Фипи сачыненне пра каханне

Якія задачы вырашае выніковае складанне?

Выніковае складанне з’яўляецца допускам да дзяржаўнай выніковай атэстацыі (адзнака школай: «залік-незалік») і форма індывідуальных дасягненняў абітурыентаў (адзнака ВНУ: да 10 балаў да ЕГЭ, калі ВНУ такое рашэнне прыняў). Ўлік вынікаў твораў у ВНУ ажыццяўляецца па жаданні абітурыента і вырашэнню ВНУ.

Якім дадатковым матэрыялам можна карыстацца пры напісанні выніковага сачыненні? Ці можа удзельнік карыстацца літаратурным крыніцай (тэкстам твора)?

Пры правядзенні сачынення ўдзельнікам сачыненні забараняецца карыстацца тэкстамі літаратурнага матэрыялу (мастацкія творы, дзённікі, мемуары, публіцыстыка).

Дазваляецца карыстацца арфаграфічнымі слоўнікамі, выдадзенымі членамі камісіі адукацыйнай арганізацыі па правядзенні выніковага сачыненні (выкладу).

На колькіх творах трэба будаваць разважанне?

Можна будаваць разважанне з апорай на адзін твор. Тэмы дазволяць выпускніку выбіраць літаратурны матэрыял, на які ён будзе абапірацца ў сваіх развагах.

Што сабой уяўляюць тэмы выніковага сачыненні?

Тэмы распрацоўваюцца ў рамках адкрытых кірункаў, якія размешчаны на сайце ФИПИ. Пры складанні тым складанняў не выкарыстоўваюцца вузка зададзеныя фармулёўкі і ажыццяўляецца апора на наступныя прынцыпы: пасільную, яснасць і дакладнасць пастаноўкі праблемы. Узоры тым пад адкрытыя кірункі не прапануюцца.

Выніковае складанне — гэта складанне па літаратуры?

Выніковае складанне носіць надпредметный характар. Пры гэтым яно литературоцентрично. Апора на літаратурны матэрыял пры напісанні сачынення мае на ўвазе не проста спасылку на той ці іншы мастацкі тэкст, але і зварот да яго на ўзроўні аргументацыі, выкарыстання прыкладаў, звязаных з тэматыкай і праблематыкай творы, сістэмай персанажаў і г.д.

Што маецца на ўвазе пад літаратурным матэрыялам, на які трэба абапірацца пры напісанні выніковага сачыненні?

Літаратурны матэрыял бярэцца з айчыннай ці сусветнай літаратуры — гэта мастацкія творы, дзённікі, мемуары, публіцыстыка.

У якіх выпадках за складанне можа быць выстаўлены «залік»?

Для атрымання «заліку» неабходна мець станоўчы вынік па трох крытэрыях (па крытэрах №1 (адпаведнасць тэме) і №2 (аргументацыя, прыцягненне літаратурнага матэрыялу) — у абавязковым парадку); вытрымаць аб’ём (сачыненне не менш 250 слоў) і напісаць працу самастойна.

У якім жанры трэба пісаць выніковае складанне?

Выпускнік павінен напісаць сачыненне-разважанне, што адлюстравана ва ўмовах ацэньвання.

Ці будуць фармулёўкі тым выніковага творы толькі ў выглядзе пытання?

Фармулёўкі тым будуць розныя: канстатуе, цытатны, у форме пытання.

ДЛЯ ЭКСПЕРТАЎ, правяраюць працу:

Якія асаблівасці запаўнення ніжняй частцы бланка рэгістрацыі?

Ніжняя частка бланка запаўняецца адказным за перанос вынікаў праверкі працы.

Вобласць для ацэнкі працы.

Калі ў сачыненні менш за 250 слоў, то складанне не правяраецца па крытэрах №1-№5. У клеткі па ўсім крытэрам ацэньвання выстаўляецца «незалік».
Калі за складанне па крытэру №1 выстаўлены «незалік», то складанне па крытэрах №2-№5 не правяраецца. У клеткі па ўсім крытэрам ацэньвання выстаўляецца «незалік».
Калі за складанне па крытэру па крытэры №1 выстаўлены «залік», а па крытэры №2 выстаўлены «незалік», то складанне па крытэрах №3-№5 не правяраецца. У клеткі па крытэрах ацэньвання №3-№5 выстаўляецца «незалік».

Ва ўсіх астатніх выпадках складанне правяраецца па ўсіх пяці крытэрах і ацэньваецца ў сістэме «залік» — «незалік» (напрыклад, недапушчальна не правяраць працу па крытэрах К4 і К5, калі выпускнік атрымаў залік на падставе залікаў па крытэрах К1, К2, К3).

Ці можна не правяраць сачыненні выпускнікоў мінулых гадоў?

Правяраюцца ўсе працы, у тым ліку выпускнікоў мінулых гадоў.

Якая спецыфічная ролю настаўніка-славесніка пры правядзенні выніковага сачыненні?

Спецыфічных задач для настаўніка-славесніка няма. У педагога, які знаходзіцца ў аўдыторыі падчас правядзення сачыненні, ёсць арганізацыйныя задачы: дапамога ў афармленні бланкаў рэгістрацыі, падтрыманне дысцыпліны, прадухіленне выпадкаў спісвання, адсочванне часовага рэгламенту.

Ці можа настаўнік каментаваць тэмы сачынення перад яго правядзеннем (раней традыцыя такая была)?

Настаўніцкі каментар да тэм не прадугледжваецца. У метадычных рэкамендацыях для адукацыйных арганізацый сказана, што сябра камісіі павінен: «азнаёміць удзельнікаў выніковага сачыненні (выкладу) з тэмамі твораў». Гэта азначае, што тэмы павінны быць даведзены да ведама выпускнікоў (напісаны на дошцы, прачытаныя, напрыклад, для сьляпых навучаюцца, раздадзеныя на парты (калі ёсць магчымасць іх раздрукаваць). Абавязкова на парце кожнага выпускніка павінна ляжаць інструкцыя для ўдзельніка.

Ці магчымая ў сачыненні апора на Біблію, творы вуснай народнай творчасці?

У Метадычных рэкамендацыях па падрыхтоўцы да выніковага складання (выкладу), размешчаных на сайце ФГБНУ «ФИПИ», дадзены тлумачэнні па пытанні прыцягнення літаратурнага матэрыялу. Дадзеная інфармацыя змяшчаецца непасрэдна ў «крытэрамі ацэньвання выніковага сачыненні арганізацыямі, якія рэалізуюць адукацыйныя праграмы сярэдняй агульнай адукацыі». У каментары да крытэраў №2 «Аргументацыя. Прыцягненне літаратурнага матэрыялу «сказана:« Дадзены крытэр нацэльвае на праверку ўмення выкарыстоўваць літаратурны матэрыял (мастацкія творы, дзённікі, мемуары, публіцыстыку) для пабудовы развагі на прапанаваную тэму і для аргументацыі сваёй пазыцыі ». Пра магчымасць выкарыстоўваць Біблію наўпрост не гаворыцца ў сілу свецкага характару адукацыі. Але Біблію, безумоўна, можна разглядаць як літаратурны крыніца. Калі складанне будзе абапірацца на Біблію, гэта не прывядзе да незалік па паказаным параметры.

У сваіх развагах аўтар сачынення можа таксама абапірацца на творы вуснай народнай творчасці.

Крытэр № 2 «Аргументацыя. Прыцягненне літаратурнага матэрыялу »

Дадзены крытэр нацэльвае на праверку ўмення выкарыстоўваць літаратурны матэрыял (мастацкія і фальклорныя творы, дзённікі, мемуары, публіцыстыку, іншыя літаратурныя крыніцы) Для пабудовы развагі на прапанаваную тэму і для аргументацыі сваёй пазіцыі.

Удзельнік павінен будаваць разважанне, прыцягваючы для аргументацыі не менш аднаго твора айчыннай або сусветнай літаратуры, абіраючы свой шлях выкарыстання літаратурнага матэрыялу; пры гэтым ён можа паказаць розны ўзровень асэнсавання мастацкага тэксту: ад элементаў сэнсавага аналізу (напрыклад, тэматыка, праблематыка, сюжэт, характары і да т.п.) да комплекснага аналізу твора ў адзінстве формы і зместу і яго інтэрпрэтацыі ў аспекце абранай тэмы.

фипи сачыненне пра каханне

4. Смеласць / баязлівасць на вайне і ў экстрэмальных умовах. Вайна агаляе самыя галоўныя чалавечыя страхі. На вайне чалавек здольны праявіць невядомыя раней рысы характару. Часам чалавек здзіўляе самога сябе, выяўляючы гераізм і нябачаную дагэтуль сілу духу. А часам нават добрыя людзі, насуперак сваім чаканням, праяўляе маладушнасць. Са адвагай / баязлівасцю ў рамках дадзенага раздзела звязаны паняцце гераізму, подзвігу, а таксама дызэртырства, здрады і г.д.

смеласць — станоўчая маральна валявая рыса асобы, якая праяўляецца як рашучасць, бясстрашнасць, адвагу пры выкананні дзеянняў, звязаных з рызыкай і небяспекай. Смеласць дазваляе чалавеку пераадольваць валявымі намаганнямі страх перад чымсьці нязведаным, складаным, новым і дасягаць поспеху ў дасягненні мэты. Нездарма ў народзе высока паважаецца гэта якасць: «Адважным Бог валодае», «Смеласць гарады бярэ». Паважаецца яно і як уменне гаварыць праўду ( «Каштарыс сваё меркаваньне мець»). Смеласць дазваляе глядзець «праўдзе ў вочы» і аб’ектыўна ацэньваць свае магчымасці, не баяцца цемры, адзіноты, вады, вышыні і інш. Цяжкасцяў і перашкод. Смеласць забяспечвае чалавеку адчуванне ўласнай годнасці, пачуцця адказнасці, абароненасці, надзейнасці жыцця.

сінонімы: адвага, рашучасць, мужнасць, гераізм, прадпрымальнасць, саманадзейнасць, самаўпэўненасць, энергія; прысутнасць, ўздым духу; дух, адвагу, жаданне (вам казаць праўду), дзёрзкасць, адвагу; бясстрашнасць, бясстрашнасць, бязбоязна, бясстрашна; бясстрашныя, рашучасць, зухаватасцю, геройства, кураж, рызыкоўнасць, адчай, Дзёрзкія, наватарства, дерзание, дерзкость, адвагу, ўдаласць, адчайнага, доблесць, навізна, адважны, мужнасць.

баязлівасць — адно з выразаў маладушнасці; адмоўнае, маральнае якасць, якое характарызуе паводзіны чалавека, які аказваецца не ў стане здзейсніць учынкі, адпаведныя маральным патрабаванням (ці, наадварот, ўстрымацца ад амаральных дзеянняў), з-за няздольнасці пераадолець страх перад прыроднымі або грамадскімі сіламі. Т. можа быць праявай ашчаднага сябелюбства, калі ў яе аснове ляжаць асцярогі наклікаць на сябе неспрыяльныя наступствы, чый-небудзь гнеў, страх страціць існуючыя даброты ці грамадскае становішча. Яна можа быць і падсвядомай, праявай стыхійнага страху перад невядомымі з’явамі, непазнанае і некантралюемымі грамадскімі і прыроднымі законамі. У абодвух выпадках Т., не проста індывідуальнае ўласцівасць псіхікі таго ці іншага чалавека, а сацыяльная з’ява. Яна звязана альбо з эгаізмам, ўкараніліся ў псіхалогіі людзей на працягу шматвяковай гісторыі прыватнай уласнасці, альбо з бяссіллем і прыгнечаным становішчам чалавека, спароджанымі станам адчужэння (нават страх перад прыроднымі з’явамі перарастае ў Т. толькі ў пэўных умовах грамадскага быцця і адпаведнага выхавання чалавека). Камуністычная маральнасць асуджае Т., паколькі яна вядзе да амаральным учынкам: да несумленнасці, прыстасаваньня, беспрынцыповасці, пазбаўляе чалавека здольнасці быць змагаром за правую справу, цягне за сабой папушчальніцтва злу і несправядлівасці. Камуністычнае выхаванне асобы і мас, прыцягненне людзей да актыўнага ўдзелу ў будаўніцтве грамадства будучыні, ўсведамленне чалавекам свайго месца ў свеце, свайго прызначэння і магчымасцяў, падпарадкаванне яму прыродных і грамадскіх законаў спрыяюць паступовага выкараненню Т. з жыццядзейнасці асобных людзей і грамадства ў цэлым.

Цытаты для выніковага сачыненні 2018 па кірунку «Адвага і баязлівасць».

Смеласць нездарма лічыцца вышэйшай дабрадзейнасцю — бо ў смеласці заклад астатніх станоўчых якасцяў. (У. Чэрчыль)

Выніковае складанне для выпускнікоў школ: тэмы, каментары, матэрыялы

Выніковае складанне па тэме Каханне: ўзоры і прыклады

Кірунак «Каханне» выніковага сачыненні 2015-2016 па літаратуры: прыклады і ўзоры

Прапанаваныя ніжэй сачыненні — гэта гатовыя прыклады напісання выніковых твораў па літаратуры па кірунку «Каханне». Да кожнага складання прыведзена статыстыка, у некаторых вылучаныя тэзісы і складовыя часткі.

Дадзеныя ўзоры прызначаныя для таго, каб сфармаваць уяўленне вучняў аб поўным або частковым раскрыцці тэмы выніковага сачынення. Рэкамендуем выкарыстоўваць іх як дадатковы крыніца ідэй пры фарміраванні уласнага ўяўлення раскрыцця тэмы.

Думаю, скажу банальнасьць: без кахання няма жыцця. Гэта бясспрэчна. Аднак не кожны з нас гэта пачуццё беражэ, стараецца захаваць яго, аказаць знакі ўвагі любімаму чалавеку, каб той зразумеў: яго сапраўды любяць. Асабліва гэта тычыцца любові да бацькоў, якім мы часам забываем сказаць простае слова — «дзякуй». упэўненая, бацькі заслугоўваюць нашай бясконцай любові, якая павінна выяўляцца ў клопаце, увазе, зносінах, а інакш іх адзінота і крыўда пяройдуць па спадчыне да нас, іх дзецям. 1 У правільнасці такога пункта гледжання мяне пераконвае мастацкая літаратура. (82 слова)

Звернемся да аповяду Канстанціна Георгіевіча Паўстоўскага «Тэлеграма». Гэты твор пра складаныя ўзаемаадносіны блізкіх людзей — Кацярыны Пятроўны і дочкі Насці, якая забыла пра маці. Ад старасці, а хутчэй за ўсё, ад адзіноты памірае галоўная гераіня. Што стаіць за гэтай трагедыяй? Абыякавасць дачкі, раз’яднаных блізкіх людзей, няўменне і нежаданне клапаціцца аб самім дарагім чалавеку на свеце — пра родную маці. Чытаючы апавяданне, мы знаходзім адказы на гэтыя пытанні, апускаючыся ў атмасферу болю i суму, безвыходнасці і адзіноты, якая ствараецца аўтарам апісаннем прыроды і ўспамінамі Кацярыны Іванаўны. Яна жыве мінулым: у яе няма сапраўднага, і, на жаль, няма будучыні. Ўчыталася ў тэкст: «Над лугамі цягнуліся з-за ракі (менавіта цягнуліся, а не плылі), чапляючыся за облетевшие вярбы, друзлыя хмары. З іх назойліва сыпаўся дождж ». Усё вакол шэра, як і само жыццё Кацярыны Пятроўны. Апісанне прыроды і інтэр’еру пакоя пажылы жанчыны (горкі пах ненапаленага печаў, пажоўклыя кубкі, даўно не чышчаны самавар) дапамагае нам адчуць адзінота галоўнай гераіні. Асаблівая ўвага прыцягвае ліст Кацярыны Пятроўны сваёй дачкі. «Ненаглядная мая. — звяртаецца яна да Насты. — Зіму я не перажыву. Прыязджай хоць на дзень. Дай паглядзець на цябе, патрымаць твае рукі ». У гэтым лісьце мы чуем боль, адчай, тугу, жаданне ласкі і разумення. А што ж Насця? Адгукаецца яна на просьбу маці? Ці чуе яна ў ім адчайную просьбу аб апошняй сустрэчы? На жаль няма. Яе абыякавасць у адносінах да роднага чалавека трасе нас. Не выпадкова ж аўтар звяртае ўвагу чытача на «вялікія халодныя вочы» Насці: вочы — люстэрка душы, а душа ў дзяўчыны пустая і не цяплейшая, як і яе вочы. І толькі пасля смерці маці дачка і плакаў ўсю ноч, разумее, што ніхто і ніколі не здыме «з яе непапраўнай віны, невыноснай цяжкасці», ніхто і ніколі не будзе любіць яе так, як любіла мама. (284 слоў)

«Любоўю шанаваць умейце. »- заклікае нас рускі паэт Сцяпан шчыпачоў. Шанаваць! Ці разумеем мы, што гэтыя словы не толькі пра каханне паміж жанчынай і мужчынам? Упэўненая, гэтае настаўленне нам, дзецям: трэба памятаць пра бацькоў, трэба рабіць добрыя справы, пакуль яны жывыя, пакуль яны могуць нас зразумець і дараваць. Нельга ў мітусні жыцця забываць пра галоўнае, нельга губляць самае дарагое — любоў да родных. За дабро трэба плаціць дабром! Самыя блізкія людзі, на жаль, не заўсёды будуць з намі, таму трэба паспець сказаць ім «дзякуй». (83 слова)

1 Вылучаны тэзіс.

Калісьці ў адной тэлевізійнай праграме Юрый Нікулін, вядомы артыст, на пытанне, што такое шчасце, адказаў: «Шчасце — гэта калі з радасцю ідзеш на працу і з радасцю вяртаешся дадому». Праўда, дзіўна дакладная формула шчасця? (33 слова)

На мой погляд, чалавек тады па-сапраўднаму шчаслівы, калі любіць сваю прафесію, у якой ён адбыўся, і калі дома яго чакаюць любімыя людзі 2. Правільнасць такога пункта гледжання магу даказаць, звярнуўшыся да мастацкай літаратуры. (35 слоў)

Мне хочацца расказаць пра дзіўную кнізе і яшчэ больш дзіўным аўтары — Антона Сямёнавіча Макаранка, педагогу і пісьменніка. Цяпер мала хто чытае яго «Педагагічную паэму», мала хто ведае, што А.Макаренко стварыў школу, у якой навучаліся непаўналетнія злачынцы. Ў лесе. На паляне. У будынку старой калоніі для малалетніх злачынцаў. Яго кніга названа проста і той жа час пафасна — пе-так-го-гі-чо-ска-я па-э-ма. Педагагічная! Паэма! Думаю, тыя, хто чытаў гэтую кнігу, пагодзяцца са мной: у ёй вельмі вобразна і выразна апісаны праца педагога, самааддана які выконвае сваю працу. Антон Сямёнавіч піша пра сябе, аб цяжкіх падлеткаў-беспрытульніках, малалетніх злачынцаў, якія былі ўжо сфармаваліся «асобамі», аб педагагічным калектыве, у якім выпадковыя людзі не затрымліваліся. Чытаючы твор, мы разам Макаранка сустракаем першых выхаванцаў, раскрываем разам з ім выпадкі крадзяжу, змагаемся з п’янствам вучняў, рабаваннямі, іх гульнёй у азартныя гульні. Мы жахаемся выбухаў антысемітызму і выяўляем мёртвага дзіцяці ў спальні дзяўчынак. У той жа час разам з ім верым у тых, хто зусім нядаўна быў беспрытульнікаў, злодзеем, гвалтаўнікоў, гульцом. І крок за крокам разрозненыя групы рабят аб’ядноўваюцца, становяцца моцным і дружным калектывам. «Педагагічная паэма» — адна з жамчужын рускай літаратуры. Гэта назірання чалавека з шматгадовым педагагічным вопытам, закаханага ў сваю прафесію. Гэта назірання педагога, які лічыў сябе шчаслівым. (198 слоў)

Успомню і іншы твор, у якім таксама падымаецца пытанне любові. Толькі гаворка ў ім ідзе не пра любоў да прафесіі, а пра любоў да родных дзяцей, да мужа. Вядома ж, гэта раман Л.Н.Талстога «Вайна і свет», у якім, на думку самога пісьменніка, адной з галоўных думак, нароўні з народнай, з’яўляецца думка сямейная. У вобразе Наташы Растовай, каханай гераіні аўтара, увасоблены ідэал жанчыны-маці. Сутнасць яе натуры — каханне. Гэта пачуццё неаддзельна ад гераіні. Сваё шчасце яна знаходзіць у сям’і. Не выпадкова ў эпілогу мы бачым её не наіўнай дзяўчынкай, а кахаючай і каханай жонкай, маці чацвярых дзяцей. Любоў да П’еру і дзецям робіць Наташу па-сапраўднаму шчаслівай, толькі ў сям’і яна набывае душэўны спакой. (111 слоў)

Прыведзеных аргументаў, як мне здаецца, дастаткова для таго, каб сцвярджаць: чалавек шчаслівы тады, калі яму камфортна і дома, і на працы, калі ён можа займацца любімай справай, калі ён акружаны клопатам і ласкай родных і блізкіх. А значыць, любоў да прафесіі і да сям’і, безумоўна, з’яўляецца крыніцай шчасця. (48 слоў)

2 Вылучаны тэзіс

Што такое каханне? Гэта адно з самых загадкавых пачуццяў, уласцівых чалавеку. Кагосьці яна акрыляе, робіць шчаслівым, а каму-то прыносіць боль і расчараванне. Нягледзячы на гэта, кожны чалавек марыць выпрабаваць гэта пачуццё, спадзеючыся на тое, што яно падорыць яму шчасце. Мабыць, няма ні аднаго паэта і пісьменніка, які абышоў бы сваёй увагай гэтую выдатную тэму.

Хтосьці з вялікіх сказаў, што менавіта ў каханні раскрываецца праўдзівы характар чалавека. Які смелай аказваецца Таццяна Ларына, гераіня рамана ў вершах «Яўген Анегін»! Яна вырашаецца прызнацца Анегін, таму як не ў сілах хаваць моцнае пачуццё, якое перапаўняе яе. Рызыкуючы сваёй рэпутацыяй, дзяўчына з хваляваннем піша адкрытае ліст ні пра што не падазраваламу Яўгену. Даведаўшыся пра тое, што Анегін яе не любіць, расчараваная Таццяна адчувае боль, але застаецца верная сабе, сваім звычкам і прыхільнасці, шмат часу праводзячы з кнігай у руках і маючы зносіны з прыродай. Глыбокае маральнае пачатак, якім захапляецца А.З.Пушкін, застаецца ў гераіні і пасля замужжа. Так, яна працягвае любіць Анегіна, але захоўвае вернасць свайму мужу. Вобраз Таццяны — гэта прыклад таго, што чалавек можа і павінен кіраваць сваімі пачуццямі, не паддаючыся эмацыйным парывам, захоўваць маральную чысціню.

Над вечнай таямніцай любові разважае А.І.Купрын у аповядзе «Гранатавы бранзалет». Яго герой — сціплы тэлефаніст Жаўткоў — здольны на моцнае глыбокае пачуццё, якое становіцца сэнсам яго жыцця. Любоў да замужняй княгіні Веры Мікалаеўне Шэінай — гэта пакланенне перад жанчынай без усялякай надзеі на ўзаемнасць. Гэта светлае і адначасова трагічнае пачуццё, якое стала асновай жыцця Жаўткова. Герой шчаслівы ад адной думкі пра тое, што дзесьці побач жыве яго ўмілаваная. Для яго важна, каб яна ведала пра яго пачуцці і ў той жа час не гнялася ім. Толькі пасля смерці героя княгіня разумее, што паўз яе прайшло тая дзіўная каханне, пра якую марыць кожная жанчына.

Горкае расчараванне выпрабавала гераіня аповеду І.А.Буніна «Цёмныя алеі» Надзея. Пачуццё, якое ўспыхнула ў юнацтве, перавярнула яе жыццё. Малады пан хутка страціў цікавасць да прыгоннай дзяўчыне, а Надзея не змагла забыцца і прабачыць тую боль, якую ён прычыніў. Душэўная рана апынулася настолькі глыбокай, што гераіня, якая страціла веру ў шчасце, так і не выйшла замуж. Яна захавала ў душы каханне і нават праз гады не шкадавала пра моцны пачуцці, якое перанесла ў юнацтве.

Што такое каханне? Гэта дзіўны дар, пачуццё, якое перамяняе чалавека, узвышае і ўзбагачае яго. Ці значыць гэта, што каханне валодае цудадзейнай сілай? Так, яна змяняе, «перараджаюцца нас саміх». Кагосьці гэтая чароўная сіла робіць шчаслівым, акрыляе, а кагосьці раніць, прыносячы расчараванне. І ўсё ж кожны чалавек марыць выпрабаваць гэта выдатнае пачуццё, спадзеючыся здабыць шчасце.

Што важней: любіць ці быць каханым? Зразумела, кожны чалавек адкажа на гэтае пытанне па-свойму. На мой погляд, не існуе адназначнага адказу.

Ці важна для чалавека адчуваць сябе каханым? Вядома ж, так, бо ўсім неабходна адчуваць сябе камусьці патрэбнымі, адчуваць клопат і ўвага з боку блізкіх людзей. Гэта робіць нас шчаслівымі. Звернемся да навэле О.Генры «Дары вешчуноў». Галоўныя героі — юныя жонкі Джым і Дэла. Набліжаецца Каляды, а ў іх зусім няма грошай, каб купіць адзін аднаму падарункі. Каб парадаваць каханага мужа, Дэла растаецца са сваім адзіным скарбам — раскошнымі валасамі. Яна прадае іх і купляе Джыму падарунак — ланцужок для гадзін. У той жа самы час Джым прадае гадзіны, якія дасталіся яму ад бацькі і дзеда, і купляе на выгандлёваныя грошы падарунак жонцы — грабяні для валасоў. І не мае значэння, што падарункі апынуліся ў выніку бескарыснымі, бо больш няма ні гадзін, ні выдатных валасоў. Важна іншае — кожны з герояў ведае, што ён па-сапраўднаму любім.

Бясспрэчна, быць каханым — гэта шмат значыць для кожнага чалавека, але хіба зусім усё роўна любіць самому? У кожнага з нас ёсць патрэба не толькі атрымліваць, але і аддаваць. Мы не будзем адчуваць сябе па-сапраўднаму шчаслівымі, калі не здолеем дарыць любоў іншым людзям, выказваць свае пачуцці ва ўчынках. Любя, мы становімся лепш, вучымся быць абачлівымі, разумеем, што такое суперажыванне. Успомнім аповед Б. Якімава «Ноч ацаленьня». Унук Грыша прыехаў да бабулі. Яму вядома, што яна часта крычыць па начах: адбіваюцца перажытыя ёю цяжкія ваенныя гады. Мама папярэдзіла яго: калі бабуля будзе замінаць спаць, трэба крыкнуць на яе: «Маўчаць!» Спачатку ўнук так і хоча паступіць, але потым у яго сэрца нараджаецца спачуванне да бабулі. Любоў да блізкага чалавека прымусіла яго бачыць. Ён зразумеў, што ўсё, што трэба, каб прыйшло вылячэнне, — гэта клопат. І ноччу замест таго, каб крыкнуць на бабулю, ён пачынае супакойваць, суцяшаць яе. І чытач разумее: каб быць чалавечным, дастаткова проста кахаць.

Дык што ж важней: любіць ці быць каханым? Разважаючы над гэтым пытаннем, нельга не прыйсці да адказу: сэрца чалавека прызначана і для таго, каб прымаць, і для таго, каб дарыць каханне. Гэта два бакі аднаго цэлага, і немагчыма адмаўляць важнасць ні адной з іх.

Каханне — высокае, чыстае і прыгожае пачуццё, акультурваць і узвышаючае чалавека. Ні палічыць, ні вылічыць любоў нельга. Каханне — вечная тэма сусветнай мастацкай літаратуры. Сёння мы можам звярнуцца да шматлікіх творах, каб асэнсаваць, што ж такое любоў. (Ўступленне, 37 слоў)

Хочацца ўспомніць выдатны твор Купрына «Гранатавы бранзалет». У аснову апавядання пакладзены сюжэт, які адбыўся з маці Купрына, якая была ў такой жа сітуацыі, у якой аказалася гераіня «Гранатовый браслет». Вера Мікалаеўна Шэіна на дзень нараджэння атрымлівае падарункі ад блізкіх. У гэты ж дзень яе таемны гадоў гаротнік Жаўткоў дасылае ёй ліст і гранатавы бранзалет. Гэта малады чалавек, трыццаці-трыццаці пяці, дробны чыноўнік. Яго пачуццё да Веры Мікалаеўне доўжыцца восем гадоў. Аўтар паказвае неўзаемную каханне. Герой збірае рэчы, якія належалі яго каханай, яны яму вельмі дарагія. Каханне Жаўткова парывістая, гарачая, вельмі моцная. Ён ніяк не можа з сабой нічога зрабіць, ніяк не можа выкінуць з галавы Веру Мікалаеўну. Адзіны выхад з сітуацыі — толькі смерць. Пасля смерці Жаўткова душа Веры Мікалаеўны абудзілася, яна зразумела, што гэта той самы чалавек, які быў ёй патрэбны. Сімвалізуе каханне героя саната Бетховена. Каханне гэтак жа, як і музыка, непрадказальная і займальная. Якая ж канцэпцыя любові ў Купрына? Якую любоў ён паказвае ў «Гранатовый браслет»? Аўтара цікавіць такая любоў, дзеля, якой можна здзейсніць подзвіг, нават аддаць жыццё за неѐ. Муж Веры Мікалаеўны, убачыўшы свайго суперніка, кажа: «няўжо ён вінаваты, хіба можна справіцца з такім пачуццём, як каханне?» Моц любоўнага пачуцця і максімальная душэўная адкрытасць зрабілі Жаўткова уразлівым, безабаронным. А.І. Купрын поўна глыбокай пашаны і цнатліва датыкаецца да тэмы кахання. Сам аўтар плакаў над рукапісам свайго аповеду. (Першы літаратурны аргумент, 218 слоў)

І. А. Бунін напісаў шмат твораў пра каханне. Сярод іх -рассказ «Чысты панядзелак» са зборніка «Цёмныя алеі», у якім трыццаць восем твораў. А. П. Чэхаў пісаў: «Якое гэта велізарнае шчасце — кахаць і быць каханым». Каханне падарыла герою Буніна імгненні радаму радасці, дала магчымасць зразумець, што значыць быць шчаслівым .Ён назаўжды запомніў, як «закрываў вочы ад шчасця, цалаваў мокры мех яе каўняра і ў якой захаплення ляцеў да Чырвоных брамы. І заўтра, і паслязаўтра будзе … усё тая ж мука і ўсё той жа шчасце … »Герой і гераіня маладыя, здаровыя, багатыя. настолькі добрыя сабой, што ўсё ў рэстаране і на канцэртах іх праводзяць поглядамі.

Галоўнае псіхалагічны стан героя — асляпляльная закаханасць. Але ён не спрабуе і не жадае зразумець каханую, не жадае ўбачыць, якая ўнутраная барацьба адбываецца ў «жаночай душы.» Ён стараўся не думаць і не дадумваць ». Герой не разумее характар і натуру каханай. Яна не верыць у магчымасць шчасця і шлюбу. У Чысты панядзелак гераіня прымае рашэнне, вельмі важнае для сябе -отойти ад свецкага жыцця і стаць манашкай. Якая канцэпцыя любові ў Буніна ў гэтым аповедзе? У каханні павінна быць поўнае паразуменне, закаханыя павінны тонка адчуваць адзін аднаго і цалкам давяраць адзін аднаму. (Другі літаратурны аргумент, 194 словы)

А.П. Чэхаў правільна заўважыў: «Усякая любоў-вялікае шчасце». І правільна сцвярджаў А. С. Пушкін: «Любові ўсе ўзросты пакорлівыя». Таму вельмі хочацца верыць у тое, сярод нашых сучаснікаў — старых і маладых будзе больш закаханых і шчаслівых людзей » (Заключэнне, 38 слоў)

— кірункі і каментары да тэм выніковых твораў 2015-2015 тут.

— расклад правядзення выніковага сачыненні ў 2015-2016 навучальным годзе;

Наступныя артыкулы:

разумніца »2015/11/20 17:59

Яўген »2015/11/21 04:19

М.Ю. Лермантаў «Герой нашага часу»,

А.І. Купрын «Гранатавы бранзалет»,

І.А. Бунін «Чысты панядзелак».

А.П. Чэхаў «Душачка»,

В.Г. Распуцін «Урокі французскага»,

К.Г. Паўстоўскі «Тэлеграма».

Froll »2015/11/26 03:52

Мухамад »2015/12/01 14:01

Дзіма »2016/03/17 18:05

Вольга Дубовая »2016/03/19 17:53

Элина05 »2016/11/06 20:07

жамилат »2017/05/11 18:44