Тэма прызначэння паэта і паэзіі з’яўляецца традыцыйнай для рускай літаратуры. Яна прасочваецца ў творчасці Дзяржавіна, Рылеева, Пушкіна, Лермантава. Так і паэты другой паловы 19-га стагоддзя не з’яўляюцца выключэннем. У Кюхельбеккера і Пушкіна паэт — «прарок» знаходзіцца над натоўпам у барацьбе за ідэалы свабоды, дабра і справядлівасці, ён ідзе да людзей «дзеясловам паліць сэрцы». У Дастаеўскага — гэта прарок, якога да людзей «паслаў бог гневу і смутку». Яго шлях цярністы, таму што Паэт праходзіў гэты шлях з караюшчай лірай у руках. Некрасов-паэт разумее, што набыць ўсеагульную любоў такім чынам немагчыма:
Паэт для Фета — не проста чалавек, здольны рыфмаваць словы і салодка спяваць пра прыгажосць свету. Паэт, як арол, узносіцца да аблокаў і азірае адтуль зямлю. Толькі падняўшыся да неба, лічыць Фет, можна адчуць сапраўдную свабоду.
0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
/ Складанні / Рознае / 19 стагоддзе / Тэма паэта і паэзіі ў літаратуры другой паловы 19-га стагоддзя
Глядзі таксама па твору «19 стагоддзе»:
Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.
Паэты сярэдзіны і другой паловы XIX стагоддзя
Пушкінская эпоха стала высокім стагоддзем у рускай паэзіі. Пасля таго, як у першай палове 19 стагоддзя раптоўна згасла жыццё Лермантава і Пушкіна, паэзія, як частка літаратурнага працэсу перажывала своеасаблівы перыяд застою.
Развіццё паэзіі ў другой палове XIX стагоддзя
Верша, якія ствараліся рускімі аўтарамі ў 50-х гадах, былі падданага вострай крытыкі — усе яны параўноўваліся са спадчынай Аляксандра Сяргеевіча, і, на думку многіх крытыкаў нашмат былі нашмат «слабее9raquo; іх. У гэты перыяд паэзію пачала паступова выцясняць проза. На літаратурнай ніве з’явіліся такія таленавітыя празаікі як Талстой, Тургенеў і Дастаеўскі. Варта заўважыць, што менавіта Талстой быў адным з самых безапеляцыйна крытыкаў новых рускіх паэтаў: творчасць Цютчава ён ігнараваў, Палонскага, Майкова і Фета адкрыта называў «бездарями9raquo ;.
Можа быць, Леў Мікалаевіч сапраўды меў рацыю, і нам не варта ўспрымаць паэзію послепушкинской пары як літаратурную спадчыну? Тады чаму ў многіх з нас 19 стагоддзе асацыюецца не толькі з творамі Лермантава і Пушкіна, але і геніяльнымі вершамі Фета, Някрасава, Пляшчэявым, Кальцова, Палонскага, А. Талстога?
Больш за тое, калі разглядаць рускую паэзію са гэтак радыкальнай пазіцыі, то ў катэгорыю «бездарностей9raquo ;, якія не дасягнулі ўзроўню Пушкіна аўтаматычна трапляюць і паэты — срэбнікі — Ахматава, Блок, Белы, Маякоўскі, Цвятаева. Таму мы бачым, што такое меркаванне пазбаўлена ўсіх лагічных падставаў, і кіравацца ім катэгарычна нельга.
творчасць Някрасава
У другой палове 19 стагоддзя руская паэзія пачала актыўна аднаўляцца, нягледзячы на актыўнае супрацьдзеянне. Творчасць Н. А. Някрасава стала вяршыняй рускай паэзіі другой паловы 19-га стагоддзя. У сваіх паэмах і вершах ён падымаў вострыя на той час тэмы, якія тычацца цяжкай жыцця простага рускага народа. Шляхам літаратурных прыёмаў, актыўна задзейнічаныя ў творах, Някрасаў імкнуўся данесці вышэйшых пластоў паняцце аб веліч простага селяніна, пазбаўленага матэрыяльных дабротаў, але здолеў захаваць сапраўдныя чалавечыя каштоўнасці.
Сваю літаратурную дзейнасць паэт ўспрымаў у першую чаргу як свой грамадзянскі абавязак, які заключаўся ў служэнні свайму народу і Радзіме. Някрасаў, вядомы сваёй выдавецкай дзейнасцю, стаў бацькам — настаўнікам пачаткоўцаў паэтаў таго часу і даў ім штуршок для далейшай рэалізацыі.
Творчасць Фета, Цютчава, Пляшчэявым, Палонскага
Асаблівае месца ў літаратуры таго часу займала паэтычная лірыка. Вершы Фета, Цютчава, Майкова, Пляшчэявым, Палонскага, Кальцова, Нікіціна — былі напоўнены пакланенне перад веліччу прыроды, яе магутнасцю і разам з тым ранімая. Яскравым прыкладам з’яўляецца верш Цютчава «Люблю навальніцу ў пачатку траўня», якое ў чытача заўсёды будзе асацыявацца з магіяй і чарадзействам звычайных прыродных з’яў, захапляльных дух чалавека.
Творы гэтых паэтаў, нягледзячы на лірычны напаўненне, не былі пазбаўленыя і грамадзянскай пазіцыі. Асабліва ярка гэта назіралася ў творчасці А. К. Талстога — аўтара шматлікіх гістарычных балад і сатырычных вершаў, у якіх высмейваюцца манархічны рэжым і само паняцце царскай улады на Русі.
Патрэбна дапамога ў вучобе?
Усе непрыстойныя каментары будуць выдаляцца.