Я жыву ў Расійскай Федэрацыі, значыць, я грамадзянін Расіі, і мне варта ганарыцца гэтым. Мне заўсёды здавалася, што радзіму трэба любіць проста так, ні за што. Што яе трэба любіць проста таму, што яна ёсць, што мы ў ёй жывем, што вучымся і працуе, што маем магчымасць атрымліваць адукацыю і лячэнне. Мне заўсёды здавалася, што сама галоўная прычына, для таго, каб любіць радзіму, гэта тое, што яна з’яўляецца нашай радзімай. Але паступова, я пачаў заўважаць, што вельмі шмат хто кажа, што не любяць радзіму. І хоць яны з’яўляюцца грамадзянамі Расіі, яны кажуць, што хацелі б пераехаць у іншую краіну, таму што там умовы жыцця лепш, адукацыю больш якаснае, палітыкі слухаюць людзей і прымаюць правільныя законы.
Мне стала цікава, чаму людзі, якія з’яўляюцца грамадзянамі Расіі, маюць настолькі розныя меркаванні. Чаму адны думаюць адно, а другія другое. Бо радзіма у нас адна, і яна для ўсіх аднолькавая. Потым я зразумеў, што, хоць радзіма у нас і адна, яна дае нам не адно і тое ж. Кожны атрымлівае тое, што заслугоўвае, так шмат, наколькі шмат ён працуе. Але хтосьці гэта ўсведамляе, а нешта не. Таму пачынае вінаваціць ва ўсім краіну.
Грамадзянін Расіі ў маім разуменні павінен калі не любіць, то паважаць сваю радзіму, тое месца, дзе ён нарадзіўся, тое месца, дзе зрабіў першыя крокі ў навучанні або працы. Як бы ўсё не склалася пасля, як бы далей не павярнулася лёс, і куды б ні згарнула дарога вашым жыцці, першыя крокі вы зрабілі на вашай радзіме. Хоць бы таму, павагу ў вашым сэрцы павінна прысутнічаць.
Любы чалавек, якія нарадзіўся ў Расіі і адчувае сябе рускім, паважае і шануе сваю краіну, на маю думку, з’яўляецца грамадзянінам Расіі. Грамадзянін Расеі ніколі не скажа пра яе дрэннага слова. Можна прыкмячаць недахопы і працаваць над імі. Але калі чалавек не гатовы змагацца за нешта лепшае, а можа толькі крытыкаваць ўжо тое, што існуе, то ён не мае права казаць пра недахопы. Калі грамадзянін разумее незакончанага сваёй краіны, ён імкнуцца палепшыць тое, што існуе, каб табара стала такой, якой павінна быць. Грамадзянін сваёй краіны імкнецца зрабіць яе больш прыдатнай для жыцця, стараецца палепшыць умовы жыцця. Грамадзянін разумее, што важна для яго дзяржавы, і ён не хаваецца ў кусты, калі можа нешта змяніць. Напэўна, менавіта таму, так мала чалавек можна назваць грамадзянамі нашай краіны па-сапраўднаму. Бо вельмі шмат хто хоча пераехаць, каб знайсці лепшага жыцця дзесьці яшчэ. Гэта цалкам натуральнае жаданне. Але, у такім выпадку, яны не могуць лічыцца грамадзянамі Расіі.
Сачыненне на тэму «Я — грамадзянін»
У кожнага чалавека ад самага нараджэння фармуюцца звычкі, характар, здольнасці. Ён пачынае разумець свет і выбіраць для сябе рэчы, месцы, дзейнасць. Адзінае, што з самага нараджэння прысвойваецца яму без яго выбару — гэта грамадзянства. Толькі гэты маленькі чалавечак з’яўляецца на святло і адразу становіцца грамадзянінам вялікай дзяржавы. У гэты самы момант ён мае і правы і абавязкі.
Зусім няважна грамадзянінам, якой краіны ты з’яўляешся і нават калі з часам ты захацеў памяняць грамадзянства, абавязкі заўсёды застаюцца адны і тыя ж. Ты павінен паважаць сваю Радзіму, абараняць яго, калі спатрэбіцца, выконваць усе законы і даручэнні і, самае галоўнае, любіць яе, бо яна дала табе дом. Радзіма з самага нараджэння клапацілася пра цябе, карміла, апранала, дапамагала атрымліваць веды, вось і прыйшоў твой чарод аддаць ёй абавязак.
Я грамадзянка самай вялікай і магутнай краіны ў свеце — Расеі. І вельмі гэтым ганаруся. Я люблю сваю краіну і гатова стаяць за яе да канца. Сваю будучую прафесію абавязкова абяру такую, каб было карысць для дзяржавы. Каб і мая краіна магла мной ганарыцца і радавацца, што ў яе ёсць такія адданыя грамадзяне. І я ўпэўненая, што такіх людзей шмат.