лаву з-пад ног. Але неўзабаве здраднік сам сябе карае і зводзіць рахункі з жыццём.

А ў творы Івана Буніна «Цёмныя алеі» аўтар распавядае пра чалавека, які ўсвядоміў сваю памылку позна, і да таго ж не захацеў яе выправіць. Мікалай Аляксеевіч, галоўны герой, па-маладосці падмануў прыгонную дзяўчыну, пагуляў з ёй і кінуў. Яна працягвала любіць яго і жыла ў ганарлівай адзіноце, не дазволіўшы нікога палюбіць яе. Але лёс жорстка пакарала героя за яго памылку, ён таксама застаўся самотны: жонка здрадзіла яму, а сын вырас нягоднікам. Але, нягледзячы на гэта, герой лічыць, што ўжо позна выпраўляць зробленае, і, развітаўшыся з жанчынай, з’язджае.

Такім чынам, чалавек, які здольны ўсвядоміць свае ўласныя памылкі, больш ніколі іх не паўторыць.

Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.

па тэксце Астаф’ева Дом. Дом. Дом (ЕГЭ па рускай)

Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.

Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.

Дзякуй за ўвагу.

Усе мы жывем у свеце. У свеце, дзе можна знайсці неверагоднае колькасць прыгожага. Задумайцеся, што гэта можа быць? Я лічу, што гэта мастацтва, а канкрэтна -музыкі.

В.П Астаф’еў у сваім тэксце ставіць праблему ўплыву музыкі на чалавека, на яго душу. Аднойчы ў Домскі сабор аўтар слухаў орган. Гукі гэтага музычнага інструмента зачароўвалі і напаўнялі яго душу.

Свет адступаў з усёй яго жорсткасцю. «Музыка. Мрак знік. Узышло сонца. Усе зменьваецца вакол» -так піша аўтар, захоплены гукамі органа. Ён кажа, як знаходзячыся ў зале, дзе поўна людзей, адчувае, быццам бы там нікога няма. «Ёсць толькі мая прысмірнела, бясплотных душа, яна працякае незразумелай болем і слязьмі ціхага захаплення» -кажа В.П Астаф’еў.

Пра сваю пазіцыі аўтар заяўляе вельмі вобразна. Ён лічыць, што роля музыкі досыць вялікая ў жыцці чалавека. Музыка, на яго думку, дорыць веру ў жыццё, веру ў сябе.

Я цалкам згодна з В.П Астаф’евым. Дзякуючы музыцы мы можа «акунуцца» у свет, дзе няма ніякіх скандалаў, крыўд і слёз. У свет, дзе ціха, светла і ўтульна.

Аб цудах, якія здараюцца з чалавекам, калі ён чуе музыку, пішуць шматлікія аўтары.

Напрыклад, Л.Н Талстой у сваім рамане «Вайна і свет» адлюстроўвае цудатворнае ўплыў музыкі на Мікалая Растова. Юнак прайграў вялізную суму грошай у карты і гэта яго вельмі гняце. Толькі спевы малодшай сястры Наташы Растовай палягчае яго гора. Усе нягоды і клопаты сыходзяць на другі план. Мікалаю становіцца лёгка і светла на душы. Ён разумее, што грошы, зло, няшчасці -усе гэта дробязі жыцця, якія прыходзяць і сыходзяць.

А ў творы Констанитина Паўстоўскага «Сляпы повар» музыка дапамагла галоўнаму герою вярнуцца ў мінулае і ўбачыць сваю яшчэ жывую маладую жонку. Хіба гэта не цуд? Музыка дорыць сляпому старому магчымасць бачыць і атрымліваць асалоду ад. Бачыць ноч, плаўна пераходзячы ў раніцу, прамяні сонца і які растае снег. І ўсё гэта дзякуючы гукаў клавесіна, за якім гуляў незнаёмы.

На зямлі, напэўна, цяжка знайсці людзей, якія б не любілі музыку. Бо яна дапамагае чалавеку, ацаляе яго. З музыкай чалавек ніколі не будзе адчуваць сябе адзінокім. Разумець і адчуваць музыку -гэта вялікая здольнасць, дадзеная людзям.

Яна прымушае чалавека смяяцца, адраджаючы ў памяці моманты, напоўненыя шчасцем, плакаць, вяртаючы яго ў перыяд няшчасці і пакут, уздрыгваць, даляцеўшы выпадкова да слыху і нагадаўшы да болю знаёмы матыў. Праблему ролі музыкі ў жыцці кожнага з нас ставіць В. П. Астаф’еў у дадзеным для аналізу тэксце.

Каб прыцягнуць увагу чытача да дадзенай праблемы, аўтар апісвае Домскі сабор, скляпенне якога «напоўнены спевам органа». І ў гэты момант для пісьменніка не існуе нічога навокал: «Усё замерла. Спынілася. Душевная смута, вздорность марнага жыцьця — усё-усё гэта засталося ў іншым месцы». Музыка глыбока ўздзейнічае на Астаф’ева, падахвочвае яго на роздум пра сэнс быцця, пра тых жорсткіх і гэтак бессэнсоўных дзеяннях, такіх як вайны, братазабойства, якія адбываюцца так часта ў нашым свеце. Разам з тым душа аўтара напаўняецца неймаверным захапленнем, яна «працякае неверагоднай болем і слязьмі». Аўтарскія пачуцці маментальна перадаюцца чытачу.

Пазіцыя Астаф’ева гранічна ясная. Ён лічыць, што музыка здольная чапаць душу чалавека, вылечваць яе. Менавіта пад яе уздзеяннем змяняецца ўспрыманне навакольнага свету, а сэрца цягнецца да прыгожага.

Я цалкам згодна з пунктам гледжання пісьменніка. Сапраўды, цесная сувязь з унутраным светам людзей шмат у чым вызначае яе высокае значэнне, бо гэтая сіла — бязмежная.

Многія пісьменнікі і паэты ўсіх часоў звярталіся да праблемы ролі музыкі ў нашым жыцці. Яскравым прыкладам можа стаць выдатная аповесць Барыса Васільева «У спісах не значыўся». Мікалай Плужников — дзевятнадцацігадовы юнак, лёс якога распарадзіўся так, што апошнія месяцы свайго нядоўгай жыцця ён правёў у Брэсцкай крэпасці, адважна абараняючы яе падчас Вялікай Айчыннай вайны. Ён і іншыя салдаты, знемагаючы ад смагі, бясконцых баёў і голаду, у імя Радзімы, з пачуццём непахіснага патрыятызму не здаваліся і грозна ігнаравалі неаднаразовыя ультыматумы суперніка. І калі ў паветры загучала родная руская песня, з дапамогай якой фашысты разлічвалі на перамогу, у галоўнага героя і ўсіх вакол няволяй перахапіла дыханне, выступілі слёзы, але нават гэты крок не зламаў душу народа, а толькі ўмацаваў пазіцыю з апошніх сіл заставацца ў яе сценах. Гукі гэтай песні былі заглушаныя хрыплымі і гучнымі галасамі, якія спяваюць «Інтэрнацыянал», а слёзы, што льюцца па змардаванай асобам, былі ўжо не тыя, на якія разлічваў нямецкае камандаванне. Гэты эпізод як нельга лепш апісвае усеабдымную сілу музыкі, здольную ў адно імгненне закрануць пачуцці людзей.

Звернемся да твораў А. І. Купрына «Гранатавы бранзалет». Княгіня Вера Мікалаеўна — замужняя жанчына, якая падарыла бедны тэлеграфіст са смешным прозвішчам Жаўткоў шчасце быць закаханым. Яго пачуцці настолькі шчырыя і чыстыя, а любоў такая моцная, што толькі смерць змагла забіць яе. Выключную ролю ў творы гуляе саната Бетховена, якую слухае галоўная гераіня. Менавіта яна, цесна пераплятаючыся з душой і думкамі княгіні Веры, дапамагае ёй зразумець, што паўз яе прайшло вялікае і непаўторная каханне, адчуць увесь трагізм таго, што адбылося.

На сённяшні дзень існуе вялікая колькасць жанраў, якія дазваляюць акунуцца ў той свет, які неабходны ў дадзены момант, няхай гэта будзе дрэнны настрой, ад якога мы спрабуем пазбавіцца, ці ўдалы дзень, які настойвае на набыцці яшчэ большых фарбаў. Я ўпэўнена, што месца, займанае музыкай у жыцці чалавека, будзе заўсёды на вышыні, бо тое, што яна робіць — вычарпальны і каштоўна.