Смяротнае пакаранне — несумненна, вельмі актуальнае пытанне на сённяшні дзень. З аднаго боку, анархічнай нашага грамадства патрабуе ад урада ўнесці некаторыя поравки ў дзеючае заканадаўства. Але з іншага боку, не варта выключаць правы чалавека на памылку, якую можа дапусціць судовая сістэма.
Вакол пытання пра карысць дадзенага дзеяння развіваецца нямала шматвяковых дыскусій: узнікаюць жорсткія спрэчкі, гэтак жа з’яўляюцца і заўзятыя прыхільнікі.
«Рэаліі смяротнага пакарання такія, што часта ня характар злачынства, а сацыяльная иои нацыянальная прыналежнасць ці палітычныя погляды абвінавачанага гуляюць вялікую ролю ў вырашэнні пытання, выракчы яго на смерць ці дараваць жыццё»
Варта абавязкова адзначыць стаўленне да дадзенай меры пакарання практычна ўсіх сусветных рэлігій, якія робяць асноўны ўпор на мяккасардэчны, гуманізм, спачуванне і чалавечнасць. Але заключэнне злачынца не дае абсалютнай гарантыі бяспекі грамадства, так як злачынец рознымі спосабамі можа збегчы, гэтак жа ёсць небяспека для людзей, якія працуюць у калоніях. Немалаважны той факт, што злачынец падчас зняволення знаходзіцца на поўным фінансаванні дзяржавы, а менавіта на апецы законапаслухмяных падаткаплацельшчыкаў, што ўплывае на эканоміку краіны. Мы можам сцвярджаць, што чалавек, якога пакаралі смерцю, больш не зможа здзяйсняць злачынстваў, а арышт не выключае магчымасці рэцыдыву.
«Бываюць моманты, калі нават самы перакананы супернік смерцю будзе згодны з тым, што злачынец не павінен жыць»
Мяркуючы па статыстыцы забойстваў, учыненых у выніку рэцыдываў, чалавецтва магло б пазбегнуць многіх жудасных злачынстваў, калі б не адмянілі смяротнае пакаранне.
Я лічу, што ўвядзенне вышэйшай меры пакарання дапаможа хаця б крыху знізіць узровень жорсткіх злачынстваў супраць мірных жыхароў нашай планеты.
Сачыненне на тэму «Смяротнае пакаранне — за і супраць»
Колькі дыскусій правяло чалавецтва вакол гэтай тэмы. Стагоддзямі ішлі і да гэтага часу ідуць спрэчкі аб тым, ці мае дзяржава маральнае права пазбаўляць жыцця злачынцаў, вынікаючы пры гэтым літары закону. І да гэтага часу людзі не прыйшлі да адзінагалосным думку на гэты конт: нягледзячы на тэндэнцыю да павелічэння колькасці краін, якія адмовіліся ад пакарання, шэраг дзяржаў ўсё яшчэ ўжываюць смяротнае пакаранне як вышэйшую меру пакарання.
І ўсё ж такі: так ці не?
У большасці краін гэты прысуд выносяць злачынцам, якія ўчынілі асабліва цяжкія правапарушэньні: дзяржаўная здрада, забойства, тэрарызм, шпіянаж. Але ў некаторых краінах да смерці прысуджаюць і за меншыя правіны. Да прыкладу, у Кітаі пазбаўляюць жыцця за сутэнёрства, падробку грошай ці браканьерства, а некаторыя ісламскія краіны ўжываюць смяротнае пакаранне за гомасэксуальныя сувязі або сувязі мусульманскай жанчыны з мужчынам іншага веравызнання. Хіба гэта справядліва: ўраўноўваць суценёра з серыйным забойцам? А калі хаця б на хвіліну ўявіць, што чалавека асудзілі памылкова?
Смяротнае пакаранне як сімвал ідэальнага дзяржавы
Пытанне аб гуманнасці смяротнага пакарання вельмі складаны і, магчыма, адназначнага адказу на яго апрыёры быць не можа. У кожным чалавеку ёсць і дрэннае, і добрае, таму заўсёды знойдуцца аргументы як за пазбаўленне злачынцаў жыцця, так і супраць. Аднак, на маю думку, пакараць смерцю чалавека можа толькі тая дзяржава, судовая сістэма якога ідэальная і ня карумпаваная. Дзе прысуд суда (або іншага ўпаўнаважанага органа) не ставіцца пад сумнеў і сапраўды азначае, што гэты чалавек заслужыў менавіта смерці. Але на жаль, гэта ўтопія. І пакуль мы не прыйдзем да такой сістэмы, смяротнае пакаранне варта замяніць на пажыццёвае зняволенне. Бо існуе маса спосабаў зрабіць існаванне чалавека невыносным, не забіваючы яго.