Перабраўшы мноства твораў А.С. Пушкіна, я выпадкова натыкнулася на верш "Не дай мне бог сысці з розуму …", І мяне адразу прыцягнула яркае і эмацыянальны пачатак, звяртае на сябе ўвагу чытача.
У гэтым вершы, ўяўнай простым і зразумелым і зразумелым, як і многія іншыя творы вялікага класіка, лёгка можна ўбачыць перажыванні творцы, праўдзівага, вольнага розумам паэта — перажыванні і мары пра волю. А ў часы напісання гэтага верша свабода думкі і словы вельмі строга каралася грамадствам і ўладай. Вядомыя і выпадкі з гісторыі, калі вальнадумны чалавек аб’яўляўся вар’ятам, як, напрыклад, П.Я. Чаадаеў, з якім А.С. Пушкін быў асабіста знаёмы з ім; Чаадаеў быў першым, каго ў Расіі абвясцілі вар’ятам па палітычных прычынах. Магчыма, менавіта гэты выпадак натхніў Пушкіна да стварэння гэтага верша. Таксама ў год, калі гэты верш было напісана, аўтар знаходзіўся ў Пецярбургу, пад пільным кантролем уладаў, і можна меркаваць, што ў гэты момант яго творчасць выказваў безвыходнасць і бяссілле ў барацьбе з царызмам.
Вольнасць слова А.С. Пушкін у гэтым вершы параўноўвае са свабодай фізічнай: ён жвава пускаецца ў цёмны лес, заслухоўваецца хваляў, поўны шчасця, глядзіць у пустыя нябёсы, ён параўноўвае сябе з віхурай, ламацца лясы і разрываецца поля. Мне здаецца, што ў гэтай фразе, у гэтым параўнанні аўтар супастаўляе стихотворство, наносячы ўдары па самадзяржаўе, з ураганам, апантаным і зруйнавальным, у сваёй сіле не ўсведамляе небяспекі.
А небяспека гэтая ёсць, і вельмі сур’ёзная, бо, як мы ведаем з біяграфіі Пушкіна, улады, незадаволеныя яго вершамі, заўсёды знаходзілі спосаб прымусіць замаўчаць, — спасылкай Ці, зневажальнымі Ці загадамі …
… І страшны будзеш як чума,
Як раз цябе замкнуць,
Пасадзяць на ланцуг дурака …
Аднак А.С. Пушкін у першай строфы адзначае, што ён не даражыць сваім розумам, і яго страшаць толькі пакаранне, страта сяброў, ганьба і адзінота.
Яркае, эмацыйнае пачатак верша, заклік вышэйшай сілы, бога, для таго, каб адгарадзіцца ад такога жаданага "сумасшествия9quot ;, прымушае чытача пранікнуцца пачуццямі аўтара, зразумець самую сутнасць перажыванняў. Тут таксама выкарыстана анафары:
… Не, лягчэй посах і торба,
Няма, лягчэй працу і голад …
Гэтыя словы асабліва падкрэсліваюць супярэчлівыя эмоцыі і адмаўленне свайго жадання "з’ехаць з глузду". А ў радках
… І я б заслухоўваўся хваляў,
І я глядзеў бы, шчасця поўн,
У пустыя нябёсы …
паўторы надаюць рухомасць, жывасць вершу.
Заканчваецца ж гэты твор кантрасным супрацьпастаўленьнем волі і няволі: яркі голас салаўя — лаянцы начных наглядчыкаў, глухі шум дуброў — віск і звону кайданоў. Гэты кантраст пышна завяршае верш, абагульняючы ідэю і лагічна прыводзячы да няма каму высновы, схаваны ад нас.
Гэтая эмацыйнасць, выразнасць, мастацка яркая ідэя, гэтак распаўсюджаная ў творчасці паэта, і прыцягнулі маю ўвагу. І мне хацелася б перачытаць гэты верш, такое простае на першы погляд, але таящее ў сабе мноства загадак, звязаных з жыццём, біяграфіяй А.С. Пушкіна. Хацелася б перачытаць і знайсці для сябе новыя і новыя моманты, шмат значаць для гэтай вечнай тэмы — тэмы Свабоды.
13368 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Лірыка / Маё любімае верш А.С.Пушкіна. «Не дай мне бог сысці з розуму.» (Успрыманне. Вытлумачэнне. Ацэнка.)
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Маё любімае верш у лірыцы Пушкіна (сачыненне-мініяцюра)
Лірыка вялікага рускага паэта А. С. Пушкіна разнастайная па сваёй тэматыцы і праблематыцы, але мне больш за ўсё падабаецца любоўная лірыка.
Для Пушкіна каханне — адно з самых моцных чалавечых пачуццяў і самае натуральнае праява чалавечых адносін »Каханне, як і паэзія, авалодвае усёй істотай чалавека, і ўсе яго ўнутраныя сілы прыходзяць у рух.
Не выпадкова ў Пушкіна каханне і паэзія — родныя сёстры. Усё гэта даносіць да нас верш, прысвечаны Ганне Пятроўне Керн «Я памятаю цудоўнае імгненне …» Так, гэты верш ведаюць усе, пра яго столькі сказана і напісана, што шмат хто ўжо проста чытаюць яго як нейкую даўно вядомую і «банальную» ісціну. Але менавіта ў гэтай прастаце і банальнасці ўся сіла гэтага верша, сіла ўсіх пачуццяў і перажыванняў, намаляваных ў ім.
Гэты верш было напісана ў 1825 годзе ў перыяд Міхайлаўскай спасылкі паэта. Міхайлоўскі перыяд складае новы і найважнейшы этап у ідэйна-мастацкім развіцці паэта. Менавіта ў гэты час ва ўвесь свой волатаўскі рост разгортваецца каласальная творчая моц Пушкіна.
Менавіта тут напісаныя і зараджаюцца вялікія палотны паэта. І таму такое простае верш з’яўляецца на фоне разнастайнасці твораў як бы нябачным і нязыркім. Але гэта толькі на першы погляд. Яно менавіта канцэнтруе ў сабе самога Пушкіна і яго пачуцці. Бо ў гэты час паэт жыве ў «зняволенні»: не асабістых зносін з сябрамі, аднадумцамі. І таму любая сустрэча з чалавекам з «той» жыцця прыносіць шмат успамінаў, перажыванняў, шчасця і гора адначасова.
У вершы «Да ***» Пушкін імкнецца намаляваць дасканалы вобраз жаночай прыгажосці. Усё, пра што паэт піша ў сваім невялікім творы, ён перажывае сам. Спачатку — нечаканая сустрэча з юнай выдатнай дзяўчынай, потым — расстанне з ёй, гады ў зняволенні, пражытыя без усяго прыгожага, і вось ізноў доўгачаканая сустрэча, сустрэча з каханнем, хоць і ўжо прайшла, якая толькі навявае прыгожае успамін і невядома, што абяцае ў сучаснасці:
І сэрца б’ецца ў захапленні,
І для яго уваскрэсла зноў
І бажаство, і натхненне,
І жыццё, і слёзы, і каханне.
У вершы Пушкіна тэма зачаравання прыгажосцю сумясціць з іншымі тэмамі роздуму пра жыццё, пра радасць творчасці, пра пачуццё паўнаты быцця.
Мне вельмі падабаецца гэты верш. Яно становіцца кароткай духоўнай і, вядома, апаэтызаваныя біяграфіяй А. С. Пушкіна. Верш выканана вялікай сілы, шчырасці і чысціні пачуцці. Яно носіць глыбока асабісты характар, тут пераважае лірычная стыхія: плаўны ход думак і перажыванняў лірычнага героя-аўтара (бо яны тут зліваюцца ў адно «я»), узаемадзеянне суб’ектыўнага і аб’ектыўнага выявы з перавагай, вядома ж, першага пачатку.