Дадзены твор сапраўды лічыцца, не пабаюся гэтага слова, дзіўным і унікальным ідалам старажытнарускай літаратуры. У XII-XV ст. развівалася з няўмольнай хуткасцю жывапіс, архітэктура, літаратура. Як да гэтай эпохі і ставіцца твор «Слова пра паход Ігараў». Але пры ўсіх станоўчых аспектах — у гэты час адбываецца распад Рускай дзяржавы — на асобныя княствы, які характарызаваўся міжусобнымі войнамі князёў і паслабленнем Русі (як адзінага цэлага).
У творы закранаюцца ідэі аб неабходнасці аб’яднання князёў, аб спыненні войнаў, з-за якіх на рускую зямлю кінулі сваё ненаеднае вока полаўцы. Але на фоне іншых твораў таго часовага адрэзка, «Слова пра паход Ігараў» — менавіта першае ў сусветнай культуры літаратурнае мастацкі твор, які апавядае сапраўдныя гістарычныя падзеі і ў гэтым яго несувымерна багацце.
Цікавая і ў той жа час драматычны лёс у гэтага твора. У XVII стагоддзя знаўца старажытнасці А. І. Мусін — Пушкін знайшоў у адным адзіным экзэмпляры зборнік рукапісных тэкстаў.
Там было і «Слова пра паход Ігараў». Дадзеная знаходка адбылася ў Спаскім манастыры Яраслаўля, дзе працаваў на той момант Мусін-Пушкін.
І ён усяляк стараўся, каб гэтая рэч была надрукаваная і апублікаваная. Так і адбылося. У 1800 г. — выходзіць у свет першае выданне. А праз дванаццаць гадоў, арыгінал тэкстаў напісаных ад рукі, сярод якіх было і «Слова», згарэў у пажары, у горадзе Масква. Першы друкаваны тэкст і рукапісная копія — зараз лічацца першакрыніцай.
У гэтым твор адбываецца апавяданне пра паход, ў 1185 годзе, на полаўцаў, Ігара Святаславіча (Ноўгарад-Северскага князя).
Паход завяршыўся паразай.
Прыйшоў, убачыў, не перамог.
Твор было выкладзена на паперы пад свежым эфектам ад паразы, не змог дайсці князь Ігар да мора Чорнага. Не змог ён вярнуць Русі зямлі, якія ёй належалі.
Адолеўшы атрады войскаў князя, полаўцы, самога Ігара паранілі. А потым паланілі і тым самым на Рускай зямлі пасеялі няшчасце, бяды і страх. Аднак Ігар Святаслававіч быў «моцны арэшак» і збег — і ў хуткім часе вярнуўся на радзіму.
Так як «Слова пра паход Ігараў» было выкладзена практычна адразу пасля няўдалага паходу князя, аўтар меркаваў на дакладныя веды чытальніка абставінаў дадзенага жаласнага паходу. І як следства ў творы адсутнічае дакладная паслядоўнасць падзей, а з-за таго, што твор выкладзена фрагментамі — «Слова» складана для ўспрымання, але нават пры гэтым цікавасьць і каштоўнасць твора, ні на ёту не змяншаецца.
Ўслаўленне Ігара ў творы
Народ ўсхваляе Ігара, не гледзячы на тое, што ён прайграў свой бой, так як ён усё ж такі хацеў абараніць Рускую зямлю, хацеў зрабіць як лепш, але атрымалася як заўсёды. У творы адбываецца апісанне князя як смелага воіна, верным братам, з вялізным імкненнем збегчы з палону і вярнуцца дадому. Аўтар надзяляе Ігара доблесцю, несувымернай любоўю да сваёй радзімы, гонарам, сілай.
Арыгінальнасць дадзенага творы заключаецца ў тым, што аўтар сюжэтна апісаў нораў, перажыванні і думкі герояў. Акрамя ўсяго гэтага, аўтар, выказаў сваё меркаванне аб тым, што адбываецца і адносіны да герояў — для сусветнай літаратуры гэта адбылося ўпершыню менавіта ў дадзеным літаратурным творы і яно аказала вялікі ўплыў на наступныя творы.
Вобраз князя Ігара ў «Слове пра паход Ігараў»
Больш за восем стагоддзяў таму было створана «Слова пра паход Ігараў». Аднак гэты твор ня перастае нас здзіўляць. Чаму ж гэты твор апынулася гэтак даўгавечным, актуальным для нас — людзей, якія жывуць ужо ў дваццаць першым стагоддзі?
«Слова пра паход Ігараў» прысвечана не нейкаму асобным герою, а ўсёй Рускай зямлі ў цэлым.
Аўтар «Слова. »Асуджае эгаізм рускіх князёў, разлад і месніцкай палітыку. На прыкладзе паходу на полаўцаў Ноўгарад-Северскага князя Ігара паказана, да чаго прыводзіць іх нежаданне адстойваць агульнарускія інтарэсы.
Ігар ідзе ў паход на полаўцаў адзін, нікога не слухаючы, а таму і церпіць паразу. Ён самастойна адпраўляецца ў паход з-за славы, князь, безумоўна, любіць сваю радзіму, але жаданне асабістай славы кіруе ім, нягледзячы на тое, што з самага пачатку яго папярэджваюць пра паразу шматлікія «знакі»:
Сонца яму цемраю шлях заступацца;
Ноч стогнамі навальніцы птушак абудзіла,
Свіст звярыны ўстаў, ўзбіла дзіў —
Кліча на вяршыні дрэва,
Але ўсё ж аўтар сімпатызуе Ігару, бо ён сапраўды адважны, адважны, сапраўдны ваяр, які гатовы памерці за зямлю рускую:
Змацаваў розум сілаю сваёю
І вастрэй сэрца сваё мужнасцю;
Напоўніўся ратнага духу,
Наве свае адважныя паліцы
На зямлю Палавецкія
За зямлю Рускую
Але эгаізм і неразважлівасць князя, прывялі да міжусобнай барацьбе, паколькі князь клапоціцца пра свой гонар больш, чым пра гонар радзімы. У канчатковым выніку гэта прывяло да міжусобіцамі, да сварак, да страты адзінства Русі як дзяржавы і да нашэсця полаўцаў на рускую зямлю.
Аднак цэнтральны эпізод дае іншы паварот — плач Яраслаўны юнай, жонкі Ігара, якая ўяўляе сабой вобраз ідэальнай рускай жанчыны, яна аплаквае паланенне мужа, смуткуе аб загінулых рускіх воінаў. У песні яна заклікае на дапамогу сілы прыроды: «вецер, ветрам», Днепр Словутич, «светлае і присветлое сонца» — яе плач — увасабленне плачу ўсёй зямлі рускай.
І ўсё ж калі Ігар вярнуўся ў Кіеў, да таго моманту ў душы героя адбываецца пераварот, ён ўсведамляе пагібельнага падобных неабдуманых паходаў, ён гатовы прыняць удзел у сумеснай бітве супраць полаўцаў, а значыць, эгаістычныя імкнення Ігара аказваецца пераможаны розумам.
Менавіта таму і завяршаецца ўсё апавяданне радасным прывітаннем не толькі князю Ігару, але і ўсім князям і дружына, якія змагаюцца за рускую зямлю. Гэтым аўтар выказвае думку аб неабходнасці яднання.
218538 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Старажытнаруская літаратура / Слова пра паход Ігараў, Ігара, сына Святаслава, унука Олеговой / Вобраз князя Ігара ў «Слове пра паход Ігараў»
Глядзіце таксама па творы «Слова пра паход Ігараў, Ігара, сына Святаслава, унука Олеговой»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.