Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі і Кірыла Пятровіч Троекуров былі аднагодкамі і пачыналі свой жыццёвы шлях з роўных пазіцый. У мінулым яны былі таварышамі па службе. Абодва былі жанатыя па каханні, але засталіся ўдаўца. У Дуброўскага быў адзіны сын Уладзімір, а ў Троекурова — дачка Маша.
Паміж імі было нямала агульнага. Яны былі прадстаўнікамі аднаго саслоўя і атрымалі падобнае выхаванне. Некаторая падабенства прасочваецца і ў іх характарах і схільнасцях. Напрыклад, абодва любілі паляванне.
Адрозненні паміж героямі
Аднак, яны па-рознаму ставіліся да сялян і да жыцця ў цэлым. Дуброўскі ніколі ня ўціскаў сваіх сялян, а яны адказвалі на гэта любоўю і павагай. Андрэй Гаўрылавіч асуджаў стаўленне Троекурова да простага люду, што ў далейшым паслужыла падставай да сур’ёзнага канфлікту паміж ранейшымі сябрамі.
Дуброўскі БЫЎ бедных, але незалежны чалавек.
Як і Троекуров, Дуброўскі любіў паляванне. Аднак, ён асуджаў пустыя і разгульныя папойкі свайго суседа і неахвотна іх наведваў. Дуброўскі-старэйшы быў ганарлівым чалавекам, з абвостраным пачуццём уласнай годнасці.
У адрозненне ад іншых памешчыкаў, якія трапяталі пры імя Троекурова, Дуброўскі быў здольны спакойна выказваць яму свае думкі.
Кірыла Пятровіч быў значна багацей свайго прыяцеля. Ён меў сувязі і аўтарытэт а грамадстве. Адзіным чалавекам з акружэння Троекурова, якога той паважаў і з чыім меркаваннем лічыўся, быў Андрэй Дуброўскі. Ён нават прапаноўваў парадніцца, пажаніліся Уладзіміра і Машу.
Аднак Андрэй Гаўрылавіч і тут праявіў незалежнасць свайго характару. Ён лічыў, што бедны дваранін павінен браць у жонкі роўную па становішчы дзяўчыну, каб не чуць потым ніякіх папрокаў.
Аднак, неўзабаве складанасць характараў абодвух персанажаў вылілася сур’ёзную варожасць, якая скончылася тым, што Троекуров адабраў у свайго старога таварыша яго радавы маёнтак, тым самым пазбавіўшы яго сына спадчыны.
Перажыванні, выкліканыя гэтымі падзеямі, прывялі Дуброўскага-старэйшага да смерці.
Троекуров
Троекуров Кірыла Пятровіч — багаты дваранін-самадур, бацька Машы.
Т. — чалавек распешчаны і распушчаны, ап’янелы свядомасцю сваёй сілы. Багацце, род, сувязі — усё забяспечвае яму прывольнае жыццё. Т. праводзіць час у абжорстве, п’янстве, сластолюбии. Прыніжэньне слабых, накшталт ганення пачаўся пазяхаць госця мядзведзем, — вось яго задавальнення.
Пры ўсім гэтым Т. — ня прыроджаны злыдзень. Ён вельмі доўга сябраваў з бацькам Дуброўскага. Пасварыўшыся з ім на Псарня, Т. помсціць сябру з усёй сілай свайго самадурства. Ён з дапамогай хабараў адсудзіў у Дуброўскай маёнтак, давёў былога сябра да вар’яцтва і смерці. Але самадур Т. адчувае, што зайшоў занадта далёка. Адразу пасьля суду ён едзе мірыцца з адным. Але спазняецца: бацька Дуброўскі пры смерці, а сын праганяе яго прэч. Чынам Т. Пушкін паказвае, што бяда не ў самым памешчыкаў, а ў сацыяльным прыладзе рускага жыцця (прыгоннае права, ўсёўладдзе дваран). Яно развівае ў неасвечанымі двараніна веру ў сваю беспакаранасць і бязмежныя магчымасці ( «У тым-та і сіла, каб без усякага правы адабраць маёнтак»). Нават любоў да дзяцей скажаецца ў Т. да мяжы. Ён любіць сваю Машу, але робіць яе няшчаснай, выдаўшы за багатага, але нялюбага ёю старога. Самадурства Т. адбіваецца і на яго прыгонных. Яны таксама пыхатыя, як і іх гаспадар. Траекураўскі псароў грубіяніць Дуброўскага-старэйшаму — і тым самым сварыцца старых сяброў.
/ Характарыстыкі герояў / Пушкін А.С. / Дуброўскі / Троекуров
Глядзі таксама па твору «Дуброўскі»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.