Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.

Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.

Дзякуй за ўвагу.

На працягу тысячагоддзяў людзям даводзілася адаптавацца пад пастаянна змяняюцца ўмовы асяроддзя пражывання. Па меры развіцця грамадства пачала ажыццяўляцца маштабная преобразовательных дзейнасць чалавека, якая, на жаль, прывяла да пагібельным для жывога свету наступстваў. Менавіта праблему ўздзеяння чалавека на прыроду падымае Б. Волахаў у сваім тэксце.

Аўтар прапануе да аналізу аповяд ад імя марака, які ўдзельнічаў у правядзенні ваенных вучэнняў.

Апавяданне ад першай асобы апускае чытача ў атмасферу тых событий.Несмотря на тое, што вучэнні прайшлі паспяхова, у апавядальніка «на душы было кепска». Ён убачыў тое, як «выгарала, трэскалася зямля», і яму было цяжка ахвяраваць прыродай дзеля навучання вайсковай справе.

Пазіцыя аўтара заключаецца ў тым, што неабходна задумвацца аб сродках дасягнення мэты і магчымых наступствах сваёй дзейнасці. Чалавек часам нават не задумваецца пра тое, да чаго могуць прывесці яго дзеяння, а гэта згубным чынам адбіваецца на навакольным асяроддзі.

Я салідарная з меркаваннем аўтара па абмяркоўваецца праблеме. Нельга ствараць адно, знішчаючы пры гэтым іншае. Выкарыстанне прыродных рэсурсаў набыло сёння такія маштабы, што пачалася адкрытая іх экплуатация. Нерацыянальнае прыродакарыстанне прывяло да ўзнікнення глабальных экалагічных праблем, вырашэнне якіх залежыць ад паводзінаў кожнага з нас. Для абгрунтавання сваёй пазіцыі прывяду наступныя аргументы.

Падводзячы вынікі, хочацца толькі сказаць, што ўсе мы з’яўляемся неад’емнай часткай прыроды, таму кожны чалавек абавязаны захаваць яе веліч і прыгажосць.

Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.

Складанне ішлі вялікія вайсковыя вучэнні і мы маракі

13 лістапада Лайфхакі па ЕГЭ! Ведай пра пастках і спрашчаюць метадах ЕГЭ 2018..

15 лістапада Шмат бясплатных online майстар-класаў па ЕГЭ 2018.! Далучайся!

Гуляць у ЕГЭ-цацку Злодзеі НАШЫХ МАТЭРЫЯЛАЎ:

са школы 162 Кіраўскага раёна Пецярбурга;

Напішыце сачыненне па прачытаным тэксту.

Сфармулюйце і Пракаментуйце адну з праблем, пастаўленых аўтарам тэксту (пазбягайце празмернага цытавання).

Сфармулюйце пазіцыю аўтара (апавядальніка). Напішыце, згодныя ці не згодныя Вы з пунктам гледжання аўтара прачытанага тэксту. Растлумачце чаму. Сваё меркаванне аргументуйце, абапіраючыся ў першую чаргу на чытацкі вопыт, а таксама на веды і жыццёвыя назірання (улічваюцца першыя два аргументу).

Аб’ём сачынення — не менш за 150 слоў.

Праца, напісаная без апоры на прачытаны тэкст (не па дадзеным тэксту), Не ацэньваецца. Калі складанне ўяўляе сабой пераказаў або цалкам перапісаны зыходны тэкст без якіх бы там ні было каментароў, то такая праца ацэньваецца нулём балаў.

Складанне пішыце акуратна, разборлівым почыркам.

(5) Калі мы ўжо высадзіліся на бераг, радыст, з якім мы разам дабіраліся з карабля, звярнуўся да мяне:

— (6) Слухай, Міхаіл! (7) Заставайся тут з гранатомётчиками, а я махну шукаць камбата. (8) Гэй, Джураеў, далі прытулак у сябе марака!

(9) Толькі цяпер я разгледзеў ляжыць непадалёк сяржанта з гранатамётам у руках. (10) Ён павярнуўся да мяне.

— (11) Граната мой бяры, дапамагаць будзеш танк біць. (12) Лапата свой бяры — акоп табе рабі. (13) Я дапамагаць буду.

(14) Сяржант даў мне дзве гранаты і, перакінуўшыся на бок, спрытна зарабіў малой лапатай. (15) Я таксама для ўвазе калупаў зямлю, з сумам пазіраючы ў бок берага. (16) Там святлеў гарызонт. (17) Ледзь прыкметная слабенькая белая палоска аддзяляла неба ад мора. (18) А мора і неба былі яшчэ цёмна-шэрымі, амаль чорнымі. (19) Прайшло некалькі хвілін, і неба стала спачатку Вішнёў-чырвоным, потым ярка-чырвоным, потым залатым. (20) Ярка акрэсліў контуры аблокаў. (21) Але мора яшчэ заставалася цёмна шэрым. (22) Потым з’явілася чырвоная нітачка, яна расла, ператваралася ў вогненную акраец, і раптам з-пад хмары неабсяжных полымем вырваліся прамяні. (23) Усё адразу кругам ажыло, неба стала блакітнае, мора — зялёным.

(24) Дзіўна неяк усё ўладкована ў прыродзе: нядаўна ліў дождж, неба было заплямлена хмарамі, і раптам усё некуды знікла. (25) Прырода любіць мэтазгоднасць і ўсё ўраўнаважвае па сваіх законах. (26) А чалавек.

— (27) Гарачы надыходзіць час … — сказаў з усмешкай сяржант Джураеў. — (28) Граната кідаць ўмееш? — ён падбадзёрвальна падміргнуў мне. — (29) Няхай падыходзяць блізка!

(30) Цэлячыся, ён прыціснуўся смуглай шчакой да Гранатомёты, лёг поудобней. (31) Я яшчэ падумаў: вось так, напэўна, усе марскія пяхотнікі, пахаваліся ў складках зямной паверхні, спраўна і па-гаспадарску падрыхтаваліся да цяжкай, але неабходнай працы. (32) А вакол ужо раўлі маторы, цяжка грукаталі вусеня. (33) Здавалася, увесь свет запоўніўся жалезным выццём і скрыгатам. (34) Падняўшы галаву, я ўбачыў танк зусім блізка — прэ прама на нас. (35) Яго цень, доўгая і непрыгожая, пагойдваючыся, легла на суседнія кусты.

(36) Калі азірнуўся, сталёвая махіна ўжо праскочыла лінію акопаў, а Садык Джураеў, стоячы, кідаў ёй услед свае навучальныя гранаты. (37) Паглядзеўшы на яго, я ўспомніў пра тыя, што былі ў мяне …

(38) «Супернік» яшчэ не раз спрабаваў перакуліць нас у моры, заткнуць за пояс, але марскія пяхотнікі, выконваючы важныя навучальныя заданні, устойліва трымаліся і нават павольна ўкліньваецца ў абарону «ворага». (39) У апоўдні дэсантнікі штурмам узялі важную вышыню і замацаваліся на ёй. (40) А ў мяне на душы было кепска. (41) Кепска таму, што мы ўсяго за некалькі гадзін агнём і жалезам перакруціў вялікі ўчастак зямлі. (42) Кветкі і траву ператварылі ў попел. (43) Зямлю спаласавалі гусенічнымі тракі …

(44) Я з дзяцінства люблю зямлю. (45) Можа, таму, што ў вёсцы вырас і зямля заўсёды бачылася мне такой добрай і шчодрай, што яе нельга не песціць і ня берагчы. (46) Вёсачка наша, дзе я жыў з бацькамі, патанала ў садах і зеляніны. (47) А побач, за нашым маленькім домам, што стаяў на самай ускраіне, пачыналася вялікае поле збажыны. (48) Як для немаўля мілая калыханка песня маці, так мілы і дарог мне звон саспелых каласоў, стук коніка ў скошанай жыта, салодкі пах вясновага пара над ўзаранай нівай.

(49) А тут на маіх вачах лысела, выгарала, трэскалася зямля. (50) Мне цяжка было сумясціць разам пачуццё жалю да вечнага прыродзе і разуменьне той крайняй неабходнасці, якая абавязвае нас, людзей, вучыцца вайсковай справе …

* Б. Волахаў — аўтар апавядання «А мора шуміць …», які ўвайшоў у літаратурна-мастацкі марскі зборнік «Акіян».

1. Праблема неблаготворно ўздзеяння чалавека на прыроду. (Што галоўнае ў неблаготворно ўздзеянне чалавека на прыроду?)

2. Праблема супярэчнасці паміж дзейнасцю чалавека і стремлеием захаваць навакольнае асяроддзе. (Як можна спалучыць любоў да прыроды і неабходнасць дзейнасці, якая негатыўна воздейстует на навакольны свет?)

3. Праблема любові чалавека да прыроды. (У чым праяўляецца любоў чалавека да прыроды?)

4. Праблема ролі прыроды ў жыцці чалавека. (Якую ролю адыгрывае прырода ў жыцці чалавека? Як трэба ставіцца да прыроды, да зямлі?)

1. Чалавек у працэсе сваёй дзейнасці часта не прымае да ўвагі, наколькі яе вынікі могуць быць разбуральнымі для прыроды.

2. На жаль, часам неабходная для чалавека дзейнасць прымушае яго прычыняць прыродзе незаменны шкоду.

3. Чалавек, які з дзяцінства любіць прыроду (і тонка адчувае яе), вельмі цяжка перажывае, калі прыродзе наносяць шкоду.

4. Прырода — «калыска» чалавецтва: яна узрастае чалавека, корміць, ўпрыгожвае яго жыццё, развівае пачуццё прыгожага, абараняе. Яе неабходна берагчы.