Многія лічаць «Капітанскую дачку» аповесцю, звычайным расповедам пра жыццё, каханне, Пугачэўскі паўстанні. На мой погляд, гэта не зусім дакладна. Калі б у школьную праграму ўвялі гісторыю жыцця, «Капітанская дачка» была б самым верным падручнікам. У гэтай аповесці маленькі хлопчык Пятруша ператвараецца ў дарослага і мужнага Пятра Грынёва. Ён прыехаў у Белогорск крэпасць «матуля сынком», марыў пра прыгожай пецярбургскай жыцця, яго не хвалявала ўласную будучыню. Аднак пакідае яе ўжо рашучым, адважным мужчынам.
Вядома ж, на гэта пераўтварэнне паўплывала нямала фактараў, адным з якіх была яго любоў да Машы Міронавай. Гэтая дзяўчына спадабалася яму не адразу, так як новы знаёмы Пятра, Швабрин, прадставіў Машу надзвычайнай дурніцай. Але пасля Грынёў зразумеў, што ўчынкамі Швабрина кіруе неўзаемнае каханне да Машы. Мне здаецца, што Марыя адразу спадабалася Пятру, але ён настолькі верыў Швабрину, што баяўся прызнацца ў гэтым нават самому сабе.
На шляху Машы і Пятра стаяла нямала перашкодаў. Швабрин, некалі які здаваўся вельмі цікавым і мілым чалавекам, рэзка змяніў стаўленне Грынёва да самога сябе. Ён працягваў ганьбіць Машу, гэтага Грынёў не вытрымаў. Дуэль са Швабриным паказвае, наколькі моцным было яго пачуццё да Машы. Але бацькі Грынёва гэтага не зразумелі. Бацька быў катэгарычна супраць вяселля свайго сына.
Нечаканае напад пугачевцев змяніла ўвесь лёс Грынёва. Каб не быў ён у Белогорск крэпасці, ён бы ніколі не даведаўся сапраўднай вернасці радзіме, каханай дзяўчыне, не спазнаў бы выпрабаванняў жыцця, не разабраўся б да канца, хто такі Пугачоў на самай справе. Знаёмства з Пугачовым нечакана адыграла вялікую ролю ў памілаванні Грынёва Пугачовым. Калі ж раней Пугачоў уяўляўся Пятру самазванцам, якога хвалюе толькі ўлада, то зараз ён апынуўся звычайным чалавекам, якія маюць свае слабасці, дастаткова добрым. І калі Грынёў прыехаў прасіць у яго дапамогі, ён не адмовіў, нягледзячы на трохі дзёрзкі адказ Пятра на просьбу Пугачова не ваяваць супраць яго.
Швабрин апынуўся не толькі здраднікам ў адносінах да сваёй краіны, але і бяз сораму крывадушнікам, карыстаўся ад’ездам Грынёва ў Арэнбург. Але за гэта ён быў пакараны Пугачовым, пазналі ад Пятра, што Швабрин хоча сілком ажэніцца на Машы.
У параўнанні з Грынёва Швабрин здаецца чалавекам, пазбаўленым ўсіх тых якасцяў, якімі быў надзелены Пётр. Яму не знаёмыя былі такія паняцці, як абавязак, гонар, годнасць. Ён не паважаў правы жанчын, і можна нават сказаць, што ён не ўмеў любіць.
Аповяд пра жыццё Грынёва ў Белогорск крэпасці заняў вельмі вялікае месца ў яго цыдулках. Бо менавіта ў Белогорск крэпасці Грынёў навучыўся па-сапраўднаму любіць, паважаць сваю краіну, стойка пераносіць перашкоды. І менавіта гэта зрабіла ў ім сапраўднага мужчыну.
65599 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Белогорск крэпасць у жыцці Грынёва
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Белогорск крэпасць у жыцці Пятра Грынёва (паводле аповесці А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»).
Аповесць А.С. Пушкіна «Капітанская дачка» (1836) заснавана на рэальных гістарычных падзеях. У ёй апісваецца паўстанне Емяльяна Пугачова. Апавяданне ў гэтым творы вядзецца ад асобы двараніна Пятра Грынёва. Асноўную частку «Капітанскай дачкі» займае апісанне жыцця героя ў Белогорск крэпасці, куды ён быў накіраваны несці службу.
У гэтую крэпасць Грынёў трапіў у шаснаццацігадовым узросце. Да гэтага ён жыў у бацькоўскім доме пад наглядам кахаючага бацькі і ва ўсім апекаваць яго матухны: «Я жыў недалеткам, гоняя галубоў і гуляючы ў чахарду з дваровымі хлапчукамі». Можна сказаць, што, трапіўшы ў крэпасць, Грынёў быў яшчэ дзіцем. Белогорск крэпасць адыграла ў яго лёсу ролю жорсткага выхавацеля. Выйшаўшы з яе сцен, Грынёў ўяўляў сабой цалкам сфармаваліся асоба са сваімі поглядамі і перакананнямі, маральнымі каштоўнасцямі і уменнем іх адстойваць.
Першай яркай падзеяй, якая паўплывала на асобу Грынёва, была яго любоў да дачкі каменданта крэпасці, Машы Міронавай. Герой прызнаецца, што спачатку Маша не спадабалася яму. Іншы афіцэр, які служыў у крэпасці, Швабрин, расказаў пра яе шмат непрыемнага. Але з часам Грынёў пераканаўся, што Маша «разважлівая і разумны дзяўчына». Ён усё больш і больш прывязваўся да яе. Аднойчы, пачуўшы абразлівыя словы аб сваёй каханай ад Швабрина, Грынёў не змог стрымацца.
Нягледзячы на ўсе супраціў каменданта і яго жонкі, сапернікі таемна змагаліся на шпагах. Швабрин ганебна параніў Пятра Грынёва, калі той адвярнуўся на крык Савельича. Пасля гэтай падзеі Грынёў і Маша пераканаліся ў тым, што любяць адзін аднаго, і вырашылі пажаніцца. Але бацькі Пятра не далі сваёй згоды. Швабрин таемна напісаў ім і паведаміў, што Грынёў біўся на двубоі і нават паранены.
Пасля гэтага героі сталі выпрабоўваць адзін да аднаго найбольшую непрыязнасць. Хоць спачатку Грынёў больш за ўсё сышоўся менавіта са Швабриным. Гэты афіцэр быў бліжэй за ўсё да героя па ўзроўні адукацыі, інтарэсам, разумоваму развіццю.
Паміж імі было адно, але карэннае адрозненне — у маральным узроўні. Гэта Грынёў стаў заўважаць паступова. Спачатку па нявартым мужчыны водгуках аб Машы. Як высветлілася потым, Швабрин проста помсціў дзяўчыне за тое, што тая адмовіла яму ў яго заляцаннях. Але ўся подласць натуры гэтага героя раскрылася пры кульмінацыйных падзеях аповесці: захопу крэпасці Пугачовым і яго паплечнікамі. Швабрин, прысягаю на вернасць імператрыцы, не задумваючыся перайшоў на бок мяцежнікаў. Больш таго, ён стаў там адным з іх кіраўнікоў. Щвабрин стрымана глядзеў, як караюць смерцю каменданта і яго жонку, якія так добра ставіліся да яго. Скарыстаўшыся сваёй уладай і бездапаможнасцю Машы, гэты «герой» трымаў яе ў сябе і хацеў сілком ажаніцца на дзяўчыне. Толькі ўмяшальніцтва Грынёва і ласку Пугачова выратавалі Машу ад гэтай долі.
Грынёў, сам таго не ведаючы, сустрэўся з Пугачовым яшчэ за сценамі Белогорск крэпасці. Гэты «мужык» вывеў іх з Савельичем з бурану, за што і атрымаў ад Грынёва у падарунак заячы кажух. Гэты падарунак шмат у чым вызначыў добрае стаўленне Пугачова да героя ў далейшым. У Белогорск крэпасці Грынёў абараняў імя імператрыцы. Пачуццё доўгу не дазволіла яму прызнаць у Пугачова гасудара нават пад страхам смерці. Ён адкрыта кажа самазванцу, што той жартуе «небяспечную жарт». Акрамя таго, Грынёў прызнаецца, што калі будзе трэба, то ён пойдзе ваяваць супраць Пугачова.
Убачыўшы ўсё зверствы, якія робяцца самазванцам, Грынёў ставіўся да яго, як да злыдню. Акрамя таго, ён даведаўся, што камендантам крэпасці становіцца Швабрин, і Маша будзе знаходзіцца ў поўным яго распараджэнні. З’яжджаючы ў Оренбург, герой пакідаў сваё сэрца ў крэпасці. Неўзабаве ён туды вярнуўся, каб выручыць Машу. Па няволі размаўляючы з Пугачовым, Грынёў мяняе сваё меркаванне аб самазванца. Ён пачынае бачыць у ім чалавека, якому ўласцівыя чалавечыя пачуцці: падзяку, спагада, весялосьць, страх, насцярожанасць. Грынёў бачыў, што ў Пугачова шмат найгранага, штучнага. На людзях ён гуляў ролю гаспадара-імператара. Застаўшыся жа сам-насам з Грынёва, Пугачоў праявіў сябе як чалавек, распавёў Пятру сваю жыццёвую філасофію, складзеную ў калмыцкія казку. Грынёў не можа зразумець і прыняць гэтай філасофіі. Для яго, двараніна і афіцэра, незразумела, як можна жыць, забіваючы людзей і праводзячы разнастайныя зверствы. Для Пугачова ж чалавечае жыццё значыць вельмі мала. Для самазванца галоўнае — дамагчыся сваёй мэты, няважна якімі ахвярамі.
Пугачоў стаў для Грынёва дабрадзеем, своеасаблівым хросным бацькам, бо ён выратаваў Машу ад Швабрина і дазволіў закаханым з’ехаць з крэпасці. Але і гэта не магло зблізіць яго з Грынёва: занадта розныя жыццёвыя філасофіі былі ў гэтых герояў.
Белогорск крэпасць і тыя падзеі, якія былі з ёй звязаны, згулялі ключавую ролю ў жыцці Пятра Грынёва. Тут герой сустрэў сваё каханне. Тут ён, пад уплывам страшных падзей, пасталеў, узмужнеў, зацвердзіўся ў сваёй адданасці гаспадарыні. Тут Грынёў прайшоў «выпрабаванне на трываласць» і з гонарам вытрымаў яго. Акрамя таго, у Белогорск крэпасці Грынёў стаў сведкам падзей, всколыхнувших ўсю краіну. Сустрэча з Пугачовым тычылася не толькі яго. Грынёў удзельнічаў у важнай гістарычнай падзеі і з годнасцю прайшоў праз усе выпрабаванні. Пра яго можна сказаць, што ён «захаваў гонар з маладу».
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Капітанская дачка / Белогорск крэпасць у жыцці Пятра Грынёва (паводле аповесці А.С. Пушкіна «Капітанская дачка»).
Глядзі таксама па твору «Капітанская дачка»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.