Школа маёй мары.
Вось толькі ў рэальнасці гэтая ідылія не заўсёды мае месца. Бывае, што здараюцца непаразуменні з настаўнікамі і аднакласнікамі, а пасля выпуску кожны рана ці позна зразумее, што школа рыхтуе да жыцця ў свеце, якога не існуе. Школьныя сябры застаюцца недзе ззаду, няма ўпэўненасці ў заўтрашнім дні, няма разумення, як паступіць правільна ў той ці іншай сітуацыі. І ў канчатковым выніку ўспаміны пра школу ператвараюцца ў прывідны міраж мінулага, які ніяк не дапаможа ў рэальным свеце.
Шматлікім можа здацца, што ідэальная школа гэта месца дзе няма ўрокаў і хатніх заданняў, няма прадузятых выкладчыкаў, няма ліміту часу, які прымушае падымацца рана-раніцай. У ідэальнай школе павінна панаваць весялосьць і нястрымная радасць ад зносін з сябрамі.
Але, школа маёй мары, адрозніваецца ад гэтага ілюзорнага асяродка. Доўгія светлыя калідоры з вялікімі вокнамі, прасторныя класы, мноства разнастайных гурткоў і секцый. А самае галоўнае ў школе маёй мары павінны выкладаць усе магчымыя прадметы і толькі вучань павінен выбіраць, што яму вучыць. Выбраных прадметаў павінна быць не менш шасці, прычым два прадмета — родная мова і сацыялогія лічацца абавязковымі для ўсіх. І да таго ж, выкладаць трэба, не ставячы вучняў у рамкі вучэбнай праграмы, бо кожны мае права на ўласнае меркаванне і яно не можа быць няправільным.
І напрыканцы пры кожнай школе павінен быць клуб былых вучняў, якія ў выпадку чаго могуць аказаць дапамогу ў рэальным жыцці.
Школа маёй мары, гэта хутчэй ўстанова, якое не толькі рыхтуе да рэальнага жыцця, але і вучыць кожнага агульначалавечым якасцях, а таксама прышчапляе сілу волі заставацца Чалавекам ў любых абставінах. Тут няма таго, што трэба вучыць абавязкова, тут ёсць толькі тое, што вучань сапраўды хоча ведаць, бо веды, атрыманыя з-пад палкі, не ідуць ні ў якое параўнанне з тым, што чалавек сапраўды хоча ведаць.
«Школа будучыні» або «Школа маёй мары» твор
Цікава разважаць пра тое, якой будзе школа ў будучыні. Не магу сказаць, што сучасная мне зусім не падабаецца. І ўсё ж такі мне здаецца, аднойчы, праз шмат дзесяцігоддзяў ці нават стагоддзяў, вучоба ў школе зменіцца да непазнавальнасці. Цяжка ўявіць, якім будзе наша будучыня наогул. Таму я хачу памарыць пра тое, якой будзе школа, калі чалавек адкрые для сябе невядомыя сёння сакрэты навукі.
У будучыні вучні будуць мала часу праводзіць у класах за вывучэннем інфармацыі па кніжках. А будзе так: біялогію яны будуць вывучаць на прыродзе ў лясах, палях. Кожны выгляд раслін або жывёл можна будзе ўбачыць ужывую, а паралельна будзе тлумачыцца тэарэтычны матэрыял пра іх.
Замежныя мовы будуць вывучацца ў краінах, дзе на іх гавораць. Школьнікаў з настаўнікам будуць вывозіць, напрыклад, у Англію на паўгода, і яны ў працэсе зносін з англічанамі хутка асвояць мову. Было б выдатна, калі б падобным чынам вывучалі і геаграфію! Калі ўявіць, што звышхуткасны транспарт ужо вынайдзены, то нават за адзін урок можна было б пабываць на парачцы кантынентаў.
І яшчэ, у школе будучага можна будзе з пятага класа выбраць сабе кірунак навучання. Калі табе даюцца мовы, літаратура, то ідзеш па гуманітарным кірунку, разбіраешся ў матэматыцы і фізіцы — па матэматычным і гэтак далей. Гэта дапаможа школьнікам даведацца свае схільнасці і выбраць прыдатную будучую прафесію.
Думаю, адзнак у школе будучага не будзе. Таму што школьнікі будуць не проста завучваць матэрыял і вырашаць адны і тыя ж задачы, а выконваць навуковыя і творчыя заданні, а потым на спецыяльных канферэнцыях дзяліцца вынікамі з астатнімі. Настаўнікі будуць ім дапамагаць у гэтым, будзе шмат індывідуальных заняткаў.
Я думаю, такая школа спадабаецца ўсім. У ёй будзе цікава вучыцца, нікога не трэба будзе прымушаць прыходзіць. Ніхто з вучняў не захоча прапускаць заняткі. Спадзяюся, што рэальная школа будучага будзе яшчэ лепш, чым я сабе ўяўляю.
Чытайце подібні дзей
Інформація на сайті охороняється Законам України пра авторські права. Копіювання Матеріалів заборонено