Лірычныя і паэтычныя працы М.Ю.Лермантава — культурная спадчына ўсяго рускага народа, гэта пасланне будучаму пакаленню, настаўленьне чалавеку ў яго туляннях і пошуках.
Што хацеў сказаць нам сваёй лірыкай вялікі паэт?
Разважаючы ў сваіх творах пра быццё, яго сэнсе, дружбе, каханні, прызначэнні ў гэтым жыцці і вялікай мэты да, якой ідзе кожны з нас сваёй дарогай, Міхаіл Юр’евіч, прыадчыняе заслону таямніцы, дае каштоўны савет, які камусьці можа дапамагчы, а кагосьці збянтэжыць.
Усе мы вандроўнікі, якія шукаюць адказы. Разважаючы ў сваім вершы «І сумна і сумна, і няма каму руку падаць …», лірык разважае пра сэнсу пошукаў мэты смяротнага ў гэтым жыцці, пра расчараванні ў каханні і запале, згасанню цікавасці да ўсяго цябе навакольнага, прадстаўляючы жыццё, як ад недарэчнае і пустую штуку .
У вершы «Чара жыцця» Лермантаў разважае пра волю лёсу і часамі злога рока, пра сьляпога падпарадкаванні выпадковасці, пра крах мараў.
Мяркуючы па дадзеных творам, можна заключыць, што лірыка паэта і пісьменніка напоўнена адзінотай і нягодамі. Рэаліі і павевы свету таго часу, недасяжнымі ідэалаў, абсалютнай свабоды і сілы чалавечай, навяваюць цяжкія і сумныя думкі.
Філасофія кахання і дружбы ў творчасці М. Ю. Лермантава займае далёка не апошняе месца. Разважаючы пра народжанай і такіх згаслых любові, лірычны герой любоўнай лірыкі заключае, што ў высокіх пачуццях, у большай сваёй ступені, пераважаюць затуманеныя з прычыны закаханасці, страта розуму і вясёлкавыя летуценні, акрыляе і шчаслівыя (верш А.Г. Хамутовым).
Часцей гэта радкі паслання, якія падводзяць вынік, часам выкрываюць крывадушнасць і абыякавасць, лісты-развітання з удзячнасцю, апяваюць, парою наіўныя, але пачуцці сапраўднай і усёпаглынальнай кахання.
У многіх творах Міхася Юр’евіча можна ўбачыць відавочную сатыру і осмеивание парадкаў сучаснага грамадства і чалавека. Пасланне нашчадкам — напоўнена шкадаваннем і турботай пра будучай Расеі. Апісваючы сваіх сучаснікаў, як маладушных абыякавых і апатычных асобаў, паэт выразна прымушае нас задумацца пра жыццёвыя ідэалы і мэтах.
Ці правільна мы расставілі прыярытэты, не бяздумна Ці мы б’емся галавой аб сцяну, шукаючы адказ, або толькі лянотна сузіраем ідэалы, без намеру ўзводзіць іх і працаваць над імі. Паэт выкрывае увесь трагізм і пустэчу існавання, песімістычна, незадаволены сваім пакаленнем, бяздумным і нячулым.
Матывы лірыкі М. Ю. Лермантава
Як паэт і грамадзянін Міхаіл Юр’евіч Лермантаў фармаваўся ў эпоху пасля разгрому дзекабрысцкага паўстання, якое адбылося ў снежні 1825 года. Прагрэсіўная частка шляхецкай моладзі не магла прыняць жорсткага мікалаеўскага рэжыму, які рушыў за паўстаннем на Сенацкім плошчы, але яна не ўступала ў адкрытую барацьбу з самадзяржаўем, не верыла ў перамогу над ім. І ўсё ж рэакцыя не магла спыніць развіцця грамадскай думкі ў Расіі. Зрэдку друкаваліся творы паэтаў-дзекабрыстаў — Кюхельбекер, Адоеўскага і іншых, пачалі сваю літаратурную дзейнасць Н. В. Гогаль, крытык В. Г. Бялінскі.
У трыццатыя гады XIX стагоддзя працягваў развівацца крытычны рэалізм, але адначасова з ім існаваў і рамантызм. Яскравым прыкладам рамантызму ў творчасці Лермантава з’яўляецца верш «Ветразь», напісанае васемнаццацігадовым паэтам:
У тумане мора блакітным.
Што шукае ён у краіне далёкай?
Што кінуў ён у боку родным.
Гуляюць хвалі — вецер свішча,
І мачта гнецца і рыпае.
На жаль! Ён шчасця не шукае
І не ад шчасця бяжыць!
Пад ім бруя больш светлым блакіту,
Над ім прамень сонца залаты.
А ён, мяцежны, просіць буры,
Як быццам у бурах ёсць супакой!
Любоў не фарбуе жыцьцё маё.
Трагізм любоўнай лірыкі быў абумоўлены абставінамі асабістага жыцця паэта. Цыкл вершаў прысвечаны Наталлі Фёдараўне Івановай, дачкі вядомага драматурга. Спачатку Іванова адказвала ўзаемнасцю Лермантаву, была яго блізкім сябрам, але любоўнае захапленне паэта скончылася няшчасны. Здрада каханай жанчыны паслужыла падставай для стварэння верша «Я не прыніжаны перад табою. «
Ні твой прывітанне, ні твой дакор
Не ўладныя над маёй душою.
Ведай: мы чужыя з гэтых пор.
Ты забылася: я свабоды
Для зман не аддам;
І так ахвяраваў я гады
Тваёй усмешцы і вачам,
І так я занадта шмат бачыў
У табе надзею юных дзён
І цэлы сьвет зьненавідзеў,
Каб любіць цябе мацней.
Я быў гатовы на смерць і муку
І цэлы свет на бітву клікаць,
Каб тваю Млада руку —
Вар’ят! — лішні раз паціснуць!
Ня ведаючы падступную здраду,
Табе я душу аддаваў;
Такі душы ты ведала ль цану?
Ты ведала — я цябе не ведаў!
Нічым не ахвяруючы ні злосці, ні любові,
І валадарыць у душы нейкі холад таемны,
Калі агонь кіпіць ў крыві.
Над светам мы пройдзе без шуму і следу,
Не кінулі стагоддзям ні думкі пладавітай,
Ні геніем пачатага працы.
І прах наш, з строгасцю суддзі і грамадзяніна,
Нашчадак абразіць пагардлівым вершам,
Насмешкай горкім ашуканага сына
Над праматала бацькам.
Па ідэйнаму зместу з «Думай» звязана верш «І сумна і сумна. «, Напісанае ў форме лірычнага маналога. Крытык В. Г. Бялінскі захапляецца гэтым творам. Ён параўноўвае яго з «патокам слёз, даўно накипевших», са бруёй гарачай крыві з раны, з якой раптам сарвалі павязку. У вершы найбольш поўна адбіліся асаблівасці лірыкі Лермантава. Вершы Лермантава — гэта амаль заўсёды напружаны ўнутраны маналог. Погляд паэта засяроджаны не столькі на знешнім свеце, колькі на ўнутраным душэўным стане чалавека. Паэт раскрывае барацьбу супярэчлівых думак свайго лірычнага героя.
У хвіліну душэўнай нягоды. Жадання.
якая карысьць марна і вечна жадаць.
А годы праходзяць — усё лепшыя гады!
Кахаць. але каго ж. на час — не варта працы,
А вечна кахаць немагчыма.
У сябе Ці зазірнеш? — там мінулага няма і следу:
І радасць, і мукі, і ўсе там нікчэмна.
Што запал? — бо рана іль позна іх салодкі хвароба
Знікне пры слове розуму;
І жыццё, як паглядзіш з халодным увагу вакол, —
Такая дробязныя і дурная штука.
Скрозь туман крамяністы шлях блішчыць;
Ноч ціхая. Пустыня внемлет Богу,
І зорка з зоркай кажа.
У нябёсах ўрачыста і цудоўна!
Спіць зямля ў ззянне блакітным.
Што ж мне так балюча і так цяжка?
Чакаю ль чаго? Шкадую пра чым?
Ужо не чакаю ад жыцця нічога я,
І не шкада мне мінулага ані; Я шукаю свабоды і спакою!
Я б хацеў забыцца і заснуць!
Але не тым халодным сном магілы.
Я 6 жадаў навекі так заснуць,
Каб у грудзях драмалі жыцця сілы,
Каб, дыхаючы, ўздымалася ціха грудзі.
9205 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Лермантаў М.Ю. / Рознае / Матывы лірыкі М. Ю. Лермантава
Глядзіце таксама па розных творах Лермантава:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.