Троекуров Кірыла Пятровіч — багаты дваранін-самадур, бацька Машы.
Т. — чалавек распешчаны і распушчаны, ап’янелы свядомасцю сваёй сілы. Багацце, род, сувязі — усё забяспечвае яму прывольнае жыццё. Т. праводзіць час у абжорстве, п’янстве, сластолюбии. Прыніжэньне слабых, накшталт ганення пачаўся пазяхаць госця мядзведзем, — вось яго задавальнення.
Пры ўсім гэтым Т. — ня прыроджаны злыдзень. Ён вельмі доўга сябраваў з бацькам Дуброўскага. Пасварыўшыся з ім на Псарня, Т. помсціць сябру з усёй сілай свайго самадурства. Ён з дапамогай хабараў адсудзіў у Дуброўскай маёнтак, давёў былога сябра да вар’яцтва і смерці. Але самадур Т. адчувае, што зайшоў занадта далёка. Адразу пасьля суду ён едзе мірыцца з адным. Але спазняецца: бацька Дуброўскі пры смерці, а сын праганяе яго прэч. Чынам Т. Пушкін паказвае, што бяда не ў самым памешчыкаў, а ў сацыяльным прыладзе рускага жыцця (прыгоннае права, ўсёўладдзе дваран). Яно развівае ў неасвечанымі двараніна веру ў сваю беспакаранасць і бязмежныя магчымасці ( «У тым-та і сіла, каб без усякага правы адабраць маёнтак»). Нават любоў да дзяцей скажаецца ў Т. да мяжы. Ён любіць сваю Машу, але робіць яе няшчаснай, выдаўшы за багатага, але нялюбага ёю старога. Самадурства Т. адбіваецца і на яго прыгонных. Яны таксама пыхатыя, як і іх гаспадар. Траекураўскі псароў грубіяніць Дуброўскага-старэйшаму — і тым самым сварыцца старых сяброў.
/ Характарыстыкі герояў / Пушкін А.С. / Дуброўскі / Троекуров
Глядзі таксама па твору «Дуброўскі»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Характарыстыка героя Андрэй Дуброўскі, Дуброўскі, Пушкін. Вобраз персанажа Андрэй Дуброўскі
Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі — адзін з памесных дваран ў рамане «Дуброўскі», бацька галоўнага героя Уладзіміра Дуброўскага, адстаўны паручнік гвардыі, сябар і сусед Троекурова. Нягледзячы на тое, што ён з Троекуровым аднагодак, народжаны ў адным саслоўяў, выхаваны ў адным духу, гэты памешчык інакш ставіцца да прыгонным, мае іншыя інтарэсы і схільнасці. Ён не гібее ў п’янстве і абжорстве, не раскідваецца грашыма, ня зьдзекуецца з паднявольным і ня ўціскае сялян. Калі ён заўважыў, што сабакам Троекурова жывецца лепш, чым слугам, ён не хацеў кагосьці пакрыўдзіць, а толькі выказаў сваё меркаванне наконт стаўлення Троекурова да людзей. Адзін з псароў, пакрыўдзіўшыся, дазволіў сабе нагрубіяніць Дуброўскай, чым паклаў пачатак варожасці паміж двума сябрамі.
У выніку Андрэй Гаўрылавіч стаў ахвярай гэтага канфлікту. Яго смерць паказала адчувальнасць гэтага персанажа. Яму было крыўдна, што маёнтак Кистеневку адабраў ні хто іншы, як яго даўні прыяцель. Сам ён ніколі не дазволіў бы сабе так паступіць з таварышам. Хоць і быў не багаты. Бо ў яго маёнтку было ўсяго 70 душ, але ён жыў заўсёды па законах саслоўя і з гонарам. У гэтага героя было моцна развіта пачуццё ўласнай годнасці і гонар. У адрозненне ад іншых памешчыкаў ён не мітусіліся перад Троекуровым і не прымаў яго «падачак» ні ў першыя гады пражывання ў маёнтак, ні потым. Калі і хадзіў з усімі разам на паляванне, то неблагосклонно ставіўся да разгульных папойкі. Не баяўся ўголас выказваць сваё меркаванне. Андрэй Гаўрылавіч быў увасабленнем высакароднага памешчыка, які клапаціўся не толькі пра сябе і сваім кашальку, але і аб сялянах, даручаных яму.