Сачыненне на тэму Капітанская дачка 8 клас з планам

Маша Міронава — галоўная гераіня аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка». Гэта сарамлівая, сціплая, з непрыкметнай знешнасцю дзяўчына: «Тут увайшла дзяўчына гадоў осьмнадцатом, круглатвары, румяная, з светла-русымі валасамі, гладка зачэсаны за вушы, якія ў яе так і гарэлі». Грынёў ўспрыняў капітанскую дачку з прадузятасцю, так як Швабрин апісаў яе «дасканалай дурочкою9raquo ;.

Аднак паступова паміж Пятром Грынёва і капітанскай дачкой ўзнікае ўзаемная сімпатыя, перарослая ў каханне. Маша ўважлівая да Грынёва, шчыра хвалюецца за яго, калі той надумаў біцца на дуэлі са Швабриным ( «Мар’я Іванаўна з пяшчотай лаяла мяне за турботы, зробленае ўсім маёю сварыцца з Швабриным»). Пачуцці герояў адзін да аднаго цалкам выявіліся пасля цяжкага ранення, атрыманага Грынёва на двубоі. Маша не адыходзіла ад параненага, заляцаючыся за ім. Гераіні не ўласціва манернасці, яна проста кажа пра свае пачуцці ( «яна без усякага манернасці прызналася мне ў сардэчнай схільнасці.»).

Да кіраўнікоў, у якіх з’яўляецца Маша Міронава, аўтар у якасці эпіграфа падабраў урыўкі з рускіх народных песень, прыказак: Ах ты, дзеўка, дзеўка чырвоная! Не хадзі, дзеўка, маладая замуж; Ты спытай, дзеўка, бацькі, маці, Айца, маці, роду-племя; Назапасілі, дзеўка, розуму-розуму, Ума-розуму, приданова.

Буде лепш мяне знойдзеш, позабудешь. Калі горш за мяне знойдзеш, воспомянешь. Выкарыстанне падобных эпіграф, па змесце свайму адказваюць той ці іншай сітуацыі, служыць адным са сродкаў паэтызацыя ладу Машы Міронавай, а таксама дазваляе А. С. Пушкіну падкрэсліць высокія духоўныя якасці сваёй гераіні, яе блізкасць да народа.

Маша — небагатая нявеста: па словах Васілісы Ягораўны, з пасагу ў дачкі — «часты грэбень, ды венік, ды Алтын грошай (даруй бог!), З чым у лазню схадзіць»; але яна не ставіць сабе мэтай забяспечыць сваё матэрыяльнае дабрабыт шляхам шлюбу па разліку. Яна адпрэчыла прапанову Швабрина пра замужжа, таму што не любіць яго: «Я не люблю Аляксея Iванавiча. Ён вельмі мне агідны. Аляксей Іванавіч, вядома, чалавек разумны, і добрай прозвішчы, і мае стан; але як падумаю, што трэба будзе пад вянком пры ўсіх з ім пацалавацца. Ні за што! ні за якія дабрабыту! ».

Дачка каменданта выхавана ў строгасці, паслухмяная бацькам, простая ў зносінах. Даведаўшыся, што бацька Грынёва супраць шлюбу сына з ёю, Маша засмучаная, але зміраецца з рашэннем бацькоў любімага: «Відаць мне лёс. Родныя вашы не хочуць мяне ў сваю сям’ю. Будзі ва ўсім воля боская! Бог лепш нашага ведае, што нам трэба. Рабіць няма чаго, Пётр Андреич, будзьце хоць вы шчаслівыя. »У гэтым эпізодзе раскрываецца глыбіня яе натуры, Маша, адчуваючы адказнасць за каханага, адмаўляецца браць шлюб без бацькоўскага блаславення:« Без іх блаславення не будзе табе шчасце ».

выпрабаванні, якія выпалі на долю дзяўчыны, выхоўваюць у ёй стойкасць і мужнасць. Бацькі лічылі Машу баязліўкай, таму што тая да смерці спалохалася гарматнага стрэлу на святкаванні дня нараджэння Васілісы Ягораўны. Але калі Швабрин пад страхам смерці вымушае яе выйсці за яго замуж, Маша прадпрымае усё магчымае для свайго выратавання. Застаўшыся сіратой, пазбавіўшыся дома, дзяўчына здолела выстаяць, не згубіўшы сваіх духоўных якасцяў. Лічачы сябе вінаватай арышту Грынёва і разумеючы, што дзеля выратавання яе гонару ён ні за што ня вымавіць на судзе яе імя, Маша вырашаецца ехаць у Пецярбург і самастойна складае план дзеянняў, каб аднавіць справядлівасць. Вялікую ролю ў гэтым адыграла і здольнасць Машы размяшчаць да сябе людзей, розных па характары і сацыяльнаму становішчу.

Які сэнс заключаны ў назве аповесці? Чаму «Капітанская дачка», бо галоўным героем твора з’яўляецца хутчэй Пётр Грынёў? Вядома, падзеі, якія адбываюцца ў аповесці, так ці інакш звязаныя з вобразам Машы Міронавай. Але я лічу, што А. С. Пушкін імкнуўся паказаць, як у цяжкіх выпрабаваннях праяўляюцца чалавечыя якасці, часам схаваныя. Сумленнасць, маральнасць, чысціня — асноўныя якасці Машы Міронавай — дазволілі ёй перамагчы сваю горкую лёс, здабыць дом, сям’ю, шчасце, выратаваць будучыню каханага чалавека, яго гонар.

Сачыненне на тэму Капітанская дачка 8 клас з планам

Дарагія сябры! Газета «Чырвоная зорка» і часопіс «Костер9raquo; запрашаюць вас прыняць удзел у дабром і патрэбным праекце.

Беражы гонар ззамаладу (Па аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка»)

Пытанне гонару займае першае месца ў шэрагу маральных знакаў. Можна перажыць распад эканомікі, можна змірыцца, хоць і вельмі цяжка, з распадам дзяржавы, можна, нарэшце, ператрываць нават растанне з самымі дарагімі людзьмі і з Радзімай, але з раскладаннем маральнасці ніколі не змірыцца ні адзін народ на зямлі. У чалавечым грамадстве заўсёды ставіліся з пагардай да ганебным людзям.

страта гонару # 151 гэта падзенне маральных асноў, за якім варта няўхільнае пакаранне. Амаральнасць губіць асобу чалавека, цэлыя народы зніклі з твару зямлі ў выніку таго, што іх кіраўнікі забыліся пра маральныя нормах.

Рускія пісьменнікі заўсёды звярталіся ў сваіх творах да праблемы гонару. Можна сказаць, што гэтая праблема была і ёсць адна з цэнтральных у вялікай рускай літаратуры.

Паняцце гонару ў чалавеку гадаваўся з дзяцінства. На прыкладзе аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка» мы можам прасачыць, як гэта адбываецца ў жыцці і да якіх прыводзіць вынікаў. Галоўны герой аповесці Пётр Андрэевіч Грынёў ў дзяцінстве атрымаў добрае выхаванне. Яму было з каго браць прыклад. Пушкін вуснамі Савельича на першых старонках аповесці знаёміць чытачоў з маральнымі ўстаноўкамі роду Грынёва: «Здаецца, ні бацюшка, ні дзядуля п’яніцамі ня бывалі; аб матухне і казаць няма чаго.» Такімі словамі выхоўвае стары слуга свайго падапечнага Пятра Грынёва, які ўпершыню напіўся і паводзіў сябе непрывабна.

Першы раз Пётр Грынёў паступіў па гонару, вярнуўшы картачны доўг, хоць у той сітуацыі Савельич спрабаваў яго ўгаварыць ухіліцца ад разліку. Але высакароднасць ўзяло верх. Чалавек гонару, па-мойму, заўсёды добры і бескарыслівы ў зносінах з іншымі. Напрыклад, Пётр Грынёў, нягледзячы на ​​незадаволенасць Савельича, аддзячыў валацугу за паслугу, падарыўшы яму заячы кажух. Яго ўчынак у будучыні выратаваў ім абодвум жыцця. Гэты эпізод як бы кажа, што чалавека, які жыве па гонару, сам лёс захоўвае. Але справа яшчэ і ў тым, што людзі памятаюць дабро, # 151 значыць, у чалавека высакароднага больш шанцаў на жыццёвае шчасце.

Маральныя выпрабаванні чакалі Грынёва і ў крэпасці, дзе ён служыў. Швабрин перашкаджае любові Грынёва да Машы Міронавай, пляце інтрыгі. Справа даходзіць да паядынку. Швабрин ва ўсім супрацьпастаўлены Грынёва. Гэта чалавек карыслівы і невысакародныя. Нават падчас паядынку ён не пагрэбаваў скарыстацца для нанясення ўдару ганебнай сітуацыяй. Лёс у будучыні таксама прад’явіць яму рахунак за яго жыццёвую пазіцыю, але зусім іншай, чым Грынёва.

Швабрин далучыцца да Пугачову, і яго асудзяць як парушыў прысягу афіцэра. На прыкладзе Швабрина Пушкін паказвае, што знешняя культура мала ўплывае на станаўленне характару чалавека. Бо Швабрин быў нават больш адукаваны Грынёва, Ён добра ведаў французскія раманы, вершы, быў разумным суразмоўцам. Ён нават прыхільнасці Грынёва да чытання. Таму напрошваецца выснова, што вырашальнае значэнне маюць ўнутраныя ўстаноўкі чалавека, яго паняцці пра дабро і зло.

Падчас пугачёвского бунту асабліва ярка праявіліся маральныя якасці адных герояў аповесці і нізасць пачуццяў іншых. Мы даведаліся, што капітан Міронаў і яго жонка аддалі перавагу смерць, але не здаліся на міласць бунтаўнікоў. Гэтак жа паступіў і Пётр Грынёў, але быў памілаваны Пугачовым. Мне здаецца, аўтар даў зразумець чытачу, што Пугачоў праявіў велікадушнасць у дачыненні да маладога афіцэра не толькі з пачуцця ўдзячнасці за старую паслугу. Ён у роўнай ступені, як мне падалося, ацаніў у Грынёва чалавека гонару. Сам правадыр народнага паўстання не быў чужы паняццях гонару. Больш за тое. Грынёў і Маша дзякуючы Пугачову навекі здабылі адзін аднаго.

Швабрин апынуўся нямоглы ў ажыццяўленні сваіх карыслівых планаў. Пугачоў не толькі не падтрымаў Швабрина, але і відавочна даў яму ўцэліць, што ён няславіць і таму Грынёва ня канкурэнт.

Малады Грынёў меў уплыў нават на самога Пугачова. Так, атаман распавёў афіцэру казку, пачутую ім ад старой калмычки, у якой гаворка ішла пра тое, што лепш адзін раз напіцца свежай крыві, чым трыста гадоў харчавацца падлай. Вядома, казачны арол і крумкач ​​ў казцы сімвалізуюць розны падыход да праблем рэвалюцыйнага пераўтварэння краіны. Пугачоў відавочна аддаваў перавагу арлу, тым, што кормяць крывёю. але Грынёў # 151 смела адказаў атаману: «вычварных. Але жыць забойствам і разбоем значыць, па мне, дзяўбці мёртвае». Пугачоў пасля такога адказу Грынёва аддаўся глыбокім разважанні.

Цікавы фінал аповесці. Здавалася б, сувязь з Пугачовым стане для Грынёва фатальны. Яго сапраўды арыштоўваюць па даносе. Яму пагражае смяротнае пакаранне, але Грынёў вырашае з меркаванняў гонару не называць імя сваёй каханай. Калі б ён распавёў усю праўду пра Машы, дзеля выратавання якой ён, уласна, і апынуўся ў такой сітуацыі, то яго б напэўна апраўдалі. Але ў самы апошні момант справядлівасць перамагла. Марыя Міронава сама звяртаецца з просьбай аб памілаванні Грынёва да дамы, набліжанай да імператрыцы. Дама верыць беднай дзяўчыне на слова. Гэты факт сведчыць аб тым, што ў грамадстве, дзе большасць людзей жывуць па гонару, справядлівасці заўсёды лягчэй дамагчыся. Дама аказваецца самай імператрыцай, і лёс каханага Машы вырашаецца ў лепшы бок.

Грынёў да канца застаўся чалавекам гонару. Ён прысутнічаў на кары Пугачова, якому быў абавязаны сваім шчасцем. Пугачоў даведаўся яго і кіўнуў галавой з эшафота. Такі фінал аповесці Пушкіна.

Такім чынам, прыказка «беражы гонар ззамаладу» мае значэнне жыццёвага талісмана, які дапамагае пераадольваць суровыя жыццёвыя выпрабаванні.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: