Кірсанаў Павел Пятровіч — дзядзька Аркадзя Кірсанава, арыстакрат, прытрымліваецца ліберальных поглядаў. Яму 45 гадоў, «ўсё аблічча …, вытанчаны і пародзісты, захаваў юнацкую складнасць і … імкненне ўверх, прэч ад зямлі …»
У маладосці герой перажыў асабістую драму. Бліскучая кар’ера і поспехі ў грамадстве П.К. былі перапыненыя трагічнай любоўю героя, якая скончылася гібеллю яго каханай, княгіні Р. Пасля гэтага ўзрушэння П.К. адмаўляецца ад надзей на шчасце. Ён вырашае прысвяціць сябе выкананню маральнага і грамадзянскага абавязку. П.К. пераязджае ў вёску да брата, дзе спрабуе дапамагчы яму ў вядзенні гаспадаркі. Акрамя таго, ён актыўна ўдзельнічае ў палітычным жыцці, выступаючы прыхільнікам ліберальных ідэй. У спрэчках — «сутычках» з Базарава П.К. абараняе высокія ідэі. Ён выступае за ідэю годнасці і правоў асобы, за самапавагу, гонар і свабоду кожнага чалавека. Акрамя гэтага, герой сцвярджае каштоўнасць сялянскай абшчыны і патрыярхальнай сям’і. Усё гэта, па перакананні П.К., павінна ператварыць Расію ў прагрэсіўную, цывілізаваную краіну. Гэты герой пераканана адстойвае свае ідэі: ён выклікае Базарава на дуэль. Ідэі П.К. несумненна добрыя, але вельмі далёкія ад рэальнага жыцця. Яго жыццёвыя ідэалы не здольныя зрабіць шчаслівым нават самога героя: ён так і застаецца няшчасным і адзінокім. П.К. — чалавек няздзейсненых мараў і не адбылася лёсу. У фінале рамана П.К. жыве ў Нямеччыне, краіне прагрэсу і цывілізацыі, але ён па-ранейшаму адзінокі і няшчасны.
/ Характарыстыкі герояў / Тургенеў І.С. / Бацькі і дзеці / Павел Пятровіч
Глядзі таксама па твору «Бацькі і дзеці»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Ўзаемаадносіны герояў рамана И.С.Тургенева «Бацькі і дзеці»
С. Тургенеў — пісьменнік вельмі цікавы і таленавіты. Ён напісаў мноства раманаў, аповесцяў. Адным з яго самых лепшых твораў лічыцца «Бацькі і дзеці». Гэты раман незвычайна шматгранны. Яго можна назваць і сацыяльных, і філасофскім, і бытавым, і псіхалагічным. Праблемы, узнятыя ў рамане, настолькі глыбокія і складаныя, што ім нельга падабраць якую-небудзь адну характарыстыку.
Асноўная тэма рамана Тургенева пазначаная ўжо ў самой назве — «Бацькі і дзеці». Аўтар разважае над адвечнай людской праблемай: неразуменне адзін аднаго пакаленняў наступных і папярэдніх. Мінуламу, адыходзячым пакаленні, звычайна здаецца, што яны былі лепш, дабрэй, разумней, што іх змена — людзі зусім іншыя, якія не маюць у гэтым жыцці такіх выразных маральных ідэалаў. Пакаленню новаму ўсе ранейшыя асновы здаюцца састарэлымі, изжившими сябе. Так было заўсёды.
У рамане якое сыходзіць пакаленне ўяўляюць браты Кірсанава — Павел Пятровіч і Мікалай Пятровіч. Яркім прадстаўніком новых людзей з’яўляецца Яўген Базараў. Аўтар сутыкае два пакалення з самага пачатку рамана, калі Аркадзь і Базараў прыязджаюць у маёнтак да Кірсанава. Мікалай Пятровіч, бацька Аркадзя, прымае Яўгена Базарава дастаткова добра. Павел Пятровіч ж адразу пачынае адчуваць варожыя пачуцці. Ды і сам Базараў лічыць Кірсанава дзіваком. Адзін яго знешні выгляд выклікае ў маладым чалавеку агіду.
Павел Пятровіч Кірсанаў
Паміж гэтымі героямі тут жа пачынаюць ўспыхваць спрэчкі і сваркі. Аднак Павел Пятровіч аказваецца неплацежаздольным праціўнікам для Базарава. Усе словы Кірсанава — толькі «словы», бо не падмацаваныя ніякім дзеяннем. Уся яго мінулая жыццё ўяўляла сабой прамы шлях суцэльных удач, дадзеных яму па праве нараджэння. Першая цяжкасць (непадзеленае каханне) зрабіла Паўла Пятровіча ні на што не здольным. У яго няма сваіх перакананняў. Ён гаворыць з Базарава аб неабходнасці «Прынсэп», але пад гэтым словам разумее толькі захаванне знешніх прыстойнасцяў і магчымасць лічыцца джэнтльменам. Я лічу Паўла Пятровіча шмат у чым пустым чалавекам з яркай знешнасцю. Пра гэта кажа і апісанне яго пакоя, і тое, што за мяжой сімвалам Радзімы для яго будзе служыць попельніца ў выглядзе лапця.
Як ні дзіўна гучыць гэтая думка, але я лічу, што Базараў і Павел Пятровіч шмат у чым падобныя. Кірмашоў мае такое ж прыхільнасць да вонкавым абліччы. Усім сваім выглядам і паводзінамі ён хоча выказаць пратэст свету «бацькоў». У яго доўгія валасы, велізарныя бакенбарды, апрануты ён у нейкі балахон з пэндзлямі. Ды і яго бесцырымонна манеры выглядаюць не вельмі натуральна. Сабой ён хоча выказаць дух нігілізму, новай плыні. Нігіліст усё адмаўляе, нічога не бярэ на веру. Кірмашоў пагарджае мастацтва, лічачы гэта пустым заняткам. Смяецца над Мікалаем Пятровічам, што гуляюць на віяланчэлі і чытаюць вершы Пушкіна. Сам жа Базараў паважае толькі дакладныя навукі, сур’ёзна займаецца медыцынай. Прыроду лічыць «не храмам, а майстэрні». Ён лічыць, што пакліканне іх пакалення — спачатку месца расчысціць, а будаваць потым будуць іншыя.
Кірмашоў, гэтак жа, як і Павел Пятровіч, ўпадае ў крайнасць. Можна сказаць, што Базараў — гэта той жа Павел Пятровіч, толькі з дакладнасцю да наадварот.
Сапраўдным апанентам маладога нігіліст, а таксама выразнікам аўтарскай пазіцыі з’яўляецца Мікалай Пятровіч Кірсанаў. Усе яго светаадчуванне, пазбаўленае знешняй вычварнасці паводзіны, але разам з тым душэўная шырата супрацьстаяць всеотрицанию нігілістаў. Мікалай Пятровіч мог бы паспрачацца з Базарава, але ён выдатна разумее, што яго аргументы не будуць пераканаўчыя для яго. То веданне жыцця, якім валодае Мікалай Пятровіч, нельга перадаць словамі. Чалавек павінен яго сам адчуць, адпакутаваць. Усё, што ён мог бы сказаць пра гармонію ў жыцці, аб паяднанні з прыродай, аб хараства і важнасці паэзіі будуць для Базарава толькі толькі пустым гукам. Гэтак жа, як і для Паўла Пятровіча, які занадта шмат увагі надаваў вонкавым абліччы, забываючы аб душэўным.
Фенечка — адзін з самых светлых вобразаў у рамане. Яна — сялянка, якой пан дазволіў жыць у доме, і сам жа гэтага саромеўся. Мікалай Пятровіч здзейсніў учынак, здавалася б, высакародны. Ён пасяліў у сябе жанчыну, якая нарадзіла ад яго дзіця, то ёсць прызнаў пэўныя яе правы і не хаваў, што Міця — яго сын. Але вёў ён сябе пры гэтым так, што Фенечка не магла адчуваць сябе свабодна і спраўлялася са сваім становішчам толькі дзякуючы прыроднай натуральнасці і годнасьці. Кірмашоў, жывучы ў Кірсанава, з задавальненнем размаўляў з Фенечка: «Нават твар яго змянялася, калі ён з ёй размаўляў: яно прымала выраз яснае, амаль добрае, і да звычайнай яго нядбайнасці дамешвалася нейкая жартаўлівая ўважлівасць». Я думаю, справа тут не толькі ў прыгажосці Фенечка, а менавіта ў яе натуральнасці, адсутнасці якога б там ні было манернасці і спробаў будаваць з сябе паню. Вобраз Фенечка падобны пяшчотнаму кветцы, які мае, аднак, незвычайна моцныя карані. Мне здаецца, што з усіх гераінь рамана яна найбольш блізкая да «Тургенеўскай жанчынам».
Але ўсё ж жанчынай, найбольш закрануў сэрца Базарава, апынулася Ганна Сяргееўна Адзінцова. Увесь жыццёвы шлях Базарава — гэта абвяржэнне яго нігілістычнае ідэй. Кірмашоў адмаўляе мастацтва, паэзію, бо не бачыць у іх ніякага карысці. Але вось ён улюбляецца і разумее, што гэта не так. Аўтар паказвае нам, што Базараў, як прыклад новага чалавека, дастаткова добры і можа прынесці шмат карысці сваёй краіне і навуцы ў цэлым. Але нельга быць так аднабока развітым. Мозг не павінен існаваць асобна ад душы. Усе ўнутраныя працэсы ў чалавеку нельга вызначаць толькі па падручніку анатоміі. Безумоўна, развіццё навукі неабходна людзям, але нельга адмаўляць вопыт пакаленняў. У жыцці заўсёды павінна быць месца прыгожага. Пра гэта і хоча сказаць нам аўтар, калі знаёміць Базарава з Адзінцова. Герой улюбляецца, і сам абвяргае ўсе свае тэорыі. Яго перакананні ўступаюць у трагічнае супярэчнасць з яго чалавечай сутнасцю. Адмовіцца ад сваіх перакананняў ён не можа, але не можа і задушыць у сабе прачнуўся чалавека. Для Базарава няма выйсця з якое стварылася становішча, і менавіта таму ён памірае. Смерць Базарава — гэта смерць яго перакананняў.
Я лічу, што пазіцыя аўтара вельмі разумная. Чалавецтву неабходна абнаўляцца, але таксама неабходна і памятаць пра ўрокі мінулага. Чалавек не павінен быць развіты аднабока. Неабходна трэніраваць не толькі мозг, але і душу. Светапогляд Паўла Пятровіча пустое, несодержательное. Кірмашоў ж быў надзвычай сухі, нагадваў хутчэй машыну, але не чалавека. Мікалай Пятровіч пазірае на гэты спрэчка з боку, так як разумее, што ў ім няма адзіна правых або вінаватых. Ён, як выразнік аўтарскай пазіцыі, разумее, што нельга толькі адмаўляць і бурыць. Аснова жыцця заключаецца ў стварэнні і гармоніі цялеснага і духоўнага. Так, тэорыі Базарава апынуліся няслушнымі, але і Кірсанава таксама ўжо аджываюць свой век. Ім на змену прыйдзе новае пакаленне людзей моцных і ідэйных.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Тургенеў І.С. / Бацькі і дзеці / Узаемаадносіны герояў рамана И.С.Тургенева «Бацькі і дзеці»
Глядзі таксама па твору «Бацькі і дзеці»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.