The server encountered an internal error or misconfiguration and was unable to complete your request.
Please contact the server administrator at [email protected] to inform them of the time this error occurred, and the actions you performed just before this error.
More information about this error may be available in the server error log.
Цыбулька 2017 Варыянт 5 па тэксце Астаф’ева Сярод многіх ганебных учынкаў, якія я зрабіў у жыцці, больш за ўсіх памятны мне адзін (ЕГЭ па рускай)
Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.
Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.
Дзякуй за ўвагу.
Музыка лічыцца рэччу настолькі дзіўнай, што сэрца ўмее слухаць усё, што яна кажа! Часам чалавечая душа застаецца глухой, а ўсё таму, што важна дарасці да разумення разумнай сур’ёзнай музыкі! Праблема, звязаная з успрыманнем музычнага твора і залежнасцю чуласці чалавечай душы да мелодыі ад агульнай культуры развіцця асобы, закранутая ў дадзеным тэксце.
Аўтар імкнуцца разважаць на гэтую тэму з дапамогай аповяду аб уласным дзіцячым ўчынак, які сёння ў яго выклікае пачуццё сораму: хлопчыкам была аблаяў спявачка, якая спявала ва ўласцівай толькі ёй манеры, гэта значыць, не так усё.
Знаходзячыся ў дарослым узросце, ён пакутуе ад маральных пакут, сутыкнуўшыся з фактам без культурных паводзін адпачывальнікаў у Есентуках.
На думку В.П. Астаф’ева, не кожны чалавек валодае здольнасцю да атрымання асалоды ад праслухоўвання класічнай музыкі: гэта душэўны праца, і трэба знаходзіцца ў стане духоўнай сталасці, каб чалавек з гэтай працай змог справіцца. Хоць гэта не ёсць апраўданнем грубага і малакультурны паводзін.
Агіднае відовішча, калі людзі не здольныя да разумення чагосьці, лаюцца і злуюцца, быццам гэта дрэнна. У дадзеным выпадку, цярпімасць да іншых выходзіць на першае месца. Мы лічым, што нашы ўласныя погляды і перавагі павінны ўсё паважаць і паважна да іх ставіцца, але калі самім нам нешта не падабаецца, то гэта «адстой».
З насмешкай ставяцца да музыкі і іншым відам мастацтва героі І.С. Тургенева, вобразы якіх ажыцьцявіў аўтар у рамане «Бацькі і дзеці». На думку Базарава, музыка ці паэзія з’яўляюцца глупствам, прызначанымі не дзеля забавы разумных людзей. Яўген адмаўляе таксама існаванне пачуццяў, зводзячы ўсё да фізіялогіі. У пачатку рамана персанаж ня валодае вопытам сапраўднага кахання. Пазней яму становіцца зразумелым, што каханне — гэта рэальнасць. Кірмашоў пераасэнсаваў б таксама стаўленне да музыкі, але ён да гэтага моманту не дажыў. Гэтым даказваецца рацыя В.П. Астаф’ева: разуменне класікі прыходзіць з духоўным ростам. Чаго-то ты можаш не разумець — не злуй, проста старайся гэта ўсвядоміць.
Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.
Праблема раскаяння Астаф’еў Сярод многіх ганебных учынкаў, якія я зрабіў у жыцці (ЕГЭ па рускай)
Калі Вы заўважылі памылку ці памылку, вылучыце тэкст і націсніце Ctrl + Enter.
Тым самым акажаце неацэнную карысць праекце і іншым чытачам.
Дзякуй за ўвагу.
Часам робячы што-то мы нават не задумваемся пра наступствы і затым вельмі часта шкадуем, бо ўсё выправіць немагчыма. Толькі праз некаторы час прыходзіць ўсведамленне. У дадзеным тэксце В.П. Астаф’еў ўздымае праблему раскаяння.
Апавядальнік апавядае пра свой бессаромную ўчынак, які ён зрабіў у дзяцінстве: калі ў рэпрадуктара пачуўся голас спявачкі, герой са словамі абурэння вырваў вілку з разеткі, тым самым падаў прыклад іншым хлопцам.
Праз шмат гадоў ён апынуўся на бясплатным сімфанічным канцэрце на курорце, дзе гулялі годную класічную музыку. Амаль адразу гледачы пачалі паказваць сваю незадаволенасць: пакідаць залу «з абурэннямі, выкрыкамі, лаянкай …, быццам падманулі іх у лепшых Пажадлівасць і марах». А апавядальнік сядзеў, ужавшись ў сябе, і слухаў музыкаў, успамінаючы свой учынак, але тая спявачка «ужо ніколі не пачуе майго раскаяння, не зможа дараваць мяне», — падумаў ён. «Жыццё — не ліст, у ёй постскрыптума не бывае».
Пазіцыя аўтара заключаецца ў тым, што чалавек, які раскайваецца ў сваіх непрыемны, ганебных учынках, разумее, што выправіць нічога нельга. Але затое ён больш ніколі не здзяйсняе іх.
Я цалкам згодны з В.П. Астаф’евым і лічу, што ўсе вучацца на сваіх памылках. Спатыкнуўшыся аднойчы і раскаўшыся, чалавек назаўжды запамінае свой учынак як маральны ўрок.
Абмяркоўваецца праблема настолькі важная, што многія пісьменнікі падымалі яе ў сваіх творах, напрыклад, Ф.М. Дастаеўскі ў рамане «Злачынства і пакаранне». Галоўны герой Раскольнікаў стварыў тэорыю, паводле якой людзі дзеляцца на «стварэнняў дрыготкіх» і права маюць ». Каб праверыць гэта, Радзівон рашыўся на забойства, але яно не прынесла яму шчасця. З Соніна дапамогай герою атрымалася загладзіць свой грэх менавіта раскаяннем.
У В.П. Астаф’ева ёсць апавяданне «Конь з ружовай грывай», дзе яго хвалюе гэтая ж праблема. Герой падмануў сваю бабулю (паклаў на дно кошыкі з суніцай траву). Але адразу ж яго пачатку мучать сумленне: па вяртанні бабулі хлопчык горка плача і раскайваецца ў зробленым; а бабуля першапачаткова верыла, што ён прызнаецца, таму ўсё ж такі купіла яму «пернік канём».
Такім чынам, любы чалавек можа сутыкнуцца з дадзенай праблемай, і вырашыць яе бывае няпроста, але той, хто здольны ўсвядоміць свае ўласныя памылкі, той больш ніколі іх не паўторыць.
Сайт мае выключна азнаямляльны й навучальны характар. Усе матэрыялы ўзяты з адкрытых крыніц, усе правы на тэксты належаць іх аўтарам і выдаўцам, тое ж адносіцца да ілюстрацыйным матэрыялам. Калі вы з’яўляецеся праваўладальнікам якога-небудзь з прадстаўленых матэрыялаў і больш не жадаеце, каб яны знаходзіліся на гэтым сайце, яны неадкладна будуць выдаленыя.