Многія мастакі таго часу малявалі карціны з вядомых людзей таго часу. А хто-то маляваў свае несмяротныя карціны з звычайных мінакоў. Усё роўна хто на іх намаляваны. Яны ўяўляюць велізарную каштоўнасць для нашчадкаў.
Аўтары тых карцін данеслі да нас сваё жыццё, побыт і мінулае. Гледзячы на гэта, мы нібы пераносімся ў тую эпоху і ўяўляем перад сабой жыццё тых дзён. Некаторыя карціны прымушаюць нас задумацца або суперажываць героям.
Адной з такіх карцін з’яўляецца твор Валянціна Іосіфавіча Хабарава — «Партрэт Мілыя». На першы погляд яна здаецца зусім звычайным партрэтам. Але прыгледзеўшыся ўважліва, мы разумеем наколькі гэты партрэт выдатны. Гэтым партрэтам можна перадаць цэлую эпоху, жыццё людзей таго часу. Партрэт быў напісаны ў 1970 годзе.
На карціне намаляваная звычайная мілая дзяўчынка, якая сядзіць у крэсле і чытае з вялікай цікавасцю кнігу. Міла высокая, худзенькая дзяўчынка. Яна з’яўляецца ключавой фігурай партрэта. Па ўсёй бачнасці, Міла школьніца
Працэс чытання настолькі павёў яе, прымусіў ўнікнуць і з трапятаннем чакаць развязкі. Яна настолькі ўцягнутая, што сядзіць у незвычайнай позе. Яна забралася ў крэсла цалкам, з нагамі. Міла сядзіць сагнуўшы ногі ў каленях. Крэсла круглай формы на тонкіх драўляных ножках. Мастак намаляваў яго ў цёмна-сінім колеры.
Калі прыгледзецца ў твар дзяўчынкі, мы ўбачым задуменны погляд, з велізарнай доляй засяроджвання на кнізе. Хабараў вельмі выразна перадаў рысы асобы дзяўчынкі. У яе вельмі прыгожай формы нос. Вусны прыадчыненыя, што паказвае на павышаную цікавасць да сюжэту кнігі. Валасы ў дзяўчынкі светлыя, русыя, акуратна ложа на плечы. Яе карыя вочы блішчаць цікавасцю.
Побач з дзяўчынкай мы бачым нядбайна якія ляжаць канькі. Гэта сведчыць аб тым, што яна зусім нядаўна вярнулася з вуліцы, з прагулкі. Верагодней за ўсё, яна была на катку. Кніга настолькі цікавая ёй і цікавая, што яна, толькі зняўшы канькі, прынялася за чытанне каханыя кнігі.
Дзяўчынка нават не заўважае нічога таго, што адбываецца вакол яе. Яна ўдумліва чытае радок за радком і сыходзіць у глыб сябе.
Апранутая Міла ў беласнежную футболку з яркімі, жоўта-сінімі палосамі на рукаве. Таксама на ёй апранутыя сінія штаны.
Складанне па карціне Хабарава «Партрэт Мілыя»
На карціне Хабарава «Партрэт Мілыя» мы бачым нашу сучасніц ці дзяўчыну з зусім нядаўняга мінулага. Абстаноўка, арыгінальнае крэсла, канькі і лямпа кажуць нам пра тое, што Міла жыве ў звычайнай сям’і, у сучасным горадзе. Яна вельмі захопленая дзяўчына, бо нядаўна вяртаючыся са шпацыру на каньках, Міла адразу села за чытанне каханай кнігі. Яна нават не стала прыбіраць канькі, напэўна, кніга сапраўды вельмі цікавая і захапляльная.
Крэсла, на якім сядзіць Міла, вельмі цікавае, арыгінальнае. Па-відаць, дзяўчына жыве ў сям’і бацькоў-гуманітарыяў. І гэта яны, хутчэй за ўсё, прызвычаілі Міле шмат чытаць, прышчапілі ёй гэты смак да чытання. Само крэсла цёмна-сіняга колеру і як бы апраўляе постаць дзяўчынкі. Яно ахутвае яе з усіх бакоў, бо нават ногі Міла падціснула пад сябе, стаўшы адным цэлым з гэтым крэслам. А сама дзяўчына намаляваная светлымі, яркімі тонамі. Яе ясны твар, валасы, белая футболка падкрэсліваюць яе постаць, рэзка кантрастуючы з каляровай гамай мэблі. Яна як быццам свеціцца знутры, паглынутая сваімі думкамі.
На мой погляд, мастак на карціне адлюстраваў дзяўчынку-падлетка так, як яе бачаць дарослыя — ўвесь час чымсьці занятую, якая мае мноства разнастайных інтарэсаў, хобі. Хабараў глядзіць на Міле вачыма дарослага мастака як на адлюстраванне сябе ў дзяцінстве. Ён хоча перадаць свае пачуцці, магчыма свой сум па які пайшоў бестурботнаму часу, калі не трэба было браць поўную адказнасць за сваё жыццё на сябе, а можна было шпацыраваць цэлы дзень або чытаць упадабаную кніжку. Аб астатнім пакуль што клапоцяцца бацькі. І гэта сапраўды бясцэнны час — час асабістай свабоды, разняволенне стану душы, час мараў, фантазій і высокіх палётаў думкі.
Мастак і сам па сабе — тонка якая адчувае натура. Ён глыбей за іншых разумее тыя важныя моманты ў жыцці, якія мы з гадамі губляем, забываемся. І таму ён хоча адлюстраваць гэта светлы час дзяцінства, гэтыя незамутненной нічым староннім эмоцыі, думкі, пачуцці. Каму, як не мастаку пад сілу перадаць той стан душы, якое адчувае кожны, будучы яшчэ дзіцём?