Кароткі аналіз верша Ясеніна не шкадую ня клічу не плачу

Філасофскія матывы часцей за ўсё з’яўляюцца ў творчасці паэтаў ўжо ў сталым узросце. Выключэнне складаюць тыя, хто рана пайшоў з жыцця. Да ліку такіх можна аднесці і Сяргея Аляксандравіча Ясеніна, які развітаўся з жыццём у самым росквіце — у няпоўных 30 гадоў.

Што прымусіла маладога чалавека звярнуцца да пераасэнсавання пражытага жыцця? Магчыма, адчуванне ўласнай непатрэбнасці ў новым, «жалезным», свеце, бо ў творах паэта былі толькі жывыя героі. верш «Не шкадую, ня клічу, не плачу …», зрэшты, як і многія вершы Ясеніна стала песняй, бо яго паэзія песень ужо па сваім складзе.

Але пры ўсёй сваёй напевне «Не шкадую, ня клічу, не плачу …», пра аналіз якога пойдзе гаворка, не песня, а менавіта верш. Толькі лірычны твор дапамагае адчуць сувязь творчасці Ясеніна з традыцыямі рускай літаратуры.

У радку «Не шкадую, ня клічу, не плачу …» аўтар ужывае градацыю — трохразовы паўтор адмаўлення, які ўзмацняе усхваляванасць паэтычнай гаворкі. Менавіта гэты радок задае асноўную тэму вершы — пакорлівае прыняцце свайго лёсу. У рускай хрысціянскай традыцыі — прымаць усё, як ёсць, без шкадавання і папрокаў. Таму верш афарыстычна: амаль кожны радок змяшчае разважанне, якое выказвае векавую мудрасць ўсяго народа. напрыклад: «Все пройдет, як з белых яблынь дым».

Наогул, верш ўяўляе шырокую каляровую гаму — ад «Белага дыму» яблынь да золата завядання і медзі лісця, ад «Краіны бярозавага паркалю» да ружовага каня. Цветопись — адзін з характэрных прыкмет паэзіі Сяргея Ясеніна. Але на гэтым ўспрыманне не сканчаецца — чытач можа пачуць «Гулкую рань», у якой праскакаў ружовы конь.

Вядома, герой не можа не адчуваць шкадаванне аб сыходзіць маладосці, што выяўленае ў рытарычных зваротах:

О, мая страчаная свежасць, буянства вачэй і разводдзе пачуццяў!

Гэты радок незвычайная яшчэ і тым, што тут аўтару ўдаецца перайначыць звыклы прыём паралелізму. Выкарыстанне гэтага прыёму прадугледжвае стварэнне вобразаў прыроды для лепшага ўспрымання стану героя. Тут жа, наадварот, чалавечыя пачуцці прадстаўлены вобразамі прыроды — буянства вачэй і разводдзе пачуццяў.

Каб надаць вершу ўражальную усхваляванасць і давернасць як бы гутаркі з чытачом, акрамя рытарычных зваротаў, аўтар выкарыстоўвае і рытарычныя пытанні:

Жыццё мая? Ці ты прыснілася мне?

У чацвёртай строфы з’яўляецца самы значны лад верша: «Нібы я вясновай гулкай ранью праскакаў на ружовым кані». відавочна, эпітэт «Ружовы» нясе сімвалічны сэнс, бо глядзець на свет праз ружовыя акуляры азначае быць залішне рамантычным, ня бачыць відавочнага. Магчыма, аўтар хацеў падкрэсліць, што пачаў бачыць, стаў бачыць толькі суровую рэальнасць?

Наогул, як і многія іншыя філасофскія творы, гэты верш носіць канфесіяналы характар. У шмат гэта дасягаецца павольным, мерным гучаннем пяцістопны харэя і даволі дакладнымі рыфмамі, у якіх не трэба шукаць нейкага схаванага падтэксту. І хоць герой развітваецца з якая сыходзіць маладосцю, ствараецца адчуванне яго сыходу назаўсёды:

Завяданне золатам ахоплены,

Я не буду больш маладым.

У гэтых радках зноў адбываецца своеасаблівае узаемапранікненне вобразаў прыроды і чалавека. І незразумела, ці то герой «Вяне» у росквіце гадоў, ці то лісце на дрэвах не могуць вярнуць сабе ранейшага стану маладосці і свежасці. А зварот да сэрца, «Крануцца халадком», сведчыць пра расчараванні героя, якія, відавочна, ён ужо паспрабаваў у сваёй нядоўгай жыцця.

Апошняя страфа проста ўражвае сваім адкрыццём — яна гучыць як пакорлівае прызнанне няўхільных законаў жыцця:

Усе мы, усе мы ў гэтым свеце тлен,

Ціха льецца з клёнаў лісця медзь …

Будзь жа ты навечна дабраславёна,

Што прыйшло процвесть і памерці.

Толькі прымудроны жыццёвым вопытам чалавек можа з такім спакоем прымаць свой сыход з гэтага свету. Адкуль у маладым чалавеку, ледзь які перасягнуў парог свайго 25-годдзя, такое хрысціянскае пакора, можна толькі здагадвацца. Сам Ясенін сцвярджаў, што «паэту неабходна часцей думаць пра смерць», каб «асабліва востра адчуваць жыццё». Паэт, сапраўды, вельмі востра адчуваў жыццё, раз так спакойна разважаў пра смерць.

Аналіз верша С.А. Ясеніна «Не шкадую, ня клічу, не плачу.»

Верш «Не шкадую, ня клічу, не плачу. »Напісана Ясенінам ў 1921 годзе. У гэты час паэту было ўсяго дваццаць шэсць гадоў, а ў яго творчасці ўжо з’явіліся сумныя філасофскія разважанні аб хуткаплыннасці жыцця. Сам Ясенін так тлумачыў гэта: «Паэту неабходна часцей думаць пра смерць, і. толькі памятаючы пра яе, паэт можа асабліва востра адчуваць жыццё ».

Верш ўяўляе сабой маналог лірычнага героя, які падводзіць вынікі пражытага жыцця. Яго пачуцці супярэчлівыя. З аднаго боку, што ўсё лепшае — у мінулым. Сэрца астыла ( «сэрца, тронутый халадком»), усё радзей прачынаецца «дух бродяжий», назаўжды страчана свежасць і сіла светаўспрымання. Але з іншага боку, нягледзячы на ​​тое што «усе мы ў гэтым свеце тлен», жыццё — гэта вялікае шчасце і карысць:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: