Антон Антонавіч Сквозник-Дмухановский — другі па значнасці персанаж у камедыі Н. В. Гогаля «Рэвізор», гараднічы ў павятовым горадзе N. Ён апісаны як чалавек, пастарэлы на службе, але пры гэтым даволі недурны і салідны. Кожнае яго слова мае значэнне. Па гэтай прычыне, калі ў пачатку камедыі ён паведамляе, што ў горад едзе рэвізор, усё не на жарт ўспудзіліся. Па сутнасці, гараднічы выступае зборным чынам дзяржаўнай улады Расіі часоў Гогаля. Нягледзячы на тое, што ён грэшны, ён спраўна ходзіць у царкву і спрабуе каяцца. Пры гэтым ён ніколі не адмовіцца ад хабару і ўсяго, што само «плыве ў рукі».
Упэўнены ў тым, што Хлестаков і ёсць той самы чаканы імі рэвізор, Антон Антонавіч пачынае поўзалі перад ім і верыць нават у самыя фантастычныя балачкі дробнага чыноўніка. Нішто не можа разупэўніць яго ва ўласнай праваце, ні спалоханы лопат Хлестакова ў карчме, ні бедаваньне Хлестакова на адсутнасць грошай. За ўсім гэтым гараднічы бачыць хітрую ўхмылку і вымагальніцтва хабару. Ад страху схібіў, ён уручае Хлестакова падвойную суму і супакойваецца, калі той пакорліва бярэ грошы, нібыта ў доўг. Нічога толкам не дабіўшыся ад «рэвізора», Антон Антонавіч вырашае спаіць яго і выпытаць, наколькі ён небяспечны. Калі ў яго ў гасцях Хлестаков хлусіць пра сваё становішча ў Пецярбургу і пачынае пускаць пыл у вочы, то гараднічы ва ўсе безумоўна верыць, бо лічыць, «што ў цвярозага ў галаве, тое ў п’янага на языке». Пры гэтым ён не заўважае відавочных нестыковак у аповедзе Хлестакова.
У поўнай меры раскрываецца рабалепнай характар гараднічага, калі ён даведаецца, што Хлестаков пасватаўся да яго дачкі Мар’і. Ён адразу ж пачынае разважаць пра выгоды сваяцтва з «важным тварам». Нечаканае выкрыццё лжеревизора становіцца для яго сапраўдным ударам. Гэтая навіна не проста выцвярэжвае яго, а раніць да глыбіні душы. Ён не можа змірыцца з тым, што такі чалавек як ён, увялі ў свой час трох губернатараў, быў падмануць. У канцы камедыі фігура гараднічага становіцца не камічнай, а трагічнай. Калі ён даведаецца, што ў горад прыехаў сапраўдны рэвізор, то толькі прамаўляе: «З каго смеяцеся? Над сабой смеяцеся! ».
Чаму чыноўнікі баяліся прыезду рэвізора?
У п’есе Гогаля «Рэвізор» лепшая сацыяльная камедыя свайго часу. «Рэвізор» адыграў значную ролю ў развіцці грамадскай самасвядомасці. Высокі рэалізм цесна зліўся ў «Рэвізору» з сатырай, сатыра — з увасабленнем сацыяльных ідэй. Пісьменнік ставіў перад сабой мэту — «смяяцца моцна» над тым, што «годна абсьмейваньня ўсеагульнага», у іх смеху Гогаль бачыў магутны сродак уздзеяння на грамадства. Па словах Гогаля ў п’есе ён вырашыў "сабраць у адну кучу ўсё благое ў Расіі, якое я тады ведаў, ўсе несправядлівасці, якія робяцца ў тых месцах і ў тых выпадках, дзе больш за ўсё патрабуецца справядлівасць, і за адным разам пасмяяцца над усім".
Горад у п’есе намаляваны вачыма саміх гаспадароў горада. А таму мы ведаем і аб рэальных вуліцах, на якіх «кабак, нечысьць». Не спрабуюць чыноўнікі нічога змяніць і перад прыездам рэвізора: дастаткова толькі падфарбаваць горад і яго прысутныя месцы, паставіць саламяную вяху каля смеццевай звалкі, каб было падобна на «планіроўку», ды надзець чыстыя каўпакі на няшчасных хворых. Сумна толькі, што агульная бяда — гэта прыезд рэвізора. Горад аб’ядноўвае пачуццё страху, менавіта страх робіць гарадскіх чыноўнікаў, ледзь не братамі. У павятовым горадзе дзеецца поўнае беззаконне.
Але і жывецца людзям у гэтым горадзе несалодка. Асабліва купцам, якіх чыноўнікі ўсяляк абіраюць. Гараднічага бяруць усё, што на вочы ні трапіць. А таксама ён купцоў «пастаім зусім замарыў». Але не толькі гараднічы быў несправядлівы да купцам, але і да многіх іншых. Напрыклад, гараднічы загадаў здаць у салдаты жанатага чалавека (а гэта не па законе) і пазбавіць жонкі мужа. Хоць варта было замест гэтага мужчыны ўзяць сына краўца, але яго бацькі падкупілі гараднічага. Або зусім нявіннага чалавека, а менавіта унтэр — афіцэрыха, высеклі, ды і прытым за памылку яшчэ і штраф прымусілі плаціць. Вось які вобраз павятовага горада.
Напрыклад, у богаўгодных установах поўны беспарадак: гарадской бальніцы, судзе, школах. Ўсюды бруд, крадзеж. У бальніцы лечаць там" бліжэй да натуры", Дарагіх лекаў не ўжываюць, " чалавек просты, калі памрэ, то ён і так памрэ, а калі выздаравее, то ён і так выздаравее". Хворыя ходзяць у брудных халатах. Шпекин спакойна прызнаецца, што чытае чужыя лісты. Паштмайстар пакідае ў сябе, каб зачытваць найбольш «гуллівыя» месцы гарадскому грамадству. У навучальным ўстанова настаўніка паводзяць сябе дзіўна, грымасы крывяць. А настаўнік па гісторыі тлумачыць "з такім запалам". У судзе ахоўнікі, завялі гусей.
Чыноўнікі былі падобныя паміж сабой. У іх былі аб’ядноўваюць рысы: невуцтва, абмежаванасць, забабоны, зайздрасць, казнакрадства, взятничество. Гэтак жа яны любілі папляткарыць асабліва Добчинский і Бобчинский. Можна заўважыць, нікога з іх нельга назваць сумленным чалавекам, які працуе на карысць сваёй радзімы, што, уласна, і з’яўляецца мэтай дзяржаўнай службы.
Гогаль так здолеў паказаць кожны вобраз, не губляючы свайго індывідуальнага своеасаблівасці, тыповага ладу жыцця. Ён паказвае, што ў такога горада няма будучыні.
17450 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Гогаль Н.В. / Рэвізор / Чаму чыноўнікі баяліся прыезду рэвізора?
Глядзі таксама па твору «Рэвізор»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.