гераіня аповесці "князёўна Мэры". Вера — свецкая дама, даўняя палюбоўніца Пячорын. Апісанне яе знешнасці дадзена з вуснаў доктара Вернера: "нейкая дама з новоприезжих, сваячка княгіні па мужу, вельмі прыгожая, але вельмі, здаецца, хворая. сярэдняга росту, бландынка, з правільнымі рысамі, колер твару сухотныя, а на правай шчацэ чорная радзімка: яе твар мяне ўразіла сваёй выразнасцю". У далейшым мы даведаемся гісторыю адносін Пячорын і В .. Гэта яго даўняе каханне, бадай, адзіная жанчына, якая здолела пакінуць глыбокі след у яго душы. Яна зусім не падобная на тыповых прадстаўніц вышэйшага свету. Мы разумеем каштоўнасць В. для Пячорын: гэтая адзіная жанчына, якая зразумела яго цалкам і прыняла такім, які ён ёсць, не спрабуючы перарабіць. Падчас іх сустрэчы ў Пяцігорску мы даведаемся, што В. выйшла замуж за нялюбага чалавека, у якога ёсць салідны капітал. Яна зрабіла гэта дзеля сына, каб даць таму ўсе ўмовы для добрага жыцця. Вера і Пячорын таемна сустракаюцца. Яна моцна раўнуе яго да Мэры. Не вытрымаўшы моцнага псіхалагічнага напружання, В. распавядае пра сваю любоў да Пячорын мужу, і той вязе яе. Яна пакідае Пячорын ліст з прызнаннем любові. В. кажа, што П. спустошыў яе душу, але яна ніколі не спрабавала змяніць яго. Толькі страціўшы В., Пячорын разумее, як яна патрэбна яму. Ён спрабуе дагнаць гераіню, але толькі заганяе каня. Тады ён падае на зямлю і пачынае нястрымна рыдаць. В. сыходзіць з яго жыцця назаўсёды.
/ Характарыстыкі герояў / Лермантаў М.Ю. / Герой нашага часу / Вера
Глядзі таксама па твору «Герой нашага часу»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Ці згодныя вы з меркаваннем Суворава: «Як цяжка абыякавасць да самога сябе»?
Аўтар: Guru · 2017/10/19
(385 слоў) Адзін з найвялікшых палкаводцаў ў гісторыі, А.В. Сувораў, аднойчы сказаў: «Як цяжка абыякавасць да самога сябе!». З гэтым цяжка спрачацца. Сапраўды, з аднаго боку, чалавек, які страціў веру ва ўсё, уключаючы ў самога сябе, ужо не можа лічыцца паўнавартаснай асобай. Ён ператвараецца ў бледны цень самога сябе, амаль што звера, зламанага адчаем або пажыраюць нянавісцю. Аднак нельга адмаўляць, што менавіта такія людзі, пераступіўшы чалавечую слабасць, адкінуўшы ўсе свае страхі, здольныя на вялікія подзвігі адвагі і самаахвярнасці. У рускай літаратуры значыць не мала прыкладаў, якія пацвярджаюць абедзве пункту гледжання.
Так А.М. Рыбакоў у сваім рамане «Дзеці Арбата» распавядае чытачу пра лёс Аляксандра Панкратава. Шчыра адданы савецкай улады юнак трапляе пад раздачу рэпрэсіўнай машыны за цалкам бяскрыўдны ўчынак. Пабываўшы спачатку ў спасылцы, а потым доўгі час блукаючы па Савецкаму саюзу, ён расчароўваецца ў сваіх ранейшых ідэалы. Страціўшы сэнс жыцця ў служэнні на карысць усяго чалавецтва, Панкратаў знаходзіць новую мэта ў сваёй былой аднакласніцы Варе. На жаль, абставіны аказваюцца мацнейшымі. Толькі праз некалькі гадоў падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маладых людзей з’яўляецца надзея на сустрэчу, але неўзабаве Варачы памірае ад раненні. Які страціў волю да жыцця Аляксандр хавае каханую і абыякава прымае смерць ад атрада немцаў. Рыбакоў паказвае нам, як жыццё ламае Панкратава, ператвараючы яго ў стомленага і абыякавага чалавека, які марыць здабыць супакой хоць бы ў сьмерці.
З іншага боку, раман «Вайна і мір» Л.М. Талстога, дэманструючы Айчынную вайну з Напалеонам, паказвае нам простых жыхароў Расійскай імперыі ад салдат з сялян да дваран-афіцэраў, якія змагаюцца за незалежнасць сваёй Радзімы. Сама вайна, па заўвазе Талстога, падобная на бой паміж чалавекам са шпагай і чалавекам з дубцом. У ёй няма славы або міласэрнасці, рускія абвясцілі захопнікам народную вайну, вайну не на жыццё, а на смерць. Абыякава гледзячы ў твар смерці, аддаючы перамозе над ворагам ўсе свае сілы, рускія людзі не думаюць ні пра славу, ні пра багацце, усё гэта адыходзіць на другі план перад барацьбой за выжыванне. Некаторыя, як, напрыклад, Долахаў, даходзяць да крайнасьцяў, забіваючы нават здадуцца палон. Але менавіта такія людзі, якія пераступілі праз слабасці і сумневы, у выніку атрымалі верх.
Талстой паказвае, што ў абыякавасць да ўласнага лёсу можа быць абумоўлена найвышэйшай мэтай, перад якой жыццё асобнага індывіда нічога не варта, напрыклад, выратаваннем Радзімы. Але па-сапраўднаму жудасна назіраць за чалавекам, для якога, як і для героя Рыбакова, нават інтарэсы краіны і народа патанулі ў моры смутку і роспачы.
Аўтар: Міхаіл Щепин
Як Вы разумееце зацвярджэнне старажытнагрэцкага філосафа Платона: «Гонар наша складаецца ў тым, каб прытрымлівацца лепшага»?
Аўтар: Guru · Published 2017/05/12 · Last modified 2017/11/06