Сачыненне на тэму Дуброўскі

Раман Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна «Дуброўскі» з’яўляецца выкрывальным супрацьпастаўленьнем гонару падману, памешчыцкай улады прыгоннаму бяспраўю, разгульнай прапальванне жыцця бедняка існавання.

Пушкін ўвасобіў у вобраз Троекурова ўсе заганы дваранскай шляхты. Подлы падман лічыўся нормай сярод такіх багатыроў. Кіравацца высокімі маральнымі прынцыпамі лічылася ніжэйшых заняткам, доляй слабых свету гэтага.

Троекуров быў некіравальным ў сваіх дэспатычных схільнасцях і бясконцых здзеках не толькі над сваімі сялянамі, але і над гасцямі, роўнымі яму па саслоўя і рангу. Улада грошай зачыняла раты ўсім незадаволеным.

Такая з’ява звыкла для ходу гісторыі многіх дзяржаў. Не нова яно і для Расіі. Аўтар апісвае сітуацыю, якая склалася, ужываючы такія словы, абароты, параўнанні і выбіраючы сюжэты так, што чытачу становіцца ясна: пісьменнік з вялікім спачуваннем ставіцца да зняважанай бясчынствам баку. Выразна прасочваецца пушкінская іронія з нагоды бязмежжа, учыняць Троекуровым, то бок панскай шляхтай наогул.

Майстэрску параўноўвае аўтар жыццё сялян з сабачай доляй. У той час, калі людзі галадаюць і бядуюць з-за прагнасці і подласці памешчыка, яго сабакі атрымліваюць найсмачную ежу, медыцынскую дапамогу, догляд, не ведаюць што такое холад і тулянні.

Прататыпам Троекурова выступае Дуброўскі-старэйшы. Ён разважлівы, сумленны, прыстойны і справядлівы. Але адданасць высокім ідэалам аказваецца слабым звону манет і Троекуров незаконна атрымлівае маёнтак Дуброўскага ў свае ўладанні. Несправядлівасьць і падман зноў перамагаюць.

Сяляне не хочуць страшнай долі, але баяцца выказаць услых свае пратэсты. Мора людскіх жыццяў становіцца ўсё меней спакойным, прадракаючы будучую буру. Самай вялікай хваляй, набегла на памешчыцкія берага, стаў ашуканы спадчыннік Уладзімір Дуброўскі. Усе народнае абурэньне выплюхнулася ў яго помсты Троекурову.

Аўтар уклаў у вобраз Уладзіміра рамантычныя рысы і высокамаральныя прынцыпы. Аўтар ідэалізуе Дуброўскага, праводзячы нябачную паралель паміж яго чынам і надзеяй на светлую будучыню, на лепшую долю рускага народа.

Пушкін падводзіць апавяданне да перамогі дабра над злом, весялосці справядлівасці і росквіту сумленнасці сярод адносін у грамадстве. Ён пакідае шчыліну для вяртання змагароў справядлівасці, даўшы магчымасць Дуброўскі і таварышам знікнуць, пазбегнуўшы пакарання.

Руская і замежная літаратура, аналіз твораў, сачыненні

Аналіз твораў рускай і замежнай літаратуры, ўзоры школьных сачыненняў

Складанне «Маша і Дуброўскі»

Уладзімір Дуброўскі і Марыя Троекурова — галоўныя героі аповесці А.С.Пушкіна «Дуброўскі». З дзяцінства Уладзімір і Маша прызначаліся адзін для аднаго. Айцы планавалі іх будучую вяселле і, хоць cтарший Дуброўскі сумняваўся з-за розніцы ў станах, яго сябра Троекурова гэта не турбавала: «Слухай, брат, Андрэй Гаўрылавіч: калі ў тваім Валодзьку будзе шлях, так аддам за яго Машу; дарма што ён голы як сокал ».

Аднак усё змяніла сварка, а затым і цяжба паміж бацькамі маладых. Страшную крыўду затаіў Уладзімір на раптоўнага і жорсткага Троекурова. З-за яго Дуброўскі пазбавіўся і бацькі, і спадчыны, і чаму хаты. Уладзімір пачаў весці жыццё разбойніка, але і тут здолеў захаваць гонар і сумленне. Ніколі ён не нападаў на людзей сумленных і годных. Больш за ўсё Уладзімір хацеў адпомсціць свайму ворагу Троекурову, але убачыўшы пасля доўгага расстання яго дачка Машу, з першага погляду закахаўся ў яе. Каханне адолеў ў ім пачуццё нянавісці. Ён здолеў дараваць свайго ворага, так як ён бацька яго каханай. «Я хадзіў каля яго дома, прызначаючы, дзе ўспыхнуць пажару, адкуль увайсці ў яго спальню, як спыніць яму ўсе шляхі да ўцёкаў — у тую хвіліну вы прайшлі міма мяне, як нябеснае бачанне, і сэрца маё змірылася. Я зразумеў, што дом, дзе насяляеце вы, кс, што ні адзінае істота, звязанае з вамі вузамі крыві, не падлягае мойму праклёну. Я адмовіўся ад помсты, як ад хуткай язды ».

Пад выглядам француза Дефоржа, Дуброўскі ўладкоўваецца настаўнікам у дом Троекурова. Ён стаў займацца са зводным братам Машы, і час ад часу даваць ёй самой ўрокі музыкі. У новым настаўніку Марыя адкрыла чалавека сумленнага і высакароднага. Асабліва яе заваявала яго бязмежная адвага. Неўзабаве Дефорж адкрывае ёй сваё сапраўднае імя. Марыя спалохалася, аднак не адраклася ад каханага. Дуброўскі быў вымушаны схавацца, але прасіў у выпадку бяды яны клічуць на дапамогу.

Бацька Машы вырашыў выдаць яе замуж за старога і нялюбага, але багатага князя Верейская. Каб пазбегнуць вяселля Маша вырашаецца на ўцёкі з Уладзімірам. Аднак па волі выпадку Дуброўскі прыязджае занадта позна. Маша ўжо стала жонкай Верейская. Уладзімір спрабаваў угаварыць яе кінуць нялюбага мужа, але Маша непахісная. Яна дала клятву і не парушыць яе.

І Уладзімір, і Маша паказалі сябе людзьмі незвычайна высакароднымі. Для іх гонар, абавязак і вернасць свайму слову значаць больш чым асабістае шчасце.

Складанне па раману «Дуброўскі» 6 клас

Раман Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна «Дуброўскі» з’яўляецца выкрывальным супрацьпастаўленьнем гонару падману, памешчыцкай улады прыгоннаму бяспраўю, разгульнай прапальванне жыцця бедняка існавання.

Пушкін ўвасобіў у вобраз Троекурова ўсе заганы дваранскай шляхты. Подлы падман лічыўся нормай сярод такіх багатыроў. Кіравацца высокімі маральнымі прынцыпамі лічылася ніжэйшых заняткам, доляй слабых свету гэтага.

Троекуров быў некіравальным ў сваіх дэспатычных схільнасцях і бясконцых здзеках не толькі над сваімі сялянамі, але і над гасцямі, роўнымі яму па саслоўя і рангу. Улада грошай зачыняла раты ўсім незадаволеным.

Такая з’ява звыкла для ходу гісторыі многіх дзяржаў. Не нова яно і для Расіі. Аўтар апісвае сітуацыю, якая склалася, ужываючы такія словы, абароты, параўнанні і выбіраючы сюжэты так, што чытачу становіцца ясна: пісьменнік з вялікім спачуваннем ставіцца да зняважанай бясчынствам баку. Выразна прасочваецца пушкінская іронія з нагоды бязмежжа, учыняць Троекуровым, то бок панскай шляхтай наогул.

Майстэрску параўноўвае аўтар жыццё сялян з сабачай доляй. У той час, калі людзі галадаюць і бядуюць з-за прагнасці і подласці памешчыка, яго сабакі атрымліваюць найсмачную ежу, медыцынскую дапамогу, догляд, не ведаюць што такое холад і тулянні.

Прататыпам Троекурова выступае Дуброўскі-старэйшы. Ён разважлівы, сумленны, прыстойны і справядлівы. Але адданасць высокім ідэалам аказваецца слабым звону манет і Троекуров незаконна атрымлівае маёнтак Дуброўскага ў свае ўладанні. Несправядлівасьць і падман зноў перамагаюць.

Сяляне не хочуць страшнай долі, але баяцца выказаць услых свае пратэсты. Мора людскіх жыццяў становіцца ўсё меней спакойным, прадракаючы будучую буру. Самай вялікай хваляй, набегла на памешчыцкія берага, стаў ашуканы спадчыннік Уладзімір Дуброўскі. Усе народнае абурэньне выплюхнулася ў яго помсты Троекурову.

Аўтар уклаў у вобраз Уладзіміра рамантычныя рысы і высокамаральныя прынцыпы. Аўтар ідэалізуе Дуброўскага, праводзячы нябачную паралель паміж яго чынам і надзеяй на светлую будучыню, на лепшую долю рускага народа.

Пушкін падводзіць апавяданне да перамогі дабра над злом, весялосці справядлівасці і росквіту сумленнасці сярод адносін у грамадстве. Ён пакідае шчыліну для вяртання змагароў справядлівасці, даўшы магчымасць Дуброўскі і таварышам знікнуць, пазбегнуўшы пакарання.

Руская і замежная літаратура, аналіз твораў, сачыненні

Аналіз твораў рускай і замежнай літаратуры, ўзоры школьных сачыненняў

Складанне «Маша і Дуброўскі»

Уладзімір Дуброўскі і Марыя Троекурова — галоўныя героі аповесці А.С.Пушкіна «Дуброўскі». З дзяцінства Уладзімір і Маша прызначаліся адзін для аднаго. Айцы планавалі іх будучую вяселле і, хоць cтарший Дуброўскі сумняваўся з-за розніцы ў станах, яго сябра Троекурова гэта не турбавала: «Слухай, брат, Андрэй Гаўрылавіч: калі ў тваім Валодзьку будзе шлях, так аддам за яго Машу; дарма што ён голы як сокал ».

Аднак усё змяніла сварка, а затым і цяжба паміж бацькамі маладых. Страшную крыўду затаіў Уладзімір на раптоўнага і жорсткага Троекурова. З-за яго Дуброўскі пазбавіўся і бацькі, і спадчыны, і чаму хаты. Уладзімір пачаў весці жыццё разбойніка, але і тут здолеў захаваць гонар і сумленне. Ніколі ён не нападаў на людзей сумленных і годных. Больш за ўсё Уладзімір хацеў адпомсціць свайму ворагу Троекурову, але убачыўшы пасля доўгага расстання яго дачка Машу, з першага погляду закахаўся ў яе. Каханне адолеў ў ім пачуццё нянавісці. Ён здолеў дараваць свайго ворага, так як ён бацька яго каханай. «Я хадзіў каля яго дома, прызначаючы, дзе ўспыхнуць пажару, адкуль увайсці ў яго спальню, як спыніць яму ўсе шляхі да ўцёкаў — у тую хвіліну вы прайшлі міма мяне, як нябеснае бачанне, і сэрца маё змірылася. Я зразумеў, што дом, дзе насяляеце вы, кс, што ні адзінае істота, звязанае з вамі вузамі крыві, не падлягае мойму праклёну. Я адмовіўся ад помсты, як ад хуткай язды ».

Пад выглядам француза Дефоржа, Дуброўскі ўладкоўваецца настаўнікам у дом Троекурова. Ён стаў займацца са зводным братам Машы, і час ад часу даваць ёй самой ўрокі музыкі. У новым настаўніку Марыя адкрыла чалавека сумленнага і высакароднага. Асабліва яе заваявала яго бязмежная адвага. Неўзабаве Дефорж адкрывае ёй сваё сапраўднае імя. Марыя спалохалася, аднак не адраклася ад каханага. Дуброўскі быў вымушаны схавацца, але прасіў у выпадку бяды яны клічуць на дапамогу.

Бацька Машы вырашыў выдаць яе замуж за старога і нялюбага, але багатага князя Верейская. Каб пазбегнуць вяселля Маша вырашаецца на ўцёкі з Уладзімірам. Аднак па волі выпадку Дуброўскі прыязджае занадта позна. Маша ўжо стала жонкай Верейская. Уладзімір спрабаваў угаварыць яе кінуць нялюбага мужа, але Маша непахісная. Яна дала клятву і не парушыць яе.

І Уладзімір, і Маша паказалі сябе людзьмі незвычайна высакароднымі. Для іх гонар, абавязак і вернасць свайму слову значаць больш чым асабістае шчасце.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: