Складанне «Каханне і павага да бацькоў — пачуццё святое»
Напісаць сачыненне на зададзеную тэму.
- ‘Data-html = «true»> Падзяліцца
- Дадаць адказ (0)
Бацькі — гэта самыя блізкія людзі, якія ёсць у дзіцяці. Яны з намі з самага першага дня жыцця. Бацька і маці — дзве неад’емных часткі дзяцінства, якія нельга адрываць ад дзіцяці. Калі дзіця расце без бацькоў, ён няшчасны, ён часта сутыкаецца з праблемамі, якія не ў сілах вырашыць сам. Якімі б ні былі бацькі, іх погляды на жыццё і выхаванне дзяцей, яны заўсёды застаюцца апорай для свайго малога.
Нават калі дзіця вырастае і ўступае на свой шлях самастойна, бацькі заўсёды як два анёлы аберагаюць яго. Бацькоўскай любові няма на свеце мацней.
Любоў да бацькоў нараджаецца разам з дзіцем. Яе ніякімі сродкамі нельга забраць у чалавека, выбіць гэта пачуццё з сэрца. Дзе б ні жыў, дзе б ні працаваў чалавек, ён заўсёды будзе цягнуцца да бацькоў, у роднае гняздзечка, пад цёплую матчына і бацькава крыло. Што ж гэта за пачуццё, якое не забыцца і не страціць з гадамі, як не святая любоў да бацькоў?
Вечнае пачуццё — каханне
Часта з бацькамі ў дзяцей здараюцца сваркі і неразуменне. Тлумачэнне таму — канфлікт пакаленняў. Аднак, як бы моцна мы ні злаваліся на маму ці тату, як бы ні крычалі аб сваёй незалежнасці і ўсяведанні, усё роўна мы вяртаемся да бацькоў, даруем і просім прабачэння. Падштурхоўвае да прымірэння менавіта вечна зіхатлівая бацькоўская любоў, якая жыве ўнутры нас.
Любоў да сёстрам і братам, любоў да сяброў, любоў да спадарожнікам жыцця і да хатніх жывёл — як жа шмат існуе формаў гэтага дзівоснага пачуцці! Але адна форма нібы дадзена нам звыш, ад яе не схавацца і не сыйсці нікому на свеце. Гэта святая пяшчота, хваля, надзея, давер, памяркоўнасць … Любоў да бацькоў, як яе ні назаві, заўсёды будзе грэць сэрца кожнага чалавека.
Калі ўдумацца, то і дзеці, якія растуць без бацькоў, захоўваюць у сабе любоў, якую яны хочуць перадаць камусьці. Гэта і ёсць тое дзівоснае пачуццё, народжанае разам з малым.
Павага не разбіваецца
Бацькоў не выбіраюць. Яны ў нас адны, і замяніць сапраўдную маці або роднага бацькі не зможа ні адзін чалавек у свеце. Якімі б неідэальна ні былі бацькі, яны заўсёды застаюцца бацькамі. У прыклад можна прывесці раман-эпапею Льва Мікалаевіча Талстога «Вайна і мір». У ёй намаляваны гісторыі некалькіх сем’яў: Растова, Курагіну, Балконскай. Кожная сям’я унікальная і розная, але на чале заўсёды стаялі бацькі, якія стваралі атмасферу ў сям’і. Бацькі памыляліся і выпраўляліся, і сваім прыкладам вялі сваіх дзяцей наперад.
Павагу і любоў да бацькоў — несмяротныя пачуцці кожнага чалавека незалежна ад полу, узросту, расы, нацыянальнасці, рэлігійных і палітычных пераваг. Вечнае несьмяротнае цяпло, якое праходзіць скрозь агонь, ваду і медныя трубы жыццёвага шляху — вось сапраўдная святасць любові.
Руская і замежная літаратура, аналіз твораў, сачыненні
Аналіз твораў рускай і замежнай літаратуры, ўзоры школьных сачыненняў
Сачыненне на тэму «Любоў да дзяцей», «Каханне маці да дзіцяці»
Дзеці — гэта працяг чалавечага жыцця. Гэта тыя, пра каго клапоцяцца дарослыя, каму яны перадаюць сваё цяпло, любоў, веды і ўменні. Больш за ўсіх, вядома, сваіх дзяцей любяць іх бацькі. Бо гэта працяг іх роду, працяг іх саміх.
Зрэшты, бываюць розныя выпадкі. Бывае, што бацькі сваіх дзяцей не любяць, абыякавыя да іх ці злуюцца на іх. З часам такія бацькі могуць навучыцца любіць сваіх дзяцей і клапаціцца пра іх. Але здараецца, што яны адмаўляюцца ад іх, выкідваюць іх на мароз ці ледзь не ў смеццеправод пасля нараджэння.
Звычайна так робяць людзі, якія самі не ведалі любові, а адчувалі ад бацькоў жорсткасць, пабоі, здзекі. Або тыя, хто проста баіцца быць бацькам ці мамай. Хтосьці спраўляецца са здаровымі дзецьмі, а пры хворым дзіцяці ў іх адпускаюцца рукі.
Любоў маці да дзіцяці бярэ свой пачатак з яго зачацця, з той любові, якая дала пачатак жыцця. Бывае, што дзіця зачаты без кахання, нават у нянавісці, калі бацькі расталіся, калі бацька дзіцяці згвалціў маці. Але зорачка любові ў дзіцяці ўжо загараецца да бацькоў у той момант, калі новая іскрынка жыцця з’яўляецца ў целе маці. Бо бацькі — гэта тыя, хто даў жыццё, яе магчымасць!
Любоў маці да дзіцяці расце і мацнее, пакуль маляняці выношваюць, пакуль мама перажывае за яго нараджэнне, пакуль яна пераносіць самі роды. За гэты час яна прывыкае да новага жыцця ў сабе, вучыцца адчуваць дзіцяці, як роднага.
Любоў бацькі да дзіцяці, але гэта каханне некалькі іншая. Гэтая любоў больш стрыманая. У бацькі звычайна няма такіх пачуццяў замілавання, такіх перажыванняў і страхаў за сваё дзіця, як у мам.