«Аповесць пра Пятра і Феўронні» ўзнікла ў сваёй аснове не пазней другой чвэрці XV стагоддзя, але атрымала канчатковае афармленне ў пачатку XVI стагоддзя пад пяром Ярмолаў Еразма і цесна звязана з фальклорам.
Гэта гісторыя пра каханне князя Пятра і сялянскай дзяўчыны Феўронні — любові моцнай і непераможнай, «да труны».
Першае з’яўленне ў аповесці дзяўчыны Феўронні захавана ў зрокава выразнае вобразе. Яе знайшоў у простай сялянскай хаце пасланец Мурамскага князя Пятра, які захварэў ад атрутнай крыві забітага ім змея. У бедным сялянскай сукенцы Феўроння сядзела за ткацкім станком і займалася «ціхім» справай — ткала палатно, а перад ёй скакаў заяц, як бы сімвалізуючы сабой зліццё з прыродай. Яе пытанні і адказы, яе ціхі і мудры размова ясна паказваюць, што яна разумная. Феўроння дзівіць пасланцоў сваімі прарочымі адказамі і абяцае дапамагчы князю. Абазнаная ў гаючых зёлках, яна вылечвае князя.
Нягледзячы на сацыяльныя перашкоды, князь ажэніцца на сялянскай дзяўчыне Фяўроніі. Іх любоў не лічыцца з меркаваннем навакольных. Фанабэрыстыя жонкі баяраў не любілі Фяўронні і патрабуюць яе выгнання. Князь Пётр адмаўляецца ад княства i iдзе разам з жонкай.
Жыватворчая сіла любові Фяўронні так вялікая, што жэрдкі, уваткнутыя ў зямлю, па яе благаславенні расцвітаюць, ператвараючыся ў дрэвы. Крошкі хлеба ў яе далоні звяртаюцца ў збожжа свяшчэннага ладану. Яна настолькі моцная духам, што разгадывает- думкі сустрэтых ёю людзей. У сіле сваёй любові, у мудрасці, як бы падказвае ёй гэтай любоўю, Феўроння аказваецца вышэй свайго ідэальнага мужа — князя Пятра.
Іх не можа разлучыць сама смерць. Калі Пётр і Фяўронія адчулі набліжэнне смерці, яны нагоды прасіць у Бога, каб ён даў ім памерці ў адзін час, і прыгатавалі сабе агульны труну. Пасля таго яны прынялі манаства ў розных манастырах. І вось, калі Феўроння вышывала для храма багародзіцы «паветра» (покрыва для святой чары), Пётр паслаў ёй сказаць, што ён памірае, і прасіў яе памерці разам з ім. Але Феўроння просіць даць ёй час дошить покрыва. Другі раз паслаў да яе Пётр, загадаўшы сказаць: «Ужо мала пожду цябе». Нарэшце, пасылаючы ў трэці раз, Пётр кажа ёй: «Ужо хачу памерці і не чакаю цябе». Тады Феўроння, якой засталося дошить толькі адну шату святога, ўваткнула ў покрыва іголку, обвертела вакол яе нітку і паслала сказаць Пятру, што гатовая памерці разам з ім.
Пасля смерці Пятра і Фяўронні людзі паклалі іх цела ў асобныя труны, але на наступны дзень цела іх апынуліся ў агульным, загадзя прыгатаваным труне. Людзі другі раз спрабавалі разлучыць Пятра і Фяўроніі, але зноў целы іх апынуліся разам, і з таго часу іх ужо не смелі разлучаць.
Вобразы герояў гэтага аповеду, якіх не маглі разлучыць ні баяры, ні сама смерць, для свайго часу дзіўна псыхалягічна. Іх псыхалягічна вонкава праяўляецца з вялікай стрыманасцю.
Адзначым і стрыманасць апавядання, як бы паўтараюць за сціпласці праявы пачуццяў. Жэст Фяўроніі, ўтыкаюць іголку ў покрыва і абгортваюць вакол ўваткнутай іголкі залатую нітку, гэтак жа лаканічны і зрокава ясны, як і першае з’яўленне Фяўронні ў аповесці.
Каб ацаніць гэты жэст гераіні, трэба памятаць, што ў старажытнарускіх літаратурных творах няма побыту, няма дэталёвых апісанняў. У гэтых умовах жэст Фяўронні каштоўным, як і тое залатое шыццё, якое яна шыла для святой чары.
Сачыненне на тэму «Малюнак кахання і вернасці ў сусветнай літаратуры»
Тэма кахання і вернасці займае асаблівае месца ў сусветнай літаратуры. Са старажытных часоў людзі пачыталі каханне, вернасць, дабрыню, давер. Усе гэтыя лепшыя пачуцці знайшлі адлюстраванне ў класічных літаратурных творах. Якія захаваліся ў працах айчынных і замежных аўтараў, ідэалы, мадэлі, нормы чалавечых узаемаадносін не страцілі сваю актуальнасць і ў нашы дні.
«Аповесць пра Пятра і Феўронні» — гімн любові і вернасці
Яскравым прыкладам поўнага раскрыцця тэмы кахання і вернасці ў сусветнай літаратуры можна лічыць «Аповесць пра Пятра і Феўронні Мурамскіх». Дадзенае старажытнарускае твор распавядае пра жыццё князя Пятра і яго жонкі Фяўронні. У аповесці асаблівае месца займаюць адносіны паміж мужам і жонкай. У раздзел ставяцца такія важныя і непахісныя пачуцці як каханне, вернасць, павага, разуменне, спачуванне. Напісанае ў 16 стагоддзі твор апавядае аб маральных канонах і маральных прынцыпах, сямейных каштоўнасцях і патрыятызме. Праз любоў і вернасць двух людзей паказаная любоў і вернасць сваёй Айчыны.
Ўвасабленне вышэйшых пачуццяў паслужыла таму, што Пётр і Фяўронія лічацца святымі. Яны ўвасобілі ў сабе ўсе лепшыя якасці мужчыны і жанчыны. Так, Феўроння валодае такімі характарыстыкамі:
Пётр адрозніваецца наступнымі якасцямі:
Пералічаныя якасці і асаблівасці Пятра і Фяўронні паслужылі мадэлі ідэальных мужчынскіх і жаночых характарыстык. І на працягу ўжо некалькіх стагоддзяў гэтыя якасці лічацца найбольш каштоўнымі.
У творы закладзена глыбокая думка пра тое, якой павінна быць сапраўдная любоў — моцнай, бескарыслівай, самаадданай, непераможнай, дакладнай.
Вечная каханне ў аповесці «Рамэа і Джульета»
Дадзены твор Уільяма Шэкспіра цалкам прасякнута любоўю, самааддачай, вернасцю. Дадатковы кантраст і трагічнасць аповесці надае гэтак юны ўзрост закаханых і іх палкая, самаахвярная і глыбокая любоў. У творы Шэкспіра падкрэсліваецца ўсёабдымная, усёпаглынальная сіла любові, здольная супрацьстаяць любым перашкодам, праблемах, цяжкасцяў. Нішто не здольна спыніць і разбурыць любоў Рамэа і Джульеты, нават смерць. Сутыкнуўшыся з неразуменнем і непрыняццем сваёй любові ў бацькоўскіх сем’ях, маладыя людзі аддаюць перавагу памерці, але не расстацца. Настолькі моцнай і вернай была іх каханне.
Твор «Рамэа і Джульета» наводзіць на думку аб існаванні вечнай любові. У аповесці выяўляюцца ідэалы сапраўднай любові — вернасць, барацьба, разуменне, самааддача, самаахвяраванне, здольнасць супрацьстаяць нягодам.
Гэта класічны твор з’яўляецца, бадай, самым эмацыйным, яркім і глыбокім. У ім шырока і ясна раскрытая тэма кахання і вернасці.
Складанне »Каханне» складанне на тэму «Малюнак кахання і вернасці ў сусветнай літаратуры»