У пачатку XIX стагоддзя ў ходу былі авантурна-прыгодніцкія раманы. Аддаў даніну модзе і Аляксандр Пушкін. У 1832 годзе сябра паэта Павел Нашчокін распавёў гісторыю пра памешчыкаў па прозвішчы Астроўскі, у якога прадузяты суд адабраў маёнтак. Пацярпелы арганізаваў сваіх сялян і пачаў разам з імі займацца рабаваннем. Гэты сюжэт з жыцця зацікавіў Пушкіна. Неўзабаве паэт напісаў два першыя тамы рамана пра высакароднай разбойніку.
Але твор засталося няскончаным і нават не мела назвы. Яно было апублікавана ўжо пасля смерці Пушкіна ў 1841 годзе. Выдавец назваў раман па прозвішчы галоўнага героя — «Дуброўскі».
Асноўная ідэя творы — абарона чалавечай годнасці. З-за асабістага абразы ўспыхвае варожасць паміж сем’ямі Троекуровых і Дуброўскi. Не вытрымлівае няроўнай барацьбы за дваранскую гонар Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскi. Ён сыходзіць з розуму, а затым памірае. Тады змагацца за фамільнае здабытак пачынае яго сын Уладзімір. Ён не мае намеру аддаваць радавое гняздо ворагу і аддае перавагу спаліць дом, у якім нарадзіўся.
Нават ступіўшы на шлях разбойніка, малады Дуброўскі застаецца чалавекам гонару. Ён міласэрны і справядлівы, ня ўціскае бедных. Ўрок захавання доўгу выкладае нам і Маша Троекурова, якая адмаўляецца кінуць нялюбага мужа, застаючыся дакладнай клятве перад алтаром.
У рамане Пушкін падымае вельмі важнае пытанне сямейнага бяспраўя. Маша, як многія дзяўчаты таго часу, не магла ў поўнай меры распараджацца сваім лёсам. За яе ўсё вырашаў дэспатычны бацька, не звяртаючы ўвагі на адчайныя просьбы і слёзы дачкі. Князь Верейская і зусім бачыў у сваім нявесце толькі багатую і прыгожую дзяўчыну.
рамантычны сюжэт творы, як часта бывае ў Пушкіна, з’яўляецца толькі знешняй абалонкай, пад якой хаваецца змест. У такіх раманах зло традыцыйна павінна быць пакарана, а дабро абавязкова перамагае. Але ў «Дуброўскім» дабро заўсёды прайграе. Абражаная гонар Дуброўскага засталася неотомщенной, Кистеневка адышла да Троекурову, Маша выйшла замуж за князя, Уладзімір вымушаны бегчы за мяжу.
«Дуброўскі» — раман сацыяльны. Галоўная яго думка: законы ў Расіі нічога не значаць перад багаццем і сувязямі. Усе, акрамя Дуброўскага, якая поўзае перад Троекуровым і даруюць яму любыя прыніжэньня. Нават дзяржаўныя чыноўнікі — «на пабягушках» у памешчыка. Высакародным людзям у такім грамадстве месца няма.
Закранаецца ў рамане і тэма народнага бунту. Але сяляне Кистеневки падымаюцца супраць улады Троекурова не дзеля справядлівасці або патрыярхальнай прыхільнасці да «свайму» пану. «Дастануць чужыя, то ён зь іх не толькі скурку, ды і мяса-то аддзярэцца», — выказвае прычыну незадаволенасці фурман Антон. Сяляне турбуюцца пра ўласны дабрабыт, таму іх бунт не напоўнены яшчэ ідэйным зместам. Гэта — не пратэст супраць прыгоннага права, а спроба засцерагчы сябе ад дэспата.
Ярка і дэталёва намаляваная ў рамане жыццё памеснага дваранства. Троекуров і Дуброўскі прадстаўляюць два розных тыпы гэтага саслоўя. Кірыла Пятровіч — буйны памешчык, які трымае ў страху ўсю акругу. Ён адчувае сябе панам не толькі над сваімі прыгоннымі, але і над суседзямі. Любога чалавека, які стаяў ніжэй па сацыяльнай лесвіцы, Троекуров пагарджае. Ён памыкаць губернскім чыноўнікамі, як сваімі слугамі, да смерці засек двух настаўнікаў. Кірыла Пятровіч любіць, каб у хаце было шмат людзей. Але госці служаць яму больш для забавы. Троекурову ў задавальненне прыніжаць іх, груба і нават жорстка жартаваць.
Ганарлівасць гэтага неадукаванага і распешчанага пана не ведае межаў. Ён верыць, што Дуброўскі не нападае на яго ўладанні выключна з-за страху перад магутнасцю Троекурова. Абсалютная беспакаранасць, мсцівасць і уладалюбства засланяюць у памешчыка рэдкія пробліскі высакароднасці і згрызоты сумлення.
Супернік Троекурова Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі — сумленны, рашучы і высакародны дваранін, але часам бывае запальчывы, зайздрослівы, упарты. Як і Троекуров, ён схільны да самаўпраўства і аддае перавагу самасуд, а да закона ставіцца грэбліва. Дуброўскі старэйшы патрабуе выдаць для пакарання псароў Парамошку, сам распраўляецца з Траекураўскі мужыкамі, якія кралі ў яго лес. Пушкін наглядна паказвае ў рамане, што нават лепшыя прадстаўнікі дваранства ставяць сваё панскае сваволя вышэй маралі і права.
Канфлікт старэйшага пакалення разбурае лёсу дзяцей. Уладзімір Дуброўскі з бліскучага афіцэра ператвараецца ў бяздомнага ізгоя. Пушкін ўяўляе нам свайго героя ў розных ролях: хто любіць сын, які шчыра перажывае смерць бацькі, які ў роспачы помсьнік, адважны і стрыманы француз-гувернёр, атаман хвацкіх разбойнікаў, палкі закаханы.
Дуброўскі — ахвяра гвалту і яго прылада. Уладзімір не імкнуўся стаць разбойнікам, жыць па-за законам. Спачатку ён хацеў знайсці ўправу на Троекурова «у вярхах». Не збіраўся ён забіваць і судзейскіх. Гэта каваль Архіп сваім жорсткім учынкам паставіў Дуброўскага ў бязвыхаднае становішча. Уладзімір стаў злачынцам толькі тады, калі законны шлях вырашэння праблемы быў для яго зачынены.
Любоў да Машы ў высакародным сэрца Дуброўскага перамагае пачуццё помсты. Ён даруе Троекурова, паколькі дом, дзе жыве яго дачка, становіцца святым. Міжвольныя злачынства гнятуць душу і сумленне маладога чалавека, а ўсе спробы стаць высакародным і сумленным заканчваюцца правалам.
Каханне толькі ўзмацняе пакуты Уладзіміра. Ён выдатна разумее, што быць жонкай забойцы і рабаўніка — жорсткі выбар. Таму Дуброўскі не прапаноўвае Машы бегчы з ім. Ён гатовы даць ёй свабоду ад дэспата бацькі і ненавіснага жаніха, калі іншага выйсця ўжо не будзе. Уладзімір марыць аб сямейным шчасце з каханай, але можа ахвяраваць ім дзеля спакою дзяўчыны. Ён без пярэчанняў прымае выбар Машы.
Ці любіць Маша Дуброўскага? Юная дзяўчына хутчэй бачыць у ім адважнага героя. Яе прыцягвае арэол таямнічасці і рамантыкі, навакольны імя маладога разбойніка, ліслівіць яго захопленае пакланенне. Але каханне гэта? Гераіня Пушкіна сама адказвае на пытанне: «лепш памерці, лепш у манастыр, лепш пайду за Дуброўскага».
Крытыкі па-рознаму ўспрынялі раман. Адны ўгледзелі ў ім шмат слабых бакоў, іншыя прызнавалі высокія мастацкія вартасці. «Гэта адно з найвялікшых стварэнняў генія Пушкіна», — пісаў пра раман Бялінскі. Доўгі час твор ўваходзіла ў школьную праграму, было шмат разоў экранізавана. Паводле рамана «Дуброўскі» створана аднайменная опера.
Чаму Дуброўскі стаў разбойнікам? (Паводле аповесці Пушкіна «Дуброўскі»)
Аповесць А.С. Пушкіна «Дуброўскі» распавядае нам пра сумленнае, высакароднай чалавеку, маладым дваранін Уладзімір Дуброўскім. На працягу ўсяго творы мы бачым яго жыццёвы шлях, і непазбежна ўзнікае пытанне: чаму ж афіцэр гвардзейскага палка раптам стаў разбойнікам?
Бацька Ўладзіміра — Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі дурному пасварыўся са сваім суседам Кірылы Пятровічам Троекуровым. Абодва прыяцеля любілі паляваць. Але Андрэй Пятровіч не мог сабе дазволіць утрымліваць настолькі выдатнай псярні, якая была ў яго суседа. І неяк Дуброўскі зайздросна прамовіў: «… псярня цудоўная, наўрад людзям вашым жыццё такое ж, як вашым сабакам». На гэтую фразу пакрыўдзіўся псароў Троекурова. Ён адказаў, што ёсць дваране, якія могуць пазайздросціць житью сабак яго гаспадара. З-за гэтага паўстала сур’ёзная сварка. Пасля яе пачаўся судовы разгляд. З-за гэтай судовай цяжбы Андрэй Гаўрылавіч сур’ёзна захварэў. Было прынята рашэнне паведаміць аб гэтым яго сыну Уладзіміру, які ў той момант служыў у гвардзейскім палку ў Пецярбургу.
Уладзіміра можна назваць распешчаным юнакоў, бацька ні ў чым яму не адмаўляў, забяспечваў, як мог, усімі магчымымі сродкамі. Малады чалавек не прывык сабе ні ў чым адмаўляць, ён вёў разгульны лад жыцця, гулякам і марыў пра багатую нявесце. Яго жыццё цякла лёгка і весела, пакуль не прыйшла вестка пра дрэннае самаадчуванне яго бацькі і жаласным стане ўсяго маёнтка, якое вось-вось пяройдзе ў рукі суседу. Трэба аддаць належнае Уладзіміру, не гледзячы на тое, што спачатку ён нагадвае простага валацугу, Гуляка, на самай справе гэта апынуўся добры, спагадлівы чалавек. Ён імгненна выязджае ў родную Кистеневку.
Калі Уладзімір прыехаў у Кистеневку, ён убачыў, што яго бацьку становіцца ўсё горш і горш. Пасля адной з сустрэч з Кірылы Пятровічам Дуброўскі старэйшы не вытрымлівае, з ім здараецца ўдар і ён памірае.
Пасля гэтага моманту Уладзімір пачынае лічыць Троекурова сваім кроўным ворагам. Кірылу Пятровіча не спыніла смерць яго суседа (а калісьці і прыяцеля), і ён працягвае судовую цяжбу. Да таго ж Троекуров дрэнна ставіцца да сына Дуброўскага старэйшага. У выніку Кистеневку з усімі людзьмі аддаюць у валоданьне Троекурову.
Дуброўскі праводзіць апошні вечар у некалі сваім маёнтку. Ён вельмі сумны. Яму сумна і самотна ад смерці аднаго з бацькоў, ад страты радавога маёнтка. Аўтар часта кажа пра тое, што маладому Дуброўскага бракавала хатняга цяпла, утульнасці. У апошні вечар дома ён стаў перабіраць бацькавы паперы. Так у яго рукі трапілі лісты яго памерлай маці. Уладзімір зачытваецца імі, ён быццам акунаецца ў тую атмасферу пяшчоты і цяпла, якой яму так не хапала многія гады. Ён настолькі захапляецца гэтымі лістамі, сваімі адчуваннямі, што забывае пра ўсё на свеце.
Уладзіміру становіцца невыносная думка, што дом яго продкаў можа дастацца яго ворагу. Ён прымае рашэнне спаліць хату, каб Троекурову нічога не дасталося. Уладзімір чалавек не злы, таму ён не жадае ахвяр. Ён хоча пакінуць усе дзверы адкрытымі, каб у людзей была магчымасць уцячы з палаючага будынка. Але прыгоннай Архіп парушае волю пана, і ў агні згараюць загадным.
У выніку, Дуброўскі забірае верных прыгонных сялян і сыходзіць з імі ў лес. Важна заўважыць, што ў маладога чалавека бацькоўскае стаўленне да сваіх людзей, ён адчувае сваю адказнасць за іх.
Не знойдучы абароны ў закона, Дуброўскі становіцца жорсткім, але высакародным разбойнікам. Цікава тое, што ён ні разу не нападаў на маёнтак свайго ворага Троекурова. Потым высвятляецца, што ўжо ў той час ён быў закаханы ў яго дачка Машу.
Не гледзячы на тое, што Дуброўскі жыў па жорсткім правілах сілы, ён усё ж такі застаўся менавіта «высакародным» разбойнікам. Можна нават сказаць, што яго маральнае аблічча быў нашмат вышэй, чым у тых ахоўнікаў закона, якія дазволілі здарыцца такой несправядлівасці, як перадача імёнаў у чужое валоданне.
У выніку, адчуваючы непазбежнасць сваім самотным лёсе, Уладзімір распускае дакладных яму людзей. Ён жадае, каб яны зажылі новым жыццём, больш спакойнай і праведнай. Сам герой исчесзает.
Вельмі шкада, што менавіта такім чынам павярнулася жыццё добрага, спагадлівага, прыстойнага чалавека. Бо зараз, каб выжыць, ён вымушаны будзе ўсё жыццё хавацца, хутчэй за ўсё, ніколі больш не ўбачыць каханую дзяўчыну. Я думаю, што шлях Дуброўскага — гэта не выйсце. Ён вырашыў самастойна вяршыць правасуддзе, не маючы на гэта ніякіх правоў. Разбой, якім бы высакародным ён не выглядаў, — гэта не рашэнне. Мне здаецца, Уладзімір забыўся пра Вышэйшы суд, які сапраўды не памыляецца, і які аддасьць кожнаму за яго дзеі.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Пушкін А.С. / Дуброўскі / Чаму Дуброўскі стаў разбойнікам? (Паводле аповесці Пушкіна «Дуброўскі»)
Глядзі таксама па твору «Дуброўскі»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.