У дапамогу школьніку і студэнту!
Сачыненне-мініяцюра. Маё любімае верш С. Ясеніна
Што вас змучыла Мая шальная жыццё.
С. Ясенін змог напісаць жанчыне ліст, у якім ён выказаў усе свае думкі, выказаць боль душы, значыць, ён шчыра любіў гэтую жанчыну. У лісце ён не абяцае любові, але піша, што будзе памятаць яе заўсёды.
творчасць
сачыненні
Пры перадруку матэрыялаў сайта спасылка на сайт ser-esenin.ru абавязковая. Усе матэрыялы з’яўляюцца ўласнасцю іх аўтараў.
С.А. Ясенін: Жыццё маё, ці ты прыснілася мне.
Маё любімае верш А. Блока
Сярод многіх вершаў А. Блока розных перыядаў творчасці верш «О, я хачу вар’яцка жыць» адрозніваецца аптымізмам, прагай жыцця, стараннем зразумець схаваныя рухавікі жыцця. Ужо ў першай строфы паэт ужывае інверсію, свядома акцэнтуючы слова «жыць». Жыць з жаданнем, жыць, каб пакінуць пасля сябе, — вось мэта паэта:
О, я хачу вар’яцка жыць:
Усё існае — увекавечыць,
Гэта вялікая мара, дастойная чалавека творчага. Але гэта не так проста — ажыццявіць усе, пра што марыў. Жыцьцё часам складваецца, нібы цяжкі сон. Анафары ў другой строфы ўжыта, каб падкрэсліць далейшае зацвярджэнне:
Хай душыць жыцця сон цяжкі,
Хай задыхаюся ў гэтым сне, —
Быць можа, юнак вясёлы
У будучым скажа пра мяне.
У гэтых радках чаканне таго, што калісьці абавязкова правільна зразумеюць і яго сум, і яго смех, і паэзію. Бо інакш усё ў свеце губляе сэнс. Бо так нялёгка словамі растлумачыць іншаму, што з’яўляецца рухавіком тваіх дзеянняў. Таму і паўжартам, падлозе іранічна ён выказвае мысленне меркаванні нашчадкаў:
Прабачым угрюмство — хіба гэта
Схаваны рухавік яго?
Ён увесь — дзіцё дабра і святла,
Ён увесь — свабоды ўрачыстасць!
Верш цікава і па будынку. Аднолькавыя канструкцыі — няпоўныя прапановы з прапушчаным выказнікам падкрэсліваюць шматразовых дзеянні і быццам прымнажаюць яго. Верш напісаны чарырохстопны ямбам, але пераходы запавольваюць лёгкі рытм. Другая страфа, хоць і напісаная таксама ямбам, але мае трохі іншы рытм дзякуючы большай колькасці націскаў. Так гучыць і трэцяя страфа. Такая перабіўка рытму дае вершу, невялікай па аб’ёме, цікавае гучанне: быццам гаворка бярэ разбег. Не выпадкова і Інтанацыйнае афармленне першай і апошняй страфы — клічнік перадае павышэнне тоны. Ды і рытарычнае пытанне ў трэцяй строфы падкрэслівае сэнс апошніх радкоў. Такім чынам, гэты невялікі верш змясціў шмат такога, што застаецца па-за радкоў. І гэта дае паэтычнаму твору асаблівае значэнне.
У пачатку 1900-х гадоў А. Блок захапляецца філасофіяй В. Салаўёва, пад уплывам якога і напісаны цыкл «Вершы пра Выдатнай Даме». Філосаф верыў у выратавальную місію Прыгажосці (адзінства ўключала: Прыгажосць, Сардэчна, Ісціну). Пасярэднікам у дасягненні «ўсёадзінства» закліканы быць мастацтва. Рысы станоўчага «ўсёадзінства» — увасабленне вечна-жаноцкага пачатку ў містычных вобразах Душы Свету, Прамудрасці Божай, Сафіі. Такім чынам, Вечная Жаноцкасць — аб’ект пакланення, платанічнага культу.
Ужо ў апошнім раздзеле першай кнігі «ростанях» (1902 — 1904) з’яўляюцца новыя тэмы — горада, сацыяльная жыццё, чаканне будучых трывог і ўзрушэнняў. Лірыка другога тома (1904-1908) адлюстравала істотныя змены ў светапоглядзе А. Блока. Падзеі рэальнага жыцця ўступаюць у канфлікт з Душой Свету ( «Фабрыка», «Мітынг», «Сытыя», «што вісіць над гародам усясьветным» і інш. Адбываюцца змены ў светаўспрыманні А. Блока, ён губляе сувязь са светам, у якім усё мерна, усё паўтараецца. Памяць не жадае падпарадкоўвацца законах бяздушнага існавання, захоўваючы вышыню ідэалу. Адсюль пошукі сувязі з светам. Так узнікае вобраз Незнаёмкі, як антытэза Выдатнай Дамы.
Верш «Незнаёмка». Верш нарадзілася пасля паездак у пецярбургскія прыгарадныя пасёлкі, у прыватнасці ў дачны пасёлак Азёры. Знешнія прыкметы месца дзеяння цалкам адтуль. Сам вобраз Незнаёмкі, па словах А. Блока, ён убачыў на карцінах Урубеля: «Перад мной паўстала нарэшце тое, што я (асабіста) называю« Незнаёмка »: прыгажуня лялька, сіні прывід, зямное цуд. Незнаёмка — гэта зусім не проста дама ў чорнай сукенцы са Струсіныя пер’ем на капелюшы. Гэта — д’ябальскі сплаў з многіх светаў, пераважна сіняга і ліловага. »Сіні колер азначае у Блока ўзвышанае, недасяжнае, а ліловы — нешта трывожнае.
Верш пабудавана на кантрастах карцін і вобразаў, супрацьпастаўленых адзін аднаму і быццам адлюстраваных адзін у адным. Першая частка — месца дзеяння, дзе пануе самаздаволеная вульгарнасць. А другая — гэта другое «я» паэта з яго высокім ідэалам. Тут з’яўляецца і вобраз Незнаёмкі, чужой навакольнага свету, так як яна — увасабленне жаноцкасці, Паэзіі. Праз яе паэт быццам спазнае вечную таямніцу жыцця, тыя далі, якія схаваны за цёмнай вэлюмам Незнаёмкі.
Сістэма вобразаў і прыёмы малюнка. Агульная атмасфера вульгарнага побыту абмалявана выразным аксюмарон: «вясны хмельны і тлен дух». Іранічна намаляваны нават месяц — сімвал кахання:
А ў небе, да ўсяго прывучаны,
Бессэнсоўна крывіцца дыск.
Вобраз чалавецтва, якое акружае пранізліва самотнага чалавека, прадстаўленыя ў словах: «лакеі заспаныя тырчаць», «п’янчугі з вачыма трусоў». Анафары «І кожны вечар» падкрэслівае паўтаральнасць падзей. З’яўленне Незнаёмкі быццам падрыхтавана ўсім апісаннем абставінаў. Сярод гэтай абстаноўкі бруду і п’янства з’яўляецца захутаная ў таямніцу, «духамі дыхаючы і туманамі», Незнаёмка, адгароджаны ад рэальнасці менавіта нязвыкла. Яна — увасабленне жаноцкасці. Пра гэта сведчыць апісанне:
І веюць старажытнымі павер’ямі
Яе пругкія шоўку,
І капялюш з жалобнымі пер’ем,
І ў кольцах вузкая рука.
З ёй звязана вечная таямніца жыцця, яна сваёй жаноцкасцю, аддаленасцю ад бруднага свету, быццам абяцае жыццё іншую, выдатную, дзе «вочы сінія-сінія, з сумам, квітнеюць на беразе грустном». Нягледзячы на таямнічасць, Незнаёмка — вобраз ачалавечыць, гэта апаэтызаваная Жаноцкасць зусім зямнога характару, пра што сведчаць дэталі побыту, адзення, упрыгожванняў.