Руская літаратура — гэта жывое з’ява сусветнай культуры, якое выказвае духоўныя і эстэтычныя памкненні многіх пакаленняў людзей. Свой след у ёй пакінулі Салжаніцын, Пастэрнак, Маякоўскі, Талстой, Дастаеўскі, Радзішчаў, Ламаносаў і многія, многія іншыя. Нараджэнне сапраўднага пісьменніка — вялікая рэдкасць, але гісторыі вядома час, калі на свет з’явілася цэлая плеяда геніяў: я кажу пра пачатак XIX ст. «Залаты век» рускай паэзіі немагчыма ўявіць без творчасці Міхаіла Юр’евіча Лермантава.
Зразумець творчасць паэта можна, толькі даведаўшыся яго як асоба, зразумеўшы, чым ён жыў, як думаў, пра што марыў, што любіў, а што ненавідзеў.
У ноч з 2 на 3 кастрычніка 1814 г. у сям’і капітана Юрыя Пятровіча Лермантава і Марыі Міхайлаўны, народжанай Арсеньневай, нарадзіўся сын Міхаіл.
Пачаўшы літаратурную дзейнасць, Лермантаў шмат эксперыментуе: ён спрабуе пісаць вершы, паэмы, драмы, раманы, аўтабіяграфіі. Гэтую хуткую змену жанраў і стыляў можна растлумачыць тым, што юны паэт шукаў свой стыль, выдатны ад «лёгкай паэзіі», папулярнай у той час. Яго шуканні мелі плёну. У 1835 годзе Лермантаў напісаў драму «Маскарад», якая стала фінальным творам яго юнацкай творчасці. Аднак драму чакала трагічны лёс: першая аўтарская рэдакцыя мела тры дзеянні і была вернута аўтару цэнзурай «для патрэбных пераменаў». Лермантаў не збіраўся змяняць сюжэт, ён толькі дадаў яшчэ адзін акт і зноў перадаў цэнзара. У гэты раз яго чакаў поспех, і яму дазволілі аддаць кнігу ў друк. Аднак не ўсё было так гладка: драму забаранілі ставіць у тэатры (забарона гэты заставаўся ў сіле да 1905 г., і Лермантаў ніколі не бачыў «Маскарад» на сцэне), кніга выйшла невялікім тыражом (каля 700 асобнікаў), а праз некаторы час па імператарскага ўказу кнігі сталі адбіраць у тых, хто паспеў іх набыць.
Вобраз Арбеніна арганічна звязаны з вобразам Дэмана, ён павінен выключаць ўсякую думку аб карэ або адплаце. Маналогі Арбеніна, раз-пораз якія прымушаюць успамінаць тэкст «Дэмана», ўносяць у «Маскарад» глыбокі іншасказальна сэнс, якія ўводзяць далёка за межы самога сюжэту і выяўляльны сапраўдны задуму аўтара: паказаць трагедыю чалавечага грамадства, учыненага так, што цяперашні, дзейнае імкненне да дабра, насычанае думкай і воляй, непазбежна павінна прыняць форму зла — нянавісці, помсты, а ахвярай гэтага зла павінна абавязкова стаць нявінная, амаль дзіцячая душа — Ніна.
З ранніх гадоў Лермантаў адчуў у сабе задаткі Звышчалавека і надзеў на сябе цяжкую місію: сілай свайго генія змагацца са злом, якое з часам замест барацьбы схіліла паэта да ідэалізацыі яго.
Ідэйным стрыжнем «Маскарад» з’яўляецца праблема высокага зла, народжанага дзейным імкненнем да дабра і шчасця. Бура, якую вырабляе Арбеніна ў свецкім коле, выкрываючы містыфікацыю дабра і высакароднасці, вырастае да памераў бунту супраць такога грамадскага ладу, пры якім галоўную ролю ў жыцці гуляе нізкая зло, замаскіраваную «дабром».
Колькі б ні лаялі Лермантава за яго легкадумнасць, мізэрнасць, пераймальны, неадукаванасць, пошлую гарэзлівы і невыносны характар, ён усё роўна застанецца адной з незгасальным зорак «залатога стагоддзя» рускай паэзіі.
невядомы
Невядомы выступае актыўным дзеючай асобай двойчы — у пачатку, перасцерагаючы Арбеніна, і ў канцы, як бы падводзячы вынік. Ён не ўдзельнічае ў інтрызе, ня накіроўвае на Арбеніна ход падзей, але з’яўляецца адным з галоўных герояў у гэтай гісторыі і ўводзіць адмысловы сэнс у яе.
Гэты Невядомы такі ж, як Арбеніна, толькі з іншага жыццёвай сітуацыяй. Яўген прайшоў праз сваё картёжное і вясёлае мінулае і змяніўся, ажаніўся, а Невядомы так і затрымаўся ў гэтым мінулым. Ён, гэтак жа як і яго цяперашні вораг у маладосці, гуляў, выйграваў і яго б чакала такое ж будучыня: шмат грошай, прыгажуня жонка. Але ён сустрэўся ў картачным паядынку з Арбеніна і той абыграў яго, збанкрутуюцца і гэтым зламаў яму жыццё. Невядомы больш не мог не пра што думаць, акрамя як пра помсты Арбеніну. І ён прысвячае гэтай помсты сваё жыццё.
Невядомы з’яўляецца на балі з папярэджаннем для Арбеніна і заблытвае яго. Арбеніна псіхалагічна ўжо настроіўся на нешта дрэннае гэтай ноччу, і таму так моцна на яго дзейнічае гэтая гісторыя з бранзалетам, якая потым абуджае злосць, падступнасць, якую ён спрабаваў пакінуць у мінулым. Гэтыя пачуцці яго накіроўваюць па ходу ўсёй інтрыгі. Таму ён нікога навокал не слухаў і рабіў тое, што ўжо задумаў і як у маладосці ніхто не мог згарнуць яго з дарогі.
Невядомы ведаў гэта і чакаў, калі ў Яўгеніі прачнецца стары запал і прага перамогі і нічым яму не перашкаджаў.
/ Характарыстыкі герояў / Лермантаў М.Ю. / Маскарад / Невядомы
Глядзі таксама па твору «Маскарад»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.