Сям’я заўсёды займала адно з найважнейшых месцаў сярод чалавечых каштоўнасцяў. Гэта і зразумела, паколькі ўсе людзі на розных этапах свайго жыцця так ці інакш звязаны з сям’ёй, яна — натуральная частка гэтага жыцця.
Кожнаму чалавеку важна мець сям’ю, свой дом. Сям’я — гэта крэпасць, выратаванне ад цяжкасцяў, абарона ад жорсткага свету. Моцная сям’я дорыць цяпло, утульнасць, спакой. Бо хаты нас атачаюць родныя людзі, якія нас любяць, разумеюць, заўсёды спрабуюць дапамагчы. Шчаслівы той, хто нарадзіўся і вырас у вольнай сям’і.
Навошта патрэбна сям’я?
Самыя галоўныя людзі ў жыцці — гэта тата і мама, падарылі жыццё. Пад бацькоўскім крылом мы праводзім дзяцінства і юнацтва — самы выдатны час у жыцці. Гэты час пазнання, асваення свету.
Сям’я ў першую чаргу фармуе светапогляд новага чалавека. Бо сям’я — гэта мадэль свету ў межах кватэры. Тут пачынаецца фарміраванне асобы. Мы сочым за адносінамі бацькоў, за іх гаворкай за іх захапленнямі. Мама і тата — для нас першыя і галоўныя прыклады для пераймання. Яны выхоўваюць нас, перадаюць свой жыццёвы вопыт, сямейныя традыцыі.
Ад клімату, які пануе ў сям’і, ад таго, наколькі ўтульна і радасна дома, залежыць, чым будзе цікавіцца дзіця. У няўдалых сем’ях дзеці шукаюць разуменне не ў сценах дома, а на вуліцы ў чужых людзей. Свет вельмі жорсткі. А добрая сям’я — абарона ад жорсткасці. Як часта ўжо дарослымі, маючы свае сем’і, у мітусні дзён мы забываемся патэлефанаваць бацькам, патурбавацца пра здароўе, наведаць! А яны як быццам усё разумеюць і даруюць нас за няўважлівасць.
Стварыць сям’ю нескладана. Каб прыняць рашэнне дваім людзям жыць пад адным дахам, досыць прызнанні ў каханні. Вядома, у сям’і павінна панаваць любоў адзін да аднаго. Але трэба яшчэ і разуменне, цярпенне, павагу, гатоўнасць выслухаць і дапамагчы. Трэба быць гатовым ахвяраваць дзеля сям’і сваім часам, жаданнямі. Неабходна адчуваць адказнасць перад блізкімі, дарыць ім сваю ўвагу.
Сям’я можа стаць па-сапраўднаму моцнай, калі праходзіць выпрабаванне часам. Жыццё не бывае бясхмарнай. Радасці змяняюцца беды, надзеі часам апраўдваюцца, але часцяком сканчаюцца расчараваннямі. І кожная сям’я праходзіць выпрабаванні на трываласць. У сапраўднай сям’і праблемы вырашаюцца разам, бяды пераносяцца разам. Той дом, дзе жыве шчырасць, вернасць, аднадушнасць, дзе адчуваецца моцнае плячо, трывалы і надзейны. Час толькі умацоўвае яго.
Акрамя сям’і, ёсць і іншыя каштоўнасці, якія запаўняюць наша жыццё: праца, сябры, захапленні, палітыка. Але мне здаецца, нішто не можа замяніць сям’і. Час, праведзенае ў коле блізкіх людзей, неацэнна.
У рускай класічнай літаратуры над тэмай сям’і шмат працаваў Л. Н. Талстой. Адной з галоўных яна з’яўляецца ў рамане-эпапеі «Вайна і мір». Малюючы мірнае жыццё, пісьменнік з вялікай цеплынёй апісвае сям’ю Растова. Тут адкрыта радуюцца і адкрыта плачуць, адкрыта ўлюбляюцца і ўсе разам перажываюць любоўныя драмы кожнага. Іх гасціннасць славіцца па ўсёй Маскве, яны гатовыя прыняць і аблашчыць любога: у сям’і. Па думцы Талстога, менавіта жанчына стварае сямейны ачаг. Яна гадуе дзяцей, яна ўсё жыццё творыць той Дом, які становіцца яе галоўным светам, надзейным і спакойным тылам для мужа і вытокам усяго для малодшага пакалення. Яна сцвярджае дамінуючую ў доме сістэму маральных каштоўнасцяў, яна прадзе ніткі, якія злучаюць ўсіх членаў яе сямейства. Ідэал такой жанчыны для пісьменніка з’яўляецца Наташа Растова.
Праблемам сям’і і шлюбу прысвечаны раман «Ганна Карэніна». Высунутая спачатку тэма сям’і апынулася узаемазлучанай з грамадскімі, сацыяльнымі, філасофскімі пытаннямі — твор паступова разраслося да буйнога сацыяльнага рамана, у якім пісьменнік адлюстраваў сучасную яму жыццё. Талстой вынесены суровы прысуд грамадству з яго ілжывай ханжаскіх маральлю, які давёў Ганну да самагубства. У гэтым грамадстве няма месца шчырым пачуццям, а толькі ўсталяваных правілах, якія можна абыйсці, але хаваючыся, падманваючы ўсіх і сябе. Шчырага, чалавека, які кахае грамадства не прымае, як іншароднае цела. Талстой асуджае такое грамадства і вызначаныя ім законы.
Такім чынам, я лічу, сям’я павінна быць у кожнага чалавека. Ні грошы, ні ўлада не падораць нам бескарыслівую любоў, ня залечат душэўныя раны, не выратуюць ад адзіноты, не прынясуць сапраўднага шчасця.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 11 клас / Ці патрэбна чалавеку сям’я?
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Сачыненне на тэму: Мая сям’я
Самая вялікая каштоўнасць любога чалавека — гэта яго сям’я. Бо гэта выдатна, мець свой маленькі тыл, дзе цябе заўсёды зразумеюць і падтрымаюць. Твая сям’я заўсёды будзе прымаць цябе такім які ты ёсць, колькі б памылак ты не здзейсніў, як б не спатыкнуўся ў жыцці. Гэта сапраўднае шчасце — мець надзейную і моцную сям’ю.
Мая сям’я — бацькі і малодшая сястра. Мая мама — хімік, працуе на электрастанцыі, добры спецыяліст сваёй справы, што ёй не перашкаджае надаваць дастаткова часу нам, сваім дзецям. Мама вельмі добры чалавек, заўсёды зразумее і падтрымае ў цяжкую хвіліну. Я ведаю што магу звярнуцца да яе па любым пытанні і яна заўсёды дасць патрэбны савет. У нас з мамай няма сакрэтаў — мы лепшыя сябры.
Мой тата працуе начальнікам участка на шахце. У яго вельмі важная і небяспечная прафесія, бо ён адказвае за бяспеку сваёй брыгады. Апроч працы тата вельмі захапляецца гісторыяй, мы вельмі часта глядзім разам гістарычныя фільмы. Летам мы ўсёй сям’ёй ходзім на рыбалку — гэта захапленне бацькі, якое мы падзяляем ўсёй сям’ёй.
У мяне ёсць малодшая сястра Люба. Я як старэйшая і больш мудрая, адчуваю ўсю адказнасць за яе. Яна ўжо марыць быць лекарам, абавязкова дзіцячым. Наведвае гурток выяўленчага мастацтва і ўжо робіць немалыя поспехі — яе малюнкі учавствуют на всеразличных конкурсах дзіцячай творчасці. Я ёй вельмі ганаруся. У яе ўзросце яна ўжо такая мэтанакіраваная і сур’ёзная.
Напэўна да нашай сям’і варта аднесці рыжую котку Мурку, якая ўжо тры гады жыве з намі і стала для нас паўнапраўным членам сям’і. Мурка вельмі разумная і спакойная, любіць спаць, згарнуўшыся клубочкам у мяне ў нагах. Калі хто-то прыходзіць дадому, Мурка абавязкова бяжыць сустракаць.
Мы вельмі любім на выходных праводзіць час усёй сям’ёй — ходзім у паркі, у цырк, у кіно. Я вельмі цаню і люблю сваіх родных, стараюся іх не хваляваць. Вельмі хачу каб у далейшым мая сям’я бачыла ўва мне сваю падтрымку і надзею. Дзякуй маім бацькам за добрае выхаванне, я абавязкова стану добрым чалавекам і мая сям’я будзе ганарыцца мной.